Slayer - World Painted Blood (2009)

Dat mag jij best kort door de bocht vinden. Veel dingen in het leven zijn ook kort door de bocht vind ik. Van mijn hele top 10 vind ik alleen Motorhead en AC/DC eenzijdige bands. Dat vind ik overigens ook van bands als b.v Status Quo, ZZ-Top en Iron Maiden. Er zit maar verdomd weinig variatie in de onderlinge albums, en het boeit me gewoon te weinig om hun hele oevre door te gaan spitten. Motorhead en AC/DC is een ander verhaal, daar heb ik gewoon iets mee en dat doet me echt wat. Iron Maiden vind ik ook nog erg leuk, maar een stuk of 5 albums van die band vind ik ook mooi zat. De rest van mijn top10 zijn artiesten die erg veel verschillende albums gemaakt hebben. Vooral b.v Zappa, King Crimson, Pink Floyd, Queensryche, Porcupine Tree, Rush en The Who vind ik erg variabele bands.

Nogmaals Slayer doet me te weinig en boeit me niet voldoende om meer van te gaan beluisteren dan hun live dubbelaar uit 1991. Ik vind het teveel op elkaar lijken de onderlinge nummers op dat live album, maar voor af en toe wat lekker beukwerk vooral in de auto erg lekker. En je bent nog eens snel op de plaats van bestemming ook nog.

Wat een heisa zeg. Ik vind Slayer (meestal) een geniale band, maar als iemand anders dat niet vind is dat prima toch? Ik hoor genoeg onderlinge afwisseling (ik heb het nooit begrepen als mensen zeggen dat elke Slayer plaat hetzelfde klinkt), maar Ricardo heeft gelijk dat Slayer niet zo veelzijdig is als bijv. Frank Zappa.

Met name AC/DC is een stuk eenzijdiger dan Slayer, maar als hij daar 'iets mee heeft' dan is dat toch gewoon zo?

Wat kan mij het schelen als iemand dit sterke 'return to form' niet wil beluisteren? Ik draai 'm nog steeds geregeld, en vind het om eerlijk te zijn het sterkste studio album sinds Reign in Blood. Ik heb ook geen enkele moeite met de productie, alles beter dan zo'n lelijke loeizware nepproductie als op God Hates Us All. Alleen 'Americon' vind ik niet zo bijzonder.

Ach wat geeft het eigenlijk. Ik ergerde mij in het begin ook wel aan de berichten van Kronos, maar dat doe ik nu niet meer. Op de 1 of andere manier kan hij er wel scherp bijkomen vaak, en het zorgt er daardoor ook weer voor dat ik ook meer op scherp kom te staan. Niet erg gezellig misschien maar soms wel broodnodig op deze site.

Jammer dat sommigen het niet leuk vinden dat het niet altijd precies over een album gaat. Als dat zo is ben je natuurlijk al snel uitgepraat vaak. want met 1 goede recentie is alles in principe al snel gezegd. Een persoonlijke mening over Slayer in het algemeen moet toch kunnen vind ik, al weet ik ook wel dat het een beetje off topic is dan.

Wat gekissebis verwijderd

Zolang ik het album nog op mp3 beluisterde wilde ik me niet uitspreken over de productie, maar ik heb het nu twee keer op lp beluisterd en vind er niks op aan te merken. Erg goed zelfs, een helder en 'eerlijk' geluid. De jongens van Slayer zijn alle in supervorm, met name Dave Lombardo, en hebben geen truken nodig om hard uit de hoek te komen. Bijna elk nummer wordt vrij plots afgekapt aan het einde, terwijl Araya de laatste woorden uitspuugt. Ook dat past in die opzet. Als het klaar is is het klaar. En het is a bloody good album geworden naar mijn mening.

Wat een gave plaat dit, bij elke luisterbeurt vind ik hem beter. Op goede apparatuur klinkt hij meer dan prima, op mp3 wordt je helemaal gek van het blikkerige geluid natuurlijk. Produktie doet me denken aan een South Of Heaven wat me zeker wel bevalt.

Wat mij betreft zitten ze sinds Christ Illusion weer op het goede spoor...

Er zitten wel lekkere knallers op maar niet echte supernummers als Geheel is het wel goed, maar de aparte nummers zijn minder dan verwacht. 3,5 sterren

Die van mij klinkt ook op mp3 prima. Heerlijk agressieve Slayerplaat, knalt even hard als de oude klassiekers. Teksten ook dik in orde. Ik kreeg laatst een opmerking over mij Slayer-shirt. "Lekker gezellig shirt zeg". Precies, net als de wereld

Ik weet nog dat ik als jochie naar mijn eerste concert ging in de stadsgehoorzaal in Leiden, hier speelde Metallica met Cliff. Ik had van vilt de letters Slayer op mijn spijkerjack laten zetten door mijn moeder. Dit omdat ik weggeblazen was door Show No Mercy.
Ik kan me nog goed herinneren dat een gast bij de ingang van het Metallica concert riep. 'Slayer, wat is dat voor band ? Die ken ik niet'. Was dus echt de begintijd. Tijdens de Hell Awaits tour ze voor het eerst gezien in de Paradiso. Echt memorabel voor een jochie van 16.

