Slayer - World Painted Blood (2009)

Nogal wiedes. Slayer is Amerikaans. En een metalband. Maar goed dat is inmiddels meer dan 20 jaar geleden.

Nu doen ze aanmerkelijk minder stof opwaaien. Met Jihad deden ze op het vorige album een voorzichtige poging tot het opwaaien van nieuw stof. Maar dat zetten ze op World Painted Blood niet door.

World Painted Blood is een van mijn favoriete Slayer nummers geworden.

En knalt er prima in als openingsnummer tijden een concert! Zo ook afgelopen donderdag.

Wat sowieso een moddervet optreden was. Van Slayer althans, laten we de rest maar snel vergeten.

Ik heb bovenstaande berichten allemaal gelezen, vooral op de vorige pagina: morele grenzen zijn afgelopen 4 decennia behoorlijk verlegd; wat bijv. midden jaren 80 nog schokkend etc. was (Reign in Blood bijv., Metalheads voor de gewone burger etc.) raakte 10 jaar later destijds zowat niemand meer van de leg. Ironisch genoeg leven we anno 2011 weer in een uiterst (neo) conservatief tijdperk, breder en maatschappelijk gezien dan. Veel kan en mag niet meer wat eerder niet zo'n punt was in het "tolerante" Nederlandje. Ben benieuwd wanneer Metal en de cd-hoezen de lul zijn in de toekomst. Er zit vaak al die lullige sticker op Amerikaans initiatief op, die we allemaal kennen wanneer de teksten weer eens volgens de fatsoensrakkers te expliciet zijn. Wat een gedoe altijd. Ik heb juist sterk mede door Metalteksten etc. zicht op het echte leven gekregen in al die jaren. Misschien wil de censuur niet dat we te veel na gaan denken en weten...de arrogantie van conservatieve normen en waarden die menen superieur te mogen zijn aan andersdenkenden.

Mooi gezegd Exodus. Een van DE voorbeelden van een vroege Metaltekst die nog steeds actueel is, is War Pigs van Black Sabbath (natuurlijk). Uit begin jaren '70: die teksten zijn vaak tijdloos.

Slayer is voor mij slayer niet meer, al een tijdje niet trouwens. Altijd een vette fan geweest maar de laatste jaren kunnen de heren van slayer mij niet meer bekoren met een plaat die van voren naar achter helemaal klopt. En wat me al langer irriteerd is zanger Araya met zijn eentonige geschreeuw, shit wat werkt die stem me op me zenuwen. Zing zoals je deed op de oudere cd's (ja, die hoge uithalen worden moeilijk). Ook op deze cd staan heus wel weer een paar lekkere vette tracks zoals world painted blood, psychopathy red. De rest vindt ik jammergenoeg een beetje aan de saaie kant en zijn het nummers die niet in mijn kop willen komen of blijven hangen. Ik verwacht heus niet elke keer een reign in blood want zo'n schijf maak je maar 1 keer in je leven. Maar blastbeats, rammstein intro's en dergelijke. Rot toch op. Nee, na seasons in the abyss is slayer voor mij een gesloten boek. Jammer. 2.5 ster voor het altijd lekkere slagwerk van Lombardo, het gekrijs van Hanneman en King en de nummers unit 731, world painted blood en psychopathy red. Want daarbij hoor ik toch wel weer de oude slayer zoals ik die graag hoor. De volgende keer alleen wat meer van dit soort nummers en slayer is voor mij weer helemaal terug.

Ik denk dat Araya er bewust voor kiest om de hoge uithalen achterwege te laten. Hoewel hij de laatste twee jaar de uithalen in 'Anti-Christ' en zelfs 'Angel of Death' vaak nog te pakken krijgt zijn z'n stembanden gewoon kapot. Het hangt van de vorm van de dag af of hij de uithalen kan halen. In de studio is 't niet zo'n punt. Je gaat net zolang door tot het een keer lukt, maar dan kun je er live niet zo goed mee op pad. Dan heeft iedereen je meteen door.

Sjeemig, wat verwacht je dan? Die man is 50. In 88 omzeilde hij die hoge uithalen al regelmatig.

Los daarvan vind ik World Painted Blood nog altijd goed aansluiten op het klassieke Slayermateriaal.

