Slayer - World Painted Blood (2009)

denk dat het eerder aan de producer ligt

die bepaald hoe een cd gaat klinken

als men dan instemt met ene kutgeluid dan is er niets meer aan te doen, dus wijt ik het aan laksheid, of doofheid

Ok, tweede indruk want na een weeral slapeloze nacht heb ik deze morgen al om bloody 5u00 deze voor de eerste keer opgelegd, nu is het de tweede draaibeurt. Het beukt als de hel op aarde en na het toevoegen deze morgen van de tracktijden zie en hoor ik een compact album: elf nummers in nog geen veertig minuten. Het album is voorbij voor je het weet, maar het geluid vind ik deftig en toch denk ik: het kon nog beter. Dit album vind ik opnieuw een klein waterstofbommetje maar ik wil het einde van alles en allen. Nog een paar keren luisteren, dat zal voor de rest van deze week en volgende week (vakantie!) geen probleem zijn.

niets vernieuwend
gewoon stappende thrash zoals alleen slayer die kan maken

heerlijk

Het is trouwens wel weer opnieuw Greg Fidelman (met daarachter Rubin) die net als bij Death Magnetic voor zo'n matig geluid weet te zorgen. Die man stijgt niet echt in mijn achting eerlijk gezegd.

Inderdaad, bij Metallica's Death Magnetic stoorde me dat enorm!

Hoe gaat dat in zijn werk? Hoezo daarachter Rubin? Stuurt hij Fridelman aan? Werkt Fridelman voor Rubin?

De eerste indrukken van deze plaat zijn redelijk. Niets nieuws onder de zon, maar gewoon Slayer die er op los slaat.

In dit geval wat het Producer (Fidelman) en Executive Producer (Rubin). Waarbij de producer er veel dichter op zit en over details gaat terwijl de executive producer de boel alleen een beetje in de gaten houdt. Zoiets is het geloof ik ongeveer.

Op die fiets. Rubin is inderdaad zo'n producer. Dat kunstje heeft hij ook bij Metallica geflikt. Af en toe langs komen om om het proces in de gaten te houden en zo af en toe bij bijsturen. Gezien het geluid van Slayer drukt hij wel nadrukkelijk zijn stempel op het geluid.. Al heb ik daar geen problemen mee

gisteren eens beluisterd op de oortjes, koptelefoon

het geluid is niet eens zo slecht, eerder wat clean

ach, slayer kan weinig fout doen, het basisconcept, een dijk van een drummer, schreeuwende zang, en scheurende gitaren, dat is slayer

niet te ingewikkeld, rammen en beuken

dit staat niet ver af van reign in blood

hoeft ook niet, dat concept is nu eenmaal oerdegelijk en het blijft gewoon vet klinken

slayer zette zich toendertijd als een ingeslagen meteoriet zodanig definitief op de kaart dat het 25 jaar later nog steeds voldoet

al beginnen de riffs en nummers an sig wel erg minimaal te worden, het blijft slayer ten voeten uit en das prima

3,5

Je doet Slayer hier wel wat tekort mee hoor. Die gasten spelen echt wel strak, en zijn uitmuntende muzikanten die meer kunnen dan rammen en beuken.

zeg toch ook niet dat ze niet strak spelen?

Hij staat nu ook op de luisterpaal.

godverdikkeme

ze flikken het weer

na een 3 tal luisterbeurten , en de conclusie, dikke vette plaat, een 4

ja, hij begint ook wel voor me te groeien.

't blijft toch nonkel Slayerke he



maar, jammer van die softe productie, daar blijf ik bij.
dit album had ook kunnen KNALLEN


lekker maar tam

pesies, eeuwig respect, slayer maakt geen slechte platen n als het wat minder is ligt het gewoon aan de produktie

tijd dat ik unkle weer eens ga bekijken ende ervaren

eurdupkes meej

SLAYER speelt zo strak als mijn pielemoos in de morgenstond, hulde!!

komt daar ook bloed uit?

Heb t album nu al zo´n 4 keer geluisterd en kan niet anders zeggen dan dat Slayer een lekker album heeft afgeleverd!

De productie is idd niet al te distortionrijk, maar het heeft ook wel wat. Zoals al gezegd, klinkt Slayer hierdoor niet als een 13 in een dozijn bandje met eenzelfde 13 in een dozijn productie.

Een mooie 4* voor dit album, met als favorieten: World Painted Blood, Beauty Through Order en Psychopathy Red.

Een saaie herhalingsoefening? Dat Slayer zichzelf een soort van herhaalt zal niemand ontkennen, maar saai?
Wat een Slayer album voor mij moet hebben is het knallende, beukende effect. Geen al te grote veranderingen want wat zou er dan van ze overblijven?