Later kwam Rain in Blood uit (na de fantastische EP, Chemical warfare). Weer werd ik weggeblazen. Vooral omdat de productie voor het eerst in orde was van een Trash album. South of Heaven en Seasons vond ik ook erg goed. Toen ben ik het spoor bijster geraakt en begon andere muziek te ontdekken.

Totdat ik in de slagwerkkrant een recensie las van World Painted Blood. De eerste draaibeurten vond ik het teveel van hetzelfde todat de vonk oversloeg. Wat een plaat ! Ik draai weer een volledig nieuw Slayer album na 15 jaar 'rust'.
Wat ik vooral goed vind aan dit album is het organische geluid. Dave Lombardo is niet zo heel technisch maar eindelijk weer eens geen geen getriggerde drums. Tom Araya is ouderwets aggresief en het duo Hanneman en King zijn als vanouds. En de songs zijn ook dik in orde !

Hulde voor Slayer

Deze Slayer klinkt melodischer als de voorgangers, voor mij wel een pluspunt.
De titeltrack is voor mij nu al een klassieker - zalig nummer.

Een sterke plaat die bewijst dat de 'return to form' Christ Illusion geen toevalstreffer was. Slayer zoals we ze kennen, Slayer zoals we er van houden. Lombardo zet de hoogvorm van CI verder, Araya klinkt verrassend fris (in vergelijking met vorige platen), King en Hanneman villen hun gitaren als vanouds.
Op zich is er niet veel nieuws onder de zon. Het enige opvallende feit is de productie. In vergelijking met de meeste nieuwe metalreleases is de productie aan de droge kant. Als liefhebber van 80s metal heb ik hier totaal geen moeite mee. Integendeel maakt het dit album lichter verteerbaar itt de vermoeiende geluidsbombardementen van bijv een Death Magnetic.

Ricardo, ik heb mij toch wat verder verdiept in Slayer. Ook vanwege het titelnummer Season in the Abyss, wat ik wel echt goed vond. Dat album wat daarbij hoort en South of Heaven blijken hun meest 'rustige' en melodische albums te zijn en ze worden overal hoog gewaardeerd. Normaal blijf ik ook eerder 'hangen' bij bijvoorbeeld een paar bands uit jouw top 10, maar deze albums zijn toch niet verkeerd.

Ik begreep dat ook dit World Painted Blood meer melodieus was. Wie kan mij vertellen of dit album ook meer aansluit bij die andere twee albums?

Ach f*** it, ik heb 'm gewoon besteld bij Amazon. Wel nog steeds benieuwd naar het antwoord natuurlijk.

Slayer wijkt nooit veel van haar basissound af. Enkele kleine experimentjes werden wel gedaan op Diabolus In Musica, maar ook dat is een heel herkenbaar Slayer album.
World Painted Blood is ook een op en top Slayer album met weer wat meer heilig vuur dan op voorgaande albums.
Het gitaarwerk is bij vlagen erg smaakvol, maar zo melodieus als het titelnummer van Seasons In The Abyss is het nergens.

Ik. Qua stijl komt 'ie het dichtste bij die twee in de buurt.

Ik vind 'm kwalitatief zelfs beter dan die twee.

Ok, bedankt, dat klinkt goed! Ik ben benieuwd.

Toevallig legde ik het digipak artwork naast dat van the Mob Rules van Black Sabbath. En dat lijkt wel heel erg op elkaar zeg! De basiskleur geel-bruin is hetzelfde en daarop staan op beiden rood-bruine vlekken en strepen. Het gaat vooral om de achterzijde van the Mob Rules, daar staat dan ook nog een zwarte balk links en rechts en ja hoor: op het boekje van World Painted Blood staat links ook een zwarte balk, achterop rechts. Het is echt frappant als je het ziet.

Ik vind het overigens mooi gemaakt artwork, met mooie kleuren. Wel moet je tegen een beetje bloed kunnen...

Ik moet zeggen dat ik het muzikaal een goed album vind. Wel heb ik een vraagje over de teksten: vergis ik mij en zijn die over de gehele linie een stuk bloederiger en onsmakelijker dan anders? Met ook wat minder ''maatschappelijke'' inhoud?

Wat mij ook opviel in het boekje was dat ze het internet-adres van de fanclub vermelden: dat eindigt op .... wehrmacht !?!
Weet iemand hoe dat zit?

Ik vind Slayers teksten van na Divine Intervention ook een stuk platvloerser. Voor de hoge dosis shits en fucks zou menig gangster rapper zijn respect kunnen hebben. Ik vind zelf dat daardoor teksten aan kracht inboeten. Slayers teksten kenden verder altijd een interessant idioom, vind ik.