Het gaat mij ook niet echt om die uithalen want dat kan rob halford ook niet meer zoals vroeger. Dat is logisch als je op leeftijd bent. Ik vind alleen het monotone geschreeuw van Araya na enige nummers irritant, sorry.

Ik vind het best een lekker album. Ruim 2 jaar uit en pas onlangs in huis gehaald. Nou ja, Slayer heeft toch nooit zo'n haast met nieuwe albums dus wat maakt mij dat uit dat World Painted Blood nu nog eens een keer aangeschaft wordt. (Simpele uitvoering zonder kartonnen doosje en zonder DVD tegen mid-price tarief.) Inhoudelijk gezien komen de favoriete nummers later wel eens bovendrijven.

Vette vette plaat...maar dat zegt dan iemand die het oudere werk van Slayer niet goed genoeg kent. Maar voor een band die al wat decennia's meegaat en waarbij de jaren gaan tellen, om dan nog zo'n agressieve toon neer te zetten en diens gal te spuwen over de maatschappij, roept bij mij i.i.g. respect op. Opener World Painted Blood hakt er stevig in, evenals Americon of Hate Worldwide. Misschien een leuk project voor Bruce Springsteen om samen met Slayer een album op te nemen a la Lou Reed met Metallica....kan die tenminste eens echt boos zijn.

Dit doet niet zoveel voor het oude werk onder.

Blijf dit toch eigenlijk best een goede cd vinden. De beste van de laatste 10 jaar imo. De agressie is weer helemaal terug.

In tegenstelling tot de hier gemiddeld gebezigde mening vind ik World Painted Blood eigenlijk één van de saaiere Slayer nummers: niet spannend, niet urgent en ook niet venijnig, wel vrij mat en bloedeloos.

Ook de score van dit album t.o.v. Christ Illusion verbaast me. Het is dat de sterke 2de helft van de plaat het zwakke eerste deel nog enigszins teniet doet, anders had ik er geen voldoende voor gegeven. Nummer 2 t/m 6 zijn erg eentonig en op elkaar lijkend en pas vanaf Human Strain worden de oren op een wat unieker geluid getrakteerd. Wat mij betreft kan World Painted Blood niet tippen aan z'n voorganger (en uiteraard al helemaal niet aan het jaren '80 werk).

Geen Reign in Blood maar toch een degelijke plaat

World painted blood hahaha Slayer is Slayer snel en hard moet je zin in hebben maar na een paar nummers is de zin een beetje over dan begint het monotoon te worden of je moet genoeg bier op hebben hahaha...

Ik als oude Slayer-fan, ken deze World Painted Blood nauwelijks, ben wel blij dat ik ze komende zomer voor de zoveelste keer in mijn leven ga zien in +kut (En-schede). De laatste platen doet Slayer mij niet veel meer in tegenstelling tot de eerste 4 lp's vooral: fris, wild, erg Slayer-gevaarlijk....én elke plaat was altijd weer een ontwikkeling t.o.v. de vorige, en toch altijd typisch Slayer. Laatste jaren zijn ze mijn inziens alleen maar typisch save-Slayer met een paar moderne uitstapjes links en rehts sedert eind jaren 90. Nee, geef mij maar Slayer 1983-1988!

p.s. hahaha...inderdaad, ik constateer ook al sinds een eeuwigheid dat Araya live "bokst" met de hoge uithalen, kan het me nu goed voorstellen dat niet álles meer te halen is live, maar ruim 20 jaar geleden al was ik erbij live-concerten pissig over; ik zou en moest ook de sporadische gillen erbij horen...net als op plaat!

Van die moderne uitstapjes is hier slecht mondjesmaat sprake. Toch is het ook geen jaren 80 hosanna op World Painted Blood. Het is heel herkenbaar Slayer. Het klinkt gedreven en afwisselend. En agressief natuurlijk. Ofschoon ik geen Slayer album slecht vind, is World Painted Blood een album dat qua niveau erg dicht tegen de hoogtijdagen aanligt. 'Bloedeloos,' 'monotoon' en 'niet urgent' zijn dan ook typeringen die ik absoluut niet herken in World Painted Blood.
Qua impact slaat het allemaal veel minder diepe kraters dan een Hell Awaits en een Reign In Blood, maar dat betekent nog altijd niet dat Slayer afgeschreven hoeft te worden.

