Julian Casablancas - Phrazes for the Young (2009)

Zo raar is die vergelijking niet. The Strokes gaven de NY's bandjes-scene destijds een flinke injectie en Interpol was een van de bandjes die in het kielzog van The Strokes populair werd.

Nu hebben de voormannen van beide bands een solo-album gemaakt.

Er zit niks anders op dan het album van de andere Julian te checken,
ben benieuwd..

Toen ik hoorde van een Julian Casablancas solo-album was ik niet erg enthousiast. Toen ik echter de aanstekelijke single 11th Dimension hoorde, werd mijn nieuwsgierigheid flink aangewakkerd. Ook het promofilmpje op youtube gaf mij goede hoop op een briljante, epische synthpop-plaat. Ik heb het album inmiddels al regelmatig beluisterd en hier volgen mijn bevindingen:

Het album begint met het meest Strokes-achtige nummer: Out of the Blue. De melodielijn en de songstructuur laten duidelijk horen dat Julian altijd de architect van The Strokes was. De aankleding is iets anders dan het doorsnee Strokesnummer (vooral door het gebruik van synthesizers in het refrein). Toch had dit makkelijk op Room On Fire kunnen staan. Met name ook door het kraakheldere gitaargeluid in de laatste minuut.
Dan komt er een heerlijke jaren ’80 synthesizermelodie door de speakers, waarop je voor het eerst beseft dat je hier niet met The Strokes te maken hebt. Toch komen ook in Left & Right in the Dark weer typische Strokesachtige gitaarlijnen en zangmelodieën om de hoek kijken. Het nummer is vrij lang voor een uptempo popnummer, maar blijft toch wel boeien door het onweerstaanbare refrein.
De ingeslagen weg van de synthpop wordt doorgezet op de single 11th Dimension. Een New Order-achtige synthriff wordt gecombineerd met de lekker rauwe stem van Julian. Het uitbundige laatste refrein is puur genieten. Hij laat toch wel weer duidelijk zien dat zijn kracht ligt in het schrijven van catchy popnummers. Je zou ook verwachten dat hij deze lijn heel het album zou doorzetten.
Maar dan weet hij voor het eerst écht te verrassen. 4 Chords of the Apocalypse is een ware gospel ballad. Ik vind het toch wel lekker om Julian flink los te horen gaan op dit nummer (wat een rauwe emotie zit er toch in zijn stem!). Het lijkt even te slepend te gaan worden, maar dan barst er een vurige gitaarsolo los. Ik vind het uiteindelijk wel een geslaagd experiment, hoewel het misschien iets korter had mogen duren.
Was dat gospelnummer al een verassing, val je bij Ludlow St. helemaal van je stoel af. Het begint erg sterk met een creepy, episch synthdeuntje, dat uit een lowbudget jaren ’80 sci-fi film lijkt te komen. Dan verandert het echter in een country-drinklied, opgesierd met computerdrums en een banjosolo. Waar ik 4 Chords een geslaagd experiment vind, is dit een zeer matig experiment. Dat dit dan ook nog 6 minuten moet duren, maakt het helemaal een grote misser. Eerste smet op dit uitstekend begonnen solodebuut.
Op First Impressions of Earth was al een interesse te horen in progrock. Dat klinkt ook door in River of Brake Lights. Met dit nummer wordt het allemaal wat donkerder en dat is op zich wel aangenaam, maar verder vind ik het een weinig bijzonder nummer. De synthesizerbreak vind ik wel erg lekker en ook het ‘Getting the hang of it’-prechorus is wel lekker aanstekelijk. Ook blijft zijn stem wel genieten.
Daarna komt een hoogtepunt in mijn ogen: Glass. Een mooi warm synthesizergeluid zorgt voor een dromerige, lullaby-achtige sfeer. Ook de hoge, heldere gitaar die erdoorheen is geweven is erg fijn. Mooi meeslepend refrein ook en hier pakt het gebruik van elektronische drums wel goed uit (itt bij Ludlow St.). Het wordt dan ook nog afgemaakt met een prachtige gitaarsolo, gevolgd door een Bach-iaans synthesizer stukje. Heerlijk nummer.
Het tempo blijft laag in de afsluiter Tourist. De toon is wat zwaarder en donkerder dan bij Glass. De aankleding is weer erg mooi, vooral de synthesizer in het refrein is zeer fijn. Toch is dit nummer als geheel niet overtuigend genoeg en duurt het wederom te lang.

