The Cure - The Top (1984)

Ik vind dit persoonlijk één van The Cure's beste platen. Er hangt hier een bepaald sfeertje dat niet terug te vinden is op hun overige oeuvre, ongetwijfeld grotendeels te wijten aan het feit dat Zijne Majesteit R.S. dit speeltje grotendeels eigenhandig ineen heeft gestoken. Nummers als "Birdmad Girl" ( "I should feel like a polar bear, it's impossible." wat een zin man! ), "The Top" ( "Every day I lie here, and know that it's true,
all I really want is you", fenomenaal... niet in het minst omwille van de manier waarop hij het zingt ), "Dressing Up"... en ik zal hier maar stoppen voor ik gewoon de hele tracklisting afga, zijn stuk voor stuk pareltjes met prachtige teksten en heerlijke muzikale inkledingen. De wat minder voor de hand liggende instrumenten/klank keuzes geven het geheel een heerlijk intiem, sprookjesachtige, dagboeksfeer die zeer gretig door m'n oortjes verteerd wordt. Af en toe krijg ik spontaan het gevoel samen met R.S. in de studio te liggen, terwijl de Maestro enkele melodietjes of zanglijntjes neerlegd. In één woord: Briliant met een grote B!

THE TOP

Hun flower power album, hun folk album ...
Een iets experimentelere blauwdruk van The Head on the Door.
Want op The Top zijn de heerlijke melodietjes al hoorbaar aanwezig.


Shake Dog shake is een sterke albumopener, vind ik.
Thematisch nog aanleunend bij Pornography, maar muzikaal rijker.

Birdmad Girl is een echte folksong: leve de tamboerijn.
Een liefdesliedje zoals er op Kiss me kiss me kiss me nog zouden volgen.

Wailing Wall vind ik nochtans een schitterend nummer.
Je waant jezelf inderdaad per kameel op pelgrimstocht naar het beloofde land.

Give me it is snoeihard en zelfs niet te vergelijken met vroeger materiaal.
Het is alsof je gevoelens te pletter slaan.

Dressing up is dan ook het perfecte tegengewicht.
Een bijna verleidelijk buikdans met een heerlijk smachtende Robert.

The Caterpillar is een complexere opvolger van The Love Cats.
Geen verwrongen jazzmuziek, maar verknipte folkmuziek.

Piggy in the Mirror vind ik onderling inwisselbaar met Bananafishbones.
Beide heerlijke albumtracks met onweerstaanbare vocale vondsten.

The empty World roffelt als een mars door je hoofd.
Alsof je net als het bezongen meisje even buiten de wereld staat.

Bananafishbones vind ik onderling inwisselbaar met Piggy in the Mirror.
Beide heerlijke albumtracks met een zeer kleurrijk arrangement.

The Top herneemt het walsritme en die fietspomp aan het eind is te gek.
Een heerlijke trip ... geen flauw idee waarover het gaat echter ...

Happy the Man is zo'n heerlijk scheefgetrokken Cureliedje.
Of hoe vals zingen uiteindelijk toch tot een zekere schoonheid kan leiden.

Throw your Foot is om op te dansen, volgens mij.
Dansen of "zijn voet gooien" ... op The Top nodigt Smith uit ten volksdans.


Maar voor mij is het verhaal hiermee nog niet uit.
Ik hou ervan om ook The Love Cats mee op te nemen in deze selectie.


The Love Cats is Cure-jazz. (Everybody wants to be a "cool" cat ...)
Vanaf dit nummer durfde Smith over de grenzen van zijn eigen doemsound kijken.

Speak my Language lijkt op Happy the Man, maar is vlotter.
Alsof je plaat niet in het midden van de draaitafel ligt: tenenkrullende jazz.

Mr. Pink Eyes sluit dit jazztrio met mondharmonica af.
Jazzpunk ... alsof the Pogues plots jazzfolk gaan spelen.


Al deze nummers hebben bijzonder kleurrijke arrangementen.
Van het jazzpianootje tot de kriepende viool,
van de roffelende drums tot de snoeiharde gitaarmuren.
Bijna een plaat zonder basgitaar.