De impact waarover je schrijft kan Slayer niet alleen wel of niet wat aan doen; we moeten de omliggende omstandigheden ook niet vergeten zoals dat het toen ook nog een hele andere tijd was: het hele genre was vers en was zich ook nog aan het ontwikkelen, mét veel minder bands ín een wereld die qua muziek nog niet zoveel gewend was dan anno nu.

Slayer wil ik never afschrijven, ik zou ze juist aan willen moedigen om met hun extreme drive bijv. altijd nog iets verrassends neer te zetten. Helaas kreeg ik bijv. die verrassing bij Christ Illusion niet of nauwelijks. Nogmaals: vroeger bij Hellawaits, Reign in Blood en South of...juist wel altijd, maar dat heeft veel met mijzelf als jonge kid toen én de beschreven vele omstandigheden te maken. Ik denk dat alles toen jong, fris en wild, en bovenal erg nieuw was in een minder globale wereld. Een flink aantal factoren bepalen het plaatje behorend bij een bepaalde tijd.

Lekker album van Slayer anno 2009. Klinkt allemaal prima en de opmerking van Hammerhead dat het tweede deel van de cd wat beter is : ja dat vind ik ook wel. Mijn favorieten op dit album: World Painted blood, Human Strain, Americon en Not of This God. 3,5*

Een veelbesproken recentste album van de trashmetalgrootheden. Jef Hanneman heeft hier nog volop aan meegewerkt. Het was in de periode dat Tom met zijn nek kampte en geopereerd werd en moest revalideren. Zijn arts verbood hem ooit nog weer te headbangen*.

Dankzij de drumpartijen van Dave Lombardo in mijn ogen het meest rock 'n roll album van Slayer.
Heb 'm op vinyl en op CD, met die sicke bonus-DVD 'Playing with Dolls'.

* Het eerste optreden na ontslag uit het ziekenhuis, let op 01.00:
Slayer-War Ensemble on Jimmy Kimmel - YouTube

De nieuwe wil hier nog maar niet echt aanslaan. Daarom deze maar s uit de kast getrokken, want 4,5 lijkt wat veel van het goede..... Nee dus! Blijft voor mij één van de sterkste Slayer albums. Heb besloten om alle Slayer albums de komende tijd te beluisteren.

Wat me hier (naast de sterke nummers) bevalt is de productie. Die wijkt in mijn oren af van de andere albums. Een dunner geluid, minder zwaar.

We naderen bijna het einde van de marathon (en loopbaan) van Slayer en bij de openingstonen van World Painted Blood bekruipt zich een licht positief gevoel bij mij. Het nummer is namelijk goed gestructureerd en sfeervol. Zou het dan toch? Nee hoor, Unit 731 goed al meteen weer op de vervelend schreeuwerige tour en hoe de band Snuff met zo'n lelijke solo durft te laten beginnen is me echt een raadsel. Beauty Through Order heeft echter wel een heerlijke versnelling in het midden van het nummer. Human Strain is als compositie best aardig omdat het in ieder geval wat tempo- en sfeerwisselingen heeft.

Het album heeft een vervelende productie waarbij vooral cymbals en high-hats er veel te hard uitkomen. Araya's zang is ook flink verstaanbaar (niet per se een pluspunt, want de teksten blijven erg slecht) en de gitaren zijn wat dunnetjes. Bijna een jaren '80 productie, maar dan nu achterhaald. Neem nu op Psychopathy Red als er basinterludes zijn: amper hoorbaar en daardoor klinkt het eerder knullig dan lekker.

Alsnog kan ik het album beter uitzitten dan de laatste albums, dus dat is iets. Goed? Absoluut niet, maar het kon erger. Misschien dat de laatste er nog een voldoende uit kan slepen?

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. World Painted Blood
7. Christ Illusion
8. God Hates Us All
9. Divine Intervention
10. Diabolus In Musica
11. Undisputed Attitude

Dit album heb ik ooit in mijn handen gedrukt gekregen op straat. Allemaal vanwege de doodsimpele reden dat ik op dat moment een shirt van Slayer droeg (show no mercy print). De eigenaar vertelde me nadrukkelijk dat hij dit NOOIT MEER wilde horen. True story.

