The Flaming Lips - Embryonic (2009)

Silver Trembling Hands is alvast een klassieker. En ook See The Leaves, The Impulse en Convinced Of The Hex mogen er wezen.
Als de rest net zo goed is als dit gelekte materiaal, dan betekent dat dat de Lips eindelijk weer op het juiste spoor zijn.

Een nieuwe Lips. De nieuwe nummers die ook al op EP waren uitgebracht klinken weer goed, vertrouwde kwaliteit, mooi voorgerecht en een mooi voorbeeld van een band die alleen maar nog beter lijkt te worden, al worden ze dan enigszins oud.. Kan niet wachten.
Weet trouwens niet of de tracklist klopt. Het wordt een dubbelalbum dus dan zou je wel iets meer verwachten dan 18 nummers, of het zijn lange(re) nummers. We zullen zien. Spuuglelijke hoes wel, terwijl de vorige 3 zo mooi waren.

Fantastische hoes juist! Goed, hij zet niet zo'n zelfde magische sfeer neer als Pink Robots enzo, maar is wel degelijk erg, erg puik!

Ben benieuwd verder. Vond de vorige tegenvallen, maar hou goede hoop.

Hmmm

Inderdaad, een erg mooie hoes (de plaat is overigens vandaag gelekt!). Vorig jaar zag ik ze op Lowlands. Toen speelden ze al een aantal nieuwe nummers. Ik ben erg benieuwd naar deze plaat. Het luisteren kan in ieder geval beginnen.

Colbert Nation | The Colbert Report Official Site | Comedy Central - colbertnation.com
Daar links staat een officiele albumstream sinds gisteravond voor 5 dagen geloof ik, daar zal de lek ook wel vandaan komen Interview op ColbertReport (aflevering 16 september, 13:00) was ook erg leuk! Wayne zingt hier ook stukken beter op toon dan vorige week toen ze openden voor Coldplay hah!

Het klinkt echt ziekelijk gaaf trouwens. Tot en met nummer 10 een en al genieten!

[edit]
Nogal kort is het wel, met 70 minuten. Niet per se tijden om een dubbelalbum van te maken Maar jezus. Dit is wel briljant hoor. Deze staat (nu al!) met stip op nummer 1 van 2009. Zoals Stephen Colbert zei "You're trying to expand my mind", dat doen ze met stijl hoor! Fantastisch!
Virgo Self-Esteem Broadcast met z'n "This Is Just The Beginning" tekst is het enige waarin ik iets met het thema geboorte in terug kan vinden, maar waarschijnlijk zal pas in interviews echt duidelijk worden waar de meeste liedjes over gaan.
Niet dat dat boeit overigens, als het zo klinkt

Razend benieuwd naar deze plaat. Vorige viel toch enorm tegen, maar ik ben zo'n grote fan van Yoshimi en Soft Bulletin.

Ik heb de eerste tien nummers geluisterd vandaag. Nieuwsgierigheid dreef mij.
Ik heb er nog geen oordeel over, eerst de rest maar eens luisteren.

Ik ben dan wel erg benieuwd naar de hele CD, maar wacht met volledig luisteren toch met 13 Oktober. Dan haal ik hem gelijk binnen. Heeft het nog wat speciaals.

Ik heb hem nu opstaan. Klinkt erg interessant, maar wel als zware kost. Eigenlijk nog ingewikkelder dan Soft Bulletin en daar word ik eigenlijk alleen maar heel gelukkig van. At war with the mystics was na één draaibeurt al geen verassing meer. Ik denk dat ik hier, hoewel ik het nu nog niet goed kan beoordelen, langer plezier aan ga beleven. Hij klinkt duister.

Ik ben een van de weinige mensen die Mystics wél een fantastische plaat vond. Gewoon een smakelijke collectie rare popliedjes. Embryonic is echter geheel andere kost. De ballonnen-en-confetti-sound van de vorige drie albums is losgelaten en dat mag gedurfd genoemd worden, want daarmee hadden ze juist zoveel succes. Embryonic is duister, grillig, zéér intens en compleet bizar. Een echt drugsalbum, maar ook als je niets ingenomen hebt ga je hier gegarandeerd van trippen. Een uitgebreidere recensie volgt, eerst nog een aantal maal deze gestoorde hap verteren.