Als geheel vind ik Phrazes for the Young toch wel een hele interessante plaat. Het laat horen dat Julian Casablancas een vrij getalenteerde multi-instrumentalist is. Toch maakt het ook wel duidelijk dat hij veruit op zijn best is als hij uptempo popdeuntjes schrijft. De tweede helft zit vooral vol experiment en dat pakt dus soms goed uit, maar soms ook vrij slecht. Dat de nummers zo lang duren is daardoor soms ook storend, want de slechte nummers duren dan ook nog ruim 5 minuten. Maar de hoogtepunten zijn wel van een niveau dat zich kan meten met de beste nummers van The Strokes (Left & Right in the Dark, Glass, 11th Dimension). Ondanks dat de plaat zeer zwakke momenten heeft, blijft er toch genoeg te genieten over (vooral door de originele muzikale aankleding en Julian’s unieke stem). Toch hoop ik dat het nieuwe Strokes-album wel wat constanter van niveau wordt. Ik blijf maar twijfelen tussen een 3,5 en 4 sterren, maar omdat het om de held uit mijn pubertijd gaat zal ik mild zijn en naar boven afronden: 4*

Sorry maar ik vindt het een nogal matige plaat, zijn talent
komt in mijn oren niet echt bovendrijven en Ik kan me totaal
niet vinden in de beleving die je hebt bij deze plaat..

Neemt niet weg dat het fijn voor jou is dat je deze plaat geweldig vindt.

Ach ja, dat hoort bij een site als deze. Talent is natuurlijk niet echt een objectief vaststaand iets, maar ik vind dat Julian het zeker wel laat zien hier bij vlagen (met name eerste 3 nummers).

Geweldig zou ik deze plaat overigens zelf niet noemen, maar ik vind het toch een goed album en dat heb ik gewoon proberen te argumenteren. Hoewel die enorme misser Ludlow St. wel erg afbreuk doet aan deze plaat in mijn ogen (waardoor ik ook nog steeds neig om mijn stem te verlagen).

Bij vlagen komt zijn talent misschien door,
maar al met al is het net te weinig om me te boeien.
Feit blijft wel dat ie een mooie stem heeft.

Mooi zou ik zijn stem niet noemen, ik vind het ongeïnteresseerd klinken en dat past vaak perfect bij zijn muziek. Zijn stem is één van mijn favoriete zangstemmen maar bij mooi denk ik echt ergens anders aan.

Zelf kan ik de schoonheid in zien van een
roestige plaat ijzer of een afgeragde muur,
dan denk ik daarbij ook in termen als mooi.

11th dimension is toch absoluut 1 van de singles van het moment. en dat refrein man:)

Is this it?

Hele matige plaat dit..

Geweldige plaat. Kende heel Casablancas eigenlijk niet, maar met dit solo-album ben ik zeer gelukkig. Met 'Out of the Blue' en '11th Dimension' als commerciële uitschieters. (Daarmee bedoel ik: hitpotentie)

Ik hoor niet alleen indie, jaren '70 en zelfs jaren '90 invloeden terug op deze cd, het is ook nog eens vernieuwend op sommige fronten. Uiteindelijk blijft het wel vooral een knap samengeperst werkje met invloeden van andere artiesten / genres.

Voorlopig 4,0*

Kom gewoon met een nieuwe strokes plaat, dat wil iedereen.

Ik heb liever geen nieuwe Strokes plaat dan een slechte Strokes plaat dus als Casablancas geen zin heeft om een nieuwe Strokes plaat op te nemen dan kan hij dat naar mijn idee ook beter niet doen.

Veel te kort natuurlijk, wie betaalt er nou 18€ voor 8 nummers.

Ik

Geen spijt van overigens, al blijft het wel wat weinig CD voor 't geld.

Vooral de eerste 3 nummertjes komen lekker binnen, gitaren a la Strokes, de 100%-karakteristieke laid-back stem van Casablancas aangevuld met veel synths. Die verschuiving van voorkeur was op First Impressions Of Earth al te merken. Nog een vergelijkingkje: het nummer 4 Chords of The Apocalypse heeft hetzelfde tempo, opbouw en maatvoering als 15 Minutes van Strokes-album FIOE. Dat meneer Casablancas de hitpotentie niet schuwt was al merkbaar in het zeer fijne dansnummertje My Drive Thru samen met N.E.R.D.

Saint Ludlow vind ik echt niks, daarna kunnen we weer lekker door met het lekkere rauwe River Of Breakinglights. Dan weer een versnellinkje lager, meegalmen met Glass, echt een schitterend nummer. Tourist is ook relaxt, supermooi gitaarpingeltje erdoor wat het hele nummer meekabbelt.

Deze CD maakt op het eerste gehoor een wat eenvoudige indruk, maar het is toch echt een blijvertje in mijn ogen. In 5 luisterbeurten van 3.5 naar 4*

PS Ik heb trouwens een bugje in Left & Right In The Dark, op 0.48 . Meer mensen?

Deze plaat intresseert mij enorm...

Kom op jongens, de plaat duurt gewoon keurig 40 minuten en leg eens even uit waarom hij zo interessant is...