Ik hoef het eigenlijk ook niet meer te horen. Waar Slayer het eerder al niet meer lukte om goede songs te schrijven, merk je inmiddels wel dat ze er gewoon te oud voor worden. Het aankomende pensioen had veel eerder ingezet moeten worden, maarja, het levert nog veel centjes op. World Painted Blood is verrassend laag van tempo en er wordt sinds Seasons weer echt ingezet op sfeer. Araya is op dat tempo duidelijk slechter geworden. In het einde van Psychopathy Red zit hij echt heel vals te krijsen. Maar verder vind ik deze de beste (minst erge) buiten de 'klassieke' eerste vijf. Dit vind ik in elk geval de meest bezielde plaat van Slayer sinds Seasons, maar goed is het niet en zal het nooit meer worden.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. World Painted Blood
7. Christ Illusion
8. Divine Intervention
9. God Hates Us All
10. Diabolus In Musica
11. Undisputed Attitude

Wederom laat Slayer zien dat ze een prima plaat kunnen maken, en dan vooral met de twee nummers 'World Painted Blood' en 'Psychopathy Red' wisten ze me prima te vermaken en ik had het gevoel dat het hele album zo moest zijn, dan was er weer een prima Slayer plaat op de markt gekomen. Echter zijn de helft van de nummers niet meer als belovend en vallen we al snel terug in het straatje waar Slayer in belandt is en dat is vooral een saai en eentonig straatje. Veel nummers hebben geen impact meer, en er word een beetje moedeloos naar geluisterd. Dan kom ik er al snel op uit dat ik wederom geen fan kan worden van dit album, en hoewel de heren stukje bij beetje weer wat omhoog klimmen is het nog steeds niet voldoende.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. World Painted Blood
08. Christ Illusion
09. God Hates Us All
10. Diabolus in Musica
11. Undisputed Attitude

World Painted Blood is denk ik mijn meest geluisterde Slayer-plaat na Reign in Blood en Seasons, om de simpele reden dat er een hoop catchy nummers op staan. Het lijkt allemaal erg veel op Christ Illusion, maar alles komt hier net even iets beter uit de verf. Enkele nummers steken er bovenuit (mijn favoriet is Not of this God), maar eigenlijk vind ik op deze plaat geen enkel nummer zwak. Dit is wat mij betreft Slayers beste thrashplaat na Seasons.

1. Reign in Blood
2. God Hates Us All
3. Seasons in the Abyss
4. World Painted Blood
5. Diabolus in Musica
6. Show No Mercy
7. Christ Illusion
8. Undisputed Attitude
9. South of Heaven
10. Divine Intervention
11. Hell Awaits

Dit is best een vermakelijk album van Slayer. De band heeft zich goed aangepast naar het huidige kunnen. Het is verder ook niet veel nieuws. Het album begint wel erg lekker, maar zakt daarna ook wat in.

En ook de volgende Slayer plaat is weer meer van hetzelfde. Het tempo is hier weer ietsje omlaag gegaan en wat meer beperkt tot enkele stukken. Wat wel voor enkele vuurwerk momenten zorgt. Maar verder is het vooral meer van Slayer zoals je onderhand van Slayer kan verwachten.

Deze plaat verrast mij eigenlijk een beetje door de wat melodieuzere insteek, mede geholpen door het wat langzamere tempo. Het levert enkele fijne momenten op met wat groovende stukken erin. Fijn dat de Groove Metal er nog inzit. Het zorgt ervoor dat ik deze plaat net wat meer kan waarderen dan de 2 voorgangers. Deze bied toch wat meer afwisseling. World Painted Blood is verder vooral typerend Slayer, energiek en ook verrassend catchy. Dat maakt het een wat levendiger album en ook een plaat die ik nog wel eens op wil zetten naast hun oudere werk.

Wel begrijp ik dat Araya onderhand zat te denken om ermee te stoppen. Hoewel ik zijn zang nog altijd kan waarderen wordt zijn leeftijd ook wel duidelijk. De hoogte is er al een tijdje niet meer. Maar ook het venijn en energie verdwijnen onderhand. En dan is het constante knallen natuurlijk een groeiende uitdaging. Ondanks dat is dit wel een plaat die ik nog wel weer een keer op zou zetten naast hun oudere werk merk ik. En dat is toch wel noemenswaardig.


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. World Painted Blood
9. Christ Illusion
10. God Hates Us All
11. Undisputed Attitude