P.s.: Wat betreft de discussie over de lengte van dit album: 70 minuten is wat mij betreft précies goed. En ook al had het op een enkel cd'tje gepast, dit is toch écht een dubbel-album zoals een dubbel-album bedoeld is. Dylan's Blonde On Blonde bijvoorbeeld past ook op een cd en is in die hoedanigheid ook uitgebracht, wat ik altijd nogal vreemd heb gevonden. Want ook dat is toch echt een dubbel-album. In de praktische zin des woords: vier plakken vinyl. En in de artistieke zin des woords: niet bedoeld om in één dosis achter elkaar in te nemen. Ook al gaat mij dat momenteel met Embryonic prima af!

The Flaming Lips is zoiets waar ze bij Jiskefet over zouden zeggen: 'Raaaarrrrrr!' Zo bracht de band uit Oklahoma in 1997 een project uit genaamd Zaireeka, bestaande uit vier cd's met op elk verschillende stukken muziek, die je allevier tegelijk aan moest zetten in dezelfde ruimte. Dan zou je de muziek horen zoals het bedoeld was, in 'octavio'. Ik heb het album nooit gehoord, omdat ik geen drie vrienden zo gek kan krijgen hun stereo-installaties mee te nemen naar mijn huis om dit experiment uit te kunnen voeren (bij deze dus een subtiele oproep aan eenieder die dit leest). Het idee achter Zaireeka is dat de muziek elke keer anders klinkt, omdat het onmogelijk is vier installaties compleet synchroon te laten lopen. Het concept was gebaseerd op een compositie die Flaming Lips-voorman Wayne Coyne schreef voor veertig cassettebandjes voor autoradio's. De compositie werd 'uitgevoerd' op een parkeerplaats, waar veertig automobilisten tegelijk op 'play' moesten drukken. Al deze waanzin en nog veel veel meer moois kan worden gevolgd in The Fearless Freaks, een prachtige documentaire uit 2005 die The Flaming Lips vanaf het begin van hun bestaan volgt. In deze documentaire is ook te zien hoe Wayne Coyne tussen alle bedrijven door al jarenlang bezig is met het realiseren van zijn ultieme droom: het maken van een science fiction-film. Hij doet dit in z'n achtertuin en gebruikt vuilnis die hij overal vandaan haalt als decorstukken. De film is vorig jaar eindelijk uitgekomen en heet Christmas On Mars. Ik ga hem vanavond bekijken, dus wellicht dat ik er binnenkort nog iets over schrijf.

Maar laten we niet vergeten dat The Flaming Lips toch op de eerste plaats een band is. En mocht door het voorafgaande de indruk zijn ontstaan dat deze band wel voornamelijk conceptuele piep-piep-knor zal maken, wil ik toch graag benadrukken dat 'The Lips' juist geweldige liedjes kunnen schrijven. Liedjes vol psychedelische gekkigheid weliswaar, maar ook vol hemelbestormende melodieën. The Soft Bulletin, het album waar de band na bijna twee decennia in 1999 definitief mee doorbrak, is eerder Disney dan Fluxus. De schaamteloos valse zang van Coyne is weliswaar een hoogst merkwaardig ingrediënt in het geheel, (evenals zijn teksten over depressieve superhelden en verliefde wetenschappers) maar de met pompeuze strijkers en softe electronica overladen muziek is juist ontwapenend lief en puur en heel erg kindvriendelijk. De concerten van The Flaming Lips werden rond deze tijd een totaalervaring waarbij je op confetti, ballonnen en dansers in dierenpakken werd getrakteerd. Een bizarre drugstrip waarvoor je niets ingenomen hoefde te hebben. Coyne is een maniakale positivo op het podium, maar door zijn relativerende humor en innemende uitstraling krijg je er nooit een nare bijsmaak van. Ik heb The Flaming Lips vier keer gezien en ook al was het elke keer precies hetzelfde, steeds weer werd ik er dolgelukkig van.

