Slayer - World Painted Blood (2009)

Dus ook bij de Aardschok album van het jaar 'hulde'

mm toch minder, solos veelal hetzelfde, structuur van nummers ook

tis mij allemaal net ff teveel sologepiel, en als je wat vaker luistert begint het allemaal wel erg veel op elkaar te lijken

0,5 eraf

ik kan met dit dunne softe gitaar geluid gewoon niet van deze cd genieten joh

Er mist iets op deze plaat. Sommige stukken zijn wel goed maar het kan me bijna nooit een lied lang boeien, daar waar ik bij CI meer geboeid zat te luisteren en de liedjes van begin tot eind goed vond. De solo's voegen soms ook niets toe tot het geheel van het lied, en daar stoor ik me soms wel aan.

Ik vind de solo's juist weer gaver dan ooit.

Mee eens, Edwynn. Aan het dunnere geluid erger ik me trouwens ook niet. Het is geen ramplaat, dat klopt, maar ik vind dat niet erg. Het songmateriaal is prima, en dat komt mede dankzij de heldere en duidelijke productie goed naar voren.

Deze Slayer cd vind ik weer ouderwets goed!

Half puntje erbij, ge deze plaat steeds meer waarderen.

Ik heb de plaat nu zo'n 5 keer beluisterd en dit is mijn oordeel.

Wat me meteen opviel bij deze plaat is dat de productie bijna identiek is aan die van Death Magnetic van Metallica. Ik mis die dikke sound op albums als South of Heaven en Seasons in the Abyss.

Afgezien daarvan vind ik het een redelijke Slayer plaat.
Er staan goede nummers op, maar ook nummers die me niet bijblijven. Dan doel ik op nummers als Unit 731en Hate Worldwide.
Veel nummers lijken erg op elkaar, waardoor ze soms moeilijk uit elkaar zijn te houden.

De nummers die er voor mij wel uitspringen zijn het World Painted Blood, Snuff en Psychopathy Red.

World Painted Blood vind ik een verbetering t.o.v. Christ Illusion, maar een echt memorabel album vind ik het niet.

*3.5

je zou bijna denken dat hij van dezelfde producer is

haha

Alleen hebben ditmaal de heren King en Hanneman ternauwernood weten te voorkomen dat de beste man bij de volumeknop kon komen.

Ik weet dat ze beiden geproduceerd zijn door Rick Rubin , maar wat ik jammer vind is dat de plaat daardoor qua sound een beetje een eigen gezicht mist.

Ben ik het niet mee eens. Slayer is uit duizenden herkenbaar. Ook hier. Er hoeft maar naar de tremolopook gekeken te worden of je weet al of je wel of niet met Hanneman/King te maken hebt.
Ik blijf vinden dat de losse productie de plaat erg spontaan maakt. Het is allemaal veel beter gedaan dan Death Magnetic. Die productie mist wat richting.

Gisteravond gedownload dit plaatje.
Lekker plaatje. Veel beter dan dat onritmische Metallica-geluid.
Vier sterren.

Onritmisch is het verkeerde woord.
Ik ben het wel met je eens dat WPB relatief beter is dan DM (van Metallica)

Hallo pummelo?

Metallica is een pak ritmischer dan Slayer.
Enkel op Seasons in the abyss en hun debuut vind ik ze ietwat ritmisch klinken.

Eerste luisterbeurt...

Het lijkt wel Slayer.

...klinkt niet verkeerd.

Dat je het niet met mij eens bent, hoeft nog niet te zeggen dat je mij meteen voor pummelo uit hoeft te maken.
Ik mag best een mening hebben. Die mening is dat ik Slayer stukken ritmischer vind dan Metallica. Zo simpel is dat, punt uit.

"Vroeger was alles beter" wordt op een gegeven moment ook erg goedkoop...Wel wil ik graag opmerken dat ik bijv. bij het aspect eigen geluid/sound etc. bij de eerste 4 Slayer albums deze band ook heel erg interessant vond. Elk album klonk weer totaal anders dan de voorgaande; van Show no Merci t/m South of Heaven...4 verschillende "boeken" over de duistere kant van ons zijn vertaalt op een onvoorstelbare doeltreffende wijze telkens. Per plaat ook vette ontwikelingen trouwens in een aantal opzichten. En het liep parallel aan de ontwikkeling van het genre dat zij notabene zelf mede uitgevonden hadden. Super vruchtbare en bijzondere tijd dus in die jaren 80 met Slayer als met het genre zelf. Op Season in the Abyss had men de stijl en balans bij Slayer echt gevonden leek het wel; sindsdien zijn de typische Slayer ingrediënten, zoals bijv. die typische solo's en Araya's bijna moeizame hysterische geschreeuw van diep niet meer weg te denken. Deze typische Slayer zaken zijn zeer herkenbaar, vertrouwd bij deze band etc. iets wat de meeste fans willen en zijn ook een kwaliteit, maar tevens zou men ook een gevangene kunnen worden van zichzelf. Bijna het Motörhead en AC/DC "syndroom". Wat dat betreft was het bij Slayer op de eerste 4 platen spannender. Het moet misschien voor henzelf ook een groot avontuur geweest zijn in de jaren 80. En dit alles wilde ik maar even zeggen!