Ben zelf absoluut geen Strokes-fan (ze hebben absoluut een aantal fijne numemrs gemaakt, dat wel), maar toch was ik wel benieuwd naar deze plaat; dus maar eens luisteren...

En de mening; interessant!! Muzikaal vind ik het zeer fris en lekker klinken, mede door de variatie in instrumentgebruik. Het emige dat me tegenstaat is de stem van deze man. Zijn -zoals hierboven al gezegd- ongeinteresseerde manier van zingen vind ik dan weer beter passen bij Strokes liedjes dan bij deze toch wel spitsvondige nummers. Smetje op een evrder verrassend leuke plaat!

Vanwege 'I wish it was christmas today' gaat hij een een volle * bij mij omhoog! Heerlijk nummer!!

Ludlow St vind ik net een supernummer, ik ben dan ook een banjoliefhebber. Vocaal ook sterk gebracht en heel erg verrassend.
De rest van de plaat is ook super. top 10 plaat van 2009

Pas een paar keer gehoord maar vooral Glass en Tourist springen er nu uit, goede nummers!

De eerste 3 nummers zijn van uitzonderlijk knap niveau, ben er helemaal versaafd aan, jammer dat de rest zo veel minder is, toch nog liever the strokes

Moeilijke plaat, kan hem nog niet helemaal plaatsen. Net als ik denk "en nu gaat hij af" trekt hij toch weer mijn aandacht. De ene keer met een lekker refreintje zoals Ludlow Street en de andere keer met een heerlijke foute Synth. Hij krijgt vooralsnog het voordeel van de twijfel....

Ben het eens met Matthijs72 en Jim morrison de eerste 3 nummers zijn het beste.
Had gehoopt dat het hele album dat niveau had gehad maar het was toch iets minder.
Toch een 4 want de rest is niet slecht.

Video van 11th dimension toegevoegd. Echt een toffe clip .

Redelijk domme opmerking als je weet dat het album 40minuten lang duurt.
Pink Floyds Wish You Were Here duurt vier minuutjes langer en er staan maar 5 nummers op...
jethro Tulls album Thick as a Brick heeft maar twee nummers. Duurt 43:50 min...

Je betaalt toch voor de kwaliteit, niet voor het aantal nummers...?!

Verdient iets hoger dan een 3,35 imho. Nog maar paar keer opgezet, maar ik hoor Casablancas graag bezig (balanceert tussen geïnspireerd en zagerig, maar het helt voor mij aardig naar de goede kant over), en er staan enkele hele coole nummers op, zoals "River Of Blakelights".

Neigt meer naar de laatste plaat van The Strokes dan naar de Is This It-tijden, maar dat was te verwachten en is niet altijd een slechte zaak. Ook op First Impressions Of The Earth staan wat mij betreft geweldige nummers (naast enkele draken, dat wel).

Na de eerste drie nummers valt de bedoeling in elkaar, dan rest alleen nog maar verveling en frustratie en dat is jammer gezien de kwaliteit van die drie openers.

Goede CD. Julian Casablancas heeft een eigen sound weten te creeren en het lijkt daarom ook niet erg op the Strokes. Tourist en Glass springen er voor mij het meest uit. Op het begin luisterde ik deze cd echt heel vaak, nu luister ik af en toe nog een nummer. Het is een goede cd, maar geen blijver.

Ik heb dit album gekocht op basis van 'River of Brakelights' wat ik echt een heerlijk intens nummer vind...één brok ietwat bevreemdende energie gedurende vijf minuten. En neen, de rest van het album stelt ook niet teleur. Met eenzelfde (volle) sound als voorgenoemde speelt het album vlotjes door ondanks het feit dat de nummers zelf nogal lang uitgerokken zijn. Niet alle nummers zijn even geslaagd, maar toch, fijn plaatje voor zowel op de voor- of achtergrond. (3,5)

edit: En oh ja, ik kan best begrijpen dat hier gezegd wordt dat deze cd voor sommige mensen wat zagerig kan lijken al heb ik daar persoonlijk geen last van, wat ik bij de recentere Killers dan weer wél heb.

Out of The Blue is het enige nummer dat Strokes-achtig is. Het is dan ook meteen het beste nummer van het album.
Andere sterke punten op dit album zijn 11th Dimension enLeft & Right in The Dark . Leuke synthesiserdeuntjes en lekkere drive.

Ludlow en River of Brakelights maken verpesten het dan weer voor het album. Deze nummers zorgen ervoor dat het album een 3 ipv 3,5 krijgen van mij. De ongenoemde liedjes zijn leuk maar niets speciaals.

3*

btw: Wat een héérlijke stem heeft deze man toch. Zijn stem mààkt de nummers volledig. zie: Left & Right en Out of The Blue

Ik moet mijn stem herzien.

Enkel Left & Right, Out of The Blue en 11th Dimension zijn echte goeie nummers. De rest is te missen en zelfs onbeluisterbaar.

2*