Na The Soft Bulletin volgden nog twee albums in min of meer dezelfde stijl: het concept-album Yoshimi Battles The Pink Robots (2002) en de gevarieerde liedjes-plaat At War With The Mystics (2006). Eigenlijk had ik niet verwacht dat deze muzikanten ooit nog van hun kenmerkende stijl af zouden stappen en daarom is hun nieuwste creatie, getiteld Embryonic, voor mij dé grootste verrassing van 2009. Een verrassing die alleen vergeleken zou kunnen worden met Third, het album waar Portishead vorig jaar na tien jaar afwezigheid mee aan kwam zetten en die in niets klonk als wat we eerder van die band gehoord hadden. Net als Third is Embryonic een compromisloos experimenteel en duister album, machinaal-trippy ook. The Flips hebben hun ballonnen en confetti aan de kant geschoven, om plaats te maken voor eng verroest ijzer en giftige padden.

Dat wil niet zeggen dat het nergens meer als The Flaming Lips klinkt. Maar het grijpt eerder terug naar de albums van vóór The Soft Bulletin, die ook vaak meer 'freaky' dan 'flower-power' waren. Ook heeft de band duidelijk veel geluisterd naar heftige jaren zestig-psychedelica (13th Floor Elevators, The Pink Floyd), de krautrock van Can en de shoegaze van The Jesus & Mary Chain.

Het is bijna niet te geloven dat Coyne en zijn mannen al jaren van de drugs af zijn, wanneer je naar tracks als het eng-noisy Aquarius Sabotage en het Meddle-achtige Powerless luistert. Ik heb toch op z'n minst wel een 'softdrugssigaret' (om maar eens een groots schrijver te quoten) nodig om deze muziek volledig te kunnen bevatten, in zoverre dit althans te bevatten valt. Daar komt nog bij dat Embryonic uit maar liefst achttien tracks bestaat en officieel een dubbel-album is, al zouden beide helften nét op een cd'tje passen. Het is goed dat dit massieve gerecht in twee porties is opgedeeld. Zeker met songtitels als Sagittarius Silver Announcement en Virgo Self-Esteem Broadcast kan je hoofd er namelijk snel van gaan tollen.

En toch valt er nog steeds genoeg te lachen met The Flaming Lips. Zo zijn er de melige dierengeluiden in I Can Be a Frog, een duet tussen Coyne en Yeah Yeah Yeahs-zangeres Karen O. En de 'cell phone-interference' halfverwege The Sparrow Looks Up at the Machine blijft elke keer verwarren ('word ik nu gebeld?'). Embryonic is niet een album waar je snel op uitgeluisterd raakt. Het is een werkstuk waar je de tijd voor moet nemen. Maar als je je overgeeft aan deze krankzinnigheid, openbaart zich een schoonheid die zeker niet minder 'puur' te noemen is dan die van bijvoorbeeld The Soft Bulletin. Experimenteel-puur-om-het-experimentele wordt het gewoon nooit, daarvoor blijven The Flaming Lips té melodieus en vooral té bezield. Maar iets 'gevaarlijks' heeft ontegenzeglijk bezit van deze band genomen en dat klinkt bijzonder opwindend! Feesten kan altijd nog.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

woow.. I'm in need of some acid! Ben net begonnen met de trip, maar wat is dit bizar!

Best wel een heftige plaat, de eerste nummers knallen en scheuren dat het een lieve lust is

Van wat ik nu hoor (eerste 5 nummers), is het rauw, freaky, experimenteel, bijna punk soms, maar het is heerlijk! Het is echt heel wat anders dan het Yoshimi album bijvoorbeeld, maar soms komen de dromerige harpen en goedkope strings weer terug, genieten! Nouja, eerste indruk in ieder geval, moet even aankijken of dit me langdurig gaat bevallen

Oke dit is een soort van live-verslag geworden, maar wow, The Ego's Last Stand vind ik echt prachtig, en de rest van het album is best mooi/vet. Dit soort rauwheid vind ik echt tof (een voorbeeld van rauwheid ten opzichte van andere albums die ik niet zo mooi vind is 13 Blues for Thirteen Moons van Silver Mt. Zion).

Kan iemand me vertellen wat er speciaal is aan de ''Limited Edition''? Is dit gewoon de voledige cd + een 5.1 Suround DVD?

FLAMING LIPS - EMBRYONIC (LIMITED EDITION) | CD WOW! Nederland - cdwow.nl

Deze bedoel ik dus .