Dus mijn vraag aan jou is eigelijk: Wat verwacht je precies van Slayer? Want als je een album dat toch aardig wat backtotheroots en beukende nummers bevat, een saaie herhalingsoefeningen vind, wat wil je dan van Slayer?
Ben benieuwd

1. World Painted Blood > lekkere openingstrack, komen nieuwe soort van riffs in voor die ik niet echt van Slayer gewend ben maar het klinkt goed in de oren. Lekkere verrijkende krijs ook van Araya.
Verassend nummer.

2. Unit 731, ook verassend, lekker de beuk erin. Fijne snelle riffs, leuke solo.

3. Snuff. Bijzonder om te beginnen met een hyperdepiepsolo. Veel dynamiek en tempowisselingen dit nummer, daar hou ik wel van.

4. Beauty Through Order - Wat rustiger nummer (het begin dan), de zang is gewaagd. Lekkere riffs.

5. Hate worldwide - Eenwat minder nummer op de plaat, ik vind het nummer te chaotisch en de riffs wat minder. Maar toch geen slecht nummer.

6. Public Display of Dismemberment - Fijne riffs, fijne drums.. lekkere break in het midden.

7. Human Strain - Spannende opbouw, je weet niet wat er gaat komen... Helaas niet veel goeds, ik vind het nummer saai en het minste nummer van de plaat.

8. Americon - Dit nummer kan mij niet overtuigen, het voelt alsof ze er nog 1 nodig hadden voor de cd en dachten, dan die maar...

9. Psychopathy Red - Snelle riffs en een keiharde krijs.. Hoppa gelukkig maar, ik was bang dat de plaat helemaal ging inkakken...
Leuk bass-stukje erin..

10. Playing With Dolls - Gewaagd nummer ook maar pakt wat mij betreft goed uit.. Een van de weinige nummers waarbij Araya echt zingt. Ik vind het leuk !!

11. Not Of This God - Een afsluiter in stijl, geeft de reden om de player op repeat te zetten...


Conclusie: Degelijkek plaat, net als vorige plaat een mengeling van south of heaven, reign in blood en god hates us all plus wat nieuwe ideeen erin verwerkt zoals in nr. 4.

Aldus mijn mening !! 3,5 ster voorlopig...

Hoi.

Na de eerste luisterbeurt, kan ik concluderen dat ik Snuff het tofste nummer vind!

Ik vind het gitaargeluid wat aan de cleane kant, wat mij betreft te clean zelfs. Ik denk alleen dat als er meer distortion was gebruikt, dat het geluid dan was verzand in een enorme brei waaruit je helemaal geen moer meer kunt opmaken.

Overall wel lekkere plaat, maar wat mij betreft niet het meesterwerk van hen.

Misschien is het wel weer zo'n groeiplaat? De pest is dat ik bij Slayer geen groeiplaat wil, maar een die je oppakt en je op je donder geeft en dat je het nog lekker vindt ook... Zeg maar SM, maar dat staat dan wel voor... juist: Slayer-Metal!

er bestaan meer manieren dan een distortion om ene vet geluid te krijgen

nochtans vind ik het gitaargeluid van sleyer immer dik ok

lekker smerig, eeuwig herkenbaar,copyright, en dat is over het algemeen in metalland anders, vooral amerikaanse bands klinken allemaal hetzelfde

nee doe mij maar ouderwets slayer

hoezo?
dat gaat toch al 20, 25 jaar prima bij honderduizenden bands?

Ik vond hem bij de 2e luisterbeurt beter dan de 1e keer. Maar nu ik hem voor de 3e keer beluister moet toch echt concluderen dat het gewoon weer een ubervette Slayer-plaat is geworden!
Het geluid vind ik vooral heerlijk smerig! Daar is niks mis mee!

En dat gezeik altijd maar dat ze vroeger beter waren maakt me gewoon misselijk. De heren hebben zich door de jaren heen prima staande gehouden en uitstekend ontwikkeld. Wat verwacht je dan? Dat ze keer op keer hetzelfde album blijven kopieren? Dat houdt een band nooit zo lang vol. Je moet een beetje met de tijd meegaan. En Slayer staat voor mij, zelfs in deze tijd, nog steeds bovenaan. SLAYEEEEEEEERRRRRRRR!!!!!!!!!!

Slayer is toch ook Amerikaans.

Heb em vanochtend gekocht. Moet zeggen dat hij me tot nu toe prima bevalt. Qua geluid doet het album me erg denken aan South Of Heaven en Seasons In The Abyss.

idd, en zo wijs geweest een eigen geluid neer te zetten, daar niet van af te wijken, en er klinkt ook geen enkele band als slayer

zou je dat geluid copieren zou iedereen zeggen, net slayer en daarmee zou men zich niet populair maken en het zou nergens op slaan, je wilt als band toch een eigen gezicht neem ik aan


ik doel meer op bands van de latere jaren, er zit nauwelijks enige variatie in compositie en geluid, men doet elkaar vooral heel goed na

enfin, favoriet deze plaat, beauty through order, en human strain