The Chemical Brothers - Push the Button (2005)

Ook van mij een liveverslag van The Chemical Brothers. Ik moet zeggen dat ik geen overdreven fan van ze ben. Sterker nog, ik kocht een paar weken geleden pas Dig Your Own Hole (2dehands). Alle singles ken ik wel en de andere albums heb ik ook allemaal wel een paar keer gehoord. Vond het allemaal wel leuke muziek, maar niet zo goed dat ik het per se hoefde te hebben. Er is immers zo veel meer... Maar dit plaatje bevalt me toch wel erg goed.

Over Galvanize kan ik kort zijn. Ondanks de ietwat kneuterige rap van Q-Tip toch wel erg lekker. Mooie oosterse geluiden, prachtige climax. Prachtige opener.

The Boxer mag van mij single nummer 2 worden. Als rechtgeaard britpopliefhebber kan ik alleen maar blij zijn dat Tim Burgess een nummer mee doet. Het begint meteen goed. Beetje funky, speels. Gewoon erg lekker. En niet te hoogdravend, ook belangrijk.

Believe en Hold Tight London worden aan elkaar geregen (gegroovemixt ), dus die kan ik net zo goed tegelijkertijd bespreken. Believe is een leuk liedje, maar niet heel speciaal. Hold Tight London daarentegen is erg mooi. Geweldige hoekige baslijn (ik moet zelfs aan Talking Heads denken!) en mooie vocalen. En ook een tikje oosters.

Come Inside begint met een intro dat me aan White Lines (Grandmaster Flash) doet denken, maar de vrouwenstem die dan invalt doet die associatie al snel verdwijnen. Op een gegeven moment is er een brug met een bassolo en dat is wel een erg lekker moment. Een van de hoogtepunten van het album tot nu toe. Dit is inderdaad old school Chemical Brothers zoals op Dig Your Own Hole. Erg lekker, vooral dat middenstuk.

The Big Jump heeft een hele stoere baslijn. Zo van 'borst vooruit en kijk mij eens'. Het houdt zeker de vaart erin, maar dit is wel de saaiste track tot nu toe, ook al zitten er wel geinige samples in. De zang die een man er af en toe doorheen blert zou net zo goed van Mark E. Smith kunnen zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat hij zich met acts als The Chemical Brothers in laat.

Left Right draait om de rapper Anwar Superstar, die ik verder niet ken. Doet me qua stemgeluid wat denken aan LL Cool J, maar ook wel aan Jay Z. Grappig nummer, maar zeker geen voltreffer.

Close Your Eyes haalt dan even de vaart eruit. Het is duidelijk het middenpunt van de plaat. Broeierig trackje, geen stampende beat, maar even rustig bijkomen met een muziekdoosje op het geweld dat ongetwijfeld nog volgen gaat. Mooie opbouw, overigens.

Het tempo wordt weer opgevoerd door Shake Break Bounce, dat niet gek klinkt, maar ook weer geen hoogvlieger is. Een geinige beat en wat leuke samples, maar verder gebeurt er verdraaid weinig. Zonde toch.

Marvo Ging is een protoChemicalstrack. Dit had niet misstaan op een van hun eerdere albums. Leuk, maar wederom niet speciaal.

Surface To Air is gelukkig een wat interessantere track, zodat het album toch niet helemaal in mineur eindigt, ondanks de betere eerste helft. Wat langere, zweverige track, die net iets te plotseling eindigt.

Over de eerste 5/6 tracks verdient dit album zeker een 4, wellicht zelfs een 4.5, maar daarna zakt het toch wel flink in. Voorlopig een 3,5.

Heel matig. Veel nummers emmeren maar door, er zitten maar weinig arrangementen bij die de nummers echt een extra dimensie geven, en de vocale bijdragen zijn soms uitgesproken vervelend ("World, the time has come to...", maar ook Tim Burgess). De eerste helft van deze plaat herbergt dan nog de hoogtepunten (Believe met een lekker ritme en een mooi gekwelde stem, en Hold tight London met een juist feëriek weg-ijlende stem), maar vanaf het grove Left right staat er al niets fatsoenlijks meer op, en het lelijke boekje helpt ook niet mee. Over Come with us was ik juist nog heel enthousiast, maar Push the button vind ik echt zwaar ondermaats – de plaat laat me zelfs zó koud dat ik er op de een of andere manier niet eens teleurgesteld om kan zijn.