toch knap dat men met dat geluid wat immer hetzelfde is toch tig platen, ook na die 4 weet te boeien en kwaliteit weet af te leveren

wat mij betreft een heerlijk recept, niks aan veranderen

Tja en als ze het over een andere boeg zouden gooien dan moeten ze weer gauw net zo thrashen als in de 80's.

De impact in de 80's was gewoon anders.
Ik blijf World Painted Blood een sterk werkje vinden. Geïnspireerder en gevarieerder dan de laatste paar Slayeralbums.

²

Zie ook bij de nieuwe van Megadeth, prima album maar daar willen sommigen zelfs een andere zanger.

Ik merk dat ik 'm eigenlijk nauwelijks nog draai en als dat al gebeurt sla ik de eerste helft liever over. Duidelijk geen groeiplaat dit, halfje eraf.

Altijd wel ergens een fan geweest van Thrash metal, de laatste tijd luister ik daar ook meer en meer naar, me op korte tijd de eerste cd's van Slayer aangeschaft en heel recent deze nieuwe schijf en wat direct opvalt bij een eerste keer beluisteren is dat het vuur er na al die jaren een beetje uit is, een leuke ''thrash metal'' plaat maar van Slayer verwacht ik nu net dat iets meer, al bij al toch een 3,5 want misschien inderdaad een groeiplaat

Thrash metal en groeiplaten? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Bij mij moet het direct vallen, anders word het niets. Deze ken ik niet, en hoef ik ook niet te kennen. Ik vind het oevre van Slayer zo eenzijdig dat ik aan 1 of 2 topplaten meer dan genoeg van deze band in huis heb. Meestal pak je vaak toch weer hun beste album uit de kast om af te spelen.

met die filosofie kun je ook alle zappaplaten wegdoen en de 'beste' overhouden

zelf draai ik ik nog regelmatig slayer en dan heeft iedere plaat zijn aantrekkingskracht en het is absoluutniet allemaal hetzelfde

vind je van wel, dan heb je niet goed geluisterd
leg bijv reign in blood eens naast south of heaven

Wat toch niet wil zeggen dat het daarom niet meer kan 'groeien'. Neem nu Pleasure to Kill van Kreator en Bonded by Blood van Exodus, dat zijn zulke klassiekers van albums dat ze beter blijven worden met de jaren, zoals een goede wijn.

Ik was erg benieuwd naar dit album door de track Psychopathy Red, want die klonk als vanouds. En Hate Worldwide was ook erg gaaf. Maar dat zijn dus de beste nummers van het album, want ik vind de rest maar tegenvallen. De mid-tempo nummers zijn gewoon saai, dan luister ik Seasons in the Abyss wel. Christ Illusion was veel beter.

En hoeveel en welke platen zijn dat dan?

Onzin natuurlijk, Zappa is een stuk veelzijdiger dan een band als Slayer, want zo goed heb ik beiden wel beluisterd.

Thrash metal is voor mij gewoon met het verstand op nul lekker even beuken en raggen. De texten boeien mij niet echt, en het draait bij mij echt om het overdonderende geluid ervan, bij voorkeur live. Vandaar dat ik aan hun live dubbelaar org wel genoeg in huis heb. Diepgang en Thrash metal gaan voor mij in ieder geval niet samen.

Ik ben gewoon niet zo erg geintereseerd in Slayer, thats all.

Beetje kort door de bocht. Als je het zo bekijkt dan zijn vrijwel de meeste bands en artiesten erg eenzijdig. Geen enkele slayer plaat klink het zelfde maar ze klinken wel allemaal als typisch slayer. Dat geld overigens ook voor alle artiesten uit je top tien. (hoewel ik van Frank Zappa geen platen ken dus laat ik die even buiten beschouwing.)

Begrijp me niet verkeerd, dat deze plaat je niet interesseert, of dat slayer in et algemeen je niets doet dat kan ik me (ook als Slayer fan) best voorstellen. Ik vind alleen de argumentatie dat all thrash metal bands erg eenzijdig zijn altijd een beetje kort door de bocht, ze zijn niet eenzijdiger dan andere bands/artiesten in andere genre's