@ Richard-x: Je krijgt hem in een soort roze-harige verpakking.

Nou, ik vond dat ook een fijne plaat en aangezien jij deze met 5** beoordeelt èn ik wel wat met jouw top10 kan.......om kort te gaan: je hebt de lat hoog gelegd.

Wel, té veel verwachtingen kan vaak ook niet goed zijn, hoe goed iets ook is het kan dat toch tegenvallen. Beluister daarom deze plaat met een open geest en laat je verrassen, dat is denk ik het beste. Maar met Mystics valt het nergens te vergelijken, heel andere sfeer en sound. De meeste Flips-fans vonden dat album 'te poppy', ben daarom altijd blij te horen als mensen er net zo enthousiast over zijn als ik. Maar Embryonic is dus geheel andere koek! (Maar naar mijn smaak zeker niet minder smakelijk)

Volgens mij krijg je die alleen als je die via de band besteld.

Mja, ik wil wel even weten hoe dat eruit ziet, vind dit soort bandjes met speciale uitvoeringen wel het leukst om te kopen.

Ik ben een rare, dat weet ik .

Wat slowchat over de bitrate van de leak verwijderd

Moet trouwens wel zeggen, na een paar live videos gezien te hebben..dat deze zanger niet een van de beste is. Het gaat dan ook om het feestje dat ze er goed van kunnen bouwen, dat weet ik dan wel weer.. .

Ken pak em beet de laatste zes platen van ze en ben wat gewend. Embryonic inmiddels twee keer gehoord en moet zeggen dat hij goed klinkt. Vergt nog wel wat draaibeurten om hem goed te laten bezinken.

Hmm, tijdje geleden dat een nieuwe release nog zo'n goede eerste indruk nagelaten heeft, en dat van een groep waar ik het nu niet meteen (meer) van verwacht had. Mooi hoe ze erin slagen om meer dan 70 minuten een overkoepelend, aan de waanzin grenzend idee uit te dragen zonder dat daarom de individuele nummers aan kwaliteit moeten inboeten (uitzondering: if).

Sinds 1999 is één van de zekerheden in mijn leven dat een nieuw album van The Flaming Lips mijn jaarlijstje haalt. Vanaf The Soft Bulletin hebben de Lips de juiste balans gevonden tussen experimenteerdrift en het liedje, terwijl daarvoor het eerste te veel domineerde.

Dat is ook nu weer het geval, al heeft dit nieuwe album meer luisterbeurten nodig om hem te doorgronden. Dat komt mogelijk door het veel minder aanwezig zijn van euforische uitspattingen, harpriedels en catchy tunes die de vorige platen kenmerkten. In vergelijking met die vorige platen klinkt dit album een stuk rauwer, funkier en so(m)berder.

Wat echter gelukkig gebleven is, is de gave om een fantasierijk, afwisselend en onconventioneel palet aan liedjes te brengen en er een coherent geheel van te maken dat vertrouwd klinkt, maar toch de vernieuwingsdrang heeft die we van de heren kennen.

Ook deze keer zit een plekje in mijn jaarlijst er wel weer in en dat komt met name door de sterke eerste cd. Net als op de vorige albums is het openingsnummer ijzersterk. Zo goed als Convinced of the Hex wordt het vervolgens niet meer, maar de toon is gezet voor weer een prachtig album van een band die gewoon tot de indrukwekkendste en meest tot de verbeelding sprekende muzikale acts van de afgelopen 10 jaar hoort.

Ik hoor zo op het eerste gehoor vooral heel wat krautrock-invloeden.

De opener verwijst wel heel duidelijk naar Can en track 4 en 5 doen me sterk aan Amon Duul denken.

Evil en If zijn van die typische sentimentele Flaming Lips-draken.

Grosso modo echter een zeer interessante plaat, waarmee de Lips duidelijk weer een meer experimentele en gewaagde koers zijn gaan varen. En daar was het ook wel weer eens tijd voor.

Word de cd nog steeds met rose stof word geleverd?

De cd wordt ook met roze stof geleverd een een 5.1 mix op dvd erbij, dat is de limited edition waarvoor je in je buidel moet tasten, kan ook gewoon als normale 2cd....