De fanclub heet Slaytanic Wehrmacht. In de VS doen ze blijkbaar niet zo moeilijk over dat soort dingen. Hier kan zo'n naam wat gevoelig liggen. Het zijn geen nazi's ofzo. Wel moge duidelijk zijn dat Slayer graag shockeert met W.O II symboliek.

Tijdens de Seasons In The Abyss tour had men shirts met "Slayer über alles erop" laten drukken. Die zijn uiteindelijk alleen voor de Amerikaanse tour uitgegeven. Zie ook de Duitse adelaar in de binnenhoes van Seasons In The Abyss.

Het kleurgebruik van World Painted Blood lijkt op het kleurgebruik in Mob Rules inderdaad. Het lijkt me toeval. Qua inhoud is er geen overeenkomst.

Ok, bedankt voor je toelichting Edwynn! Dat van die teksten klopt dus inderdaad wel. En dat van die fanclub dus ook.... dat moet inderdaad iets als ''Amerikaans gedogen'' zijn of zo. Daarom zetten ze zoiets ook ''gewoon'' in het boekje.

Maar is het alleen shockeren met W.O. II symboliek of is de band Slayer ook erg rechts? Ik had de indruk uit hun vroegere teksten dat ze eerder wat anarchistisch overkwamen. F**k the government and the society en nog veel meer.

Dat weet ik eigenlijk niet. Slayer zijn in ieder geval geen nazi's, maar m.n. Hanneman wordt daar wel eens van beschuldigd. Wie de teksten beter bekijkt ziet dat ze geen uitspraak over WO2 en gerelateerde zaken doen, ze beschrijven het gewoon. Ik heb wel eens gezegd dat historici ook nazi's zijn als Slayer dat zouden zijn, om aan te geven hoe kortzichtig die gedachte is.

Ik denk wel dat ze eerder rechts zijn dan links, maar niet extreem rechts ofzo.

Dat van die historici klopt natuurlijk. Ik las pas dat in Duitsland sinds een tijdje weer meer boeken verschijnen en gekocht worden over W.O. II: het is ook (hun) geschiedenis.

Aan de andere kant ging ik even kijken op de Slayer officiele website en dit is daar het meest actuele bericht:
''03.31.11 Slayer Impaled Wehrmacht $9.99 T-Shirt - A special price! Quantities are limited''

Hanneman is punkfan in hart en nieren. Dat is doorgaans links.

Die nazi symboliek is louter om te shockeren. Daar ben ik van overtuigd. Toen Hanneman beticht werd van het feit nazi te zijn, ging hij stickers van ijzeren kruis op zijn gitaar plakken enzo. Om olie op het vuur te gooien.

En hij heeft zijn achternaam ook al niet mee.

Ok, ik heb zo'n Slayer t-shirt met een ''eagle'' gekocht voor the Big 4 in ..... Duitsland. Is dat diezelfde Duitse adelaar of meer the American Eagle (zoals ik dacht)?

Ja dat is dezelfde. Overduidelijk gemodelleerd naar de Duitse toch? Alleen het schild voor de borst in plaats van in de klauwen.
Ik had er één met tourdata van de Seasons In The Abyss tour achterop. Een Amerikaanse variant heeft dan Slayer Über Alles achterop

zuiver om he shockeren vind ik het niet echt smaakvol iig

los van dat staat de muziek immer als een huis

Smaakvol zijn lijkt me ook niet de bedoeling, maar schokkende thema's passen bij dit soort muziek. Daar waar het bij de meeste bands echter vooral een gimmick blijft vind ik wel dat Slayer het met Reign in Blood als een, uiteraard erg macaber, kunstwerk heeft gebracht.

Je hebt shockeren en shockeren: waar leg je de grens? De wehrmacht etc. gebruiken zoals hierboven beschreven gaat mij duidelijk te ver. Het verbaast mij ook, zij hebben dat met hun goede muziek met allerlei andere heftige teksten gecombineerd helemaal niet nodig.

Dat komt dus door de media en de Tipper Gore brigade. Die grepen de song Angel Of Death aan om Slayer te verketteren en het nazi stigma te geven. Slayer ging dat niet ontkennen maar gooide olie op het vuur. Dat leverde nog meer verkrampte reacties op inderdaad.
Zoals het een metalband betaamt.

Oh ja, daar heb ik over gelezen: de Tipper Gore brigade, leuke mensen zijn dat.... Toch is het ook van Slayer dan een beetje Amerikaanse reactie: het gaat er daar veel te snel veel te fel aan toe. D'r op en d'r over. Volgens mij heeft het daar eerder mee te maken, dan dat het een reactie van een metalband is. Die zouden toch gewoon s....t moeten hebben aan dat soort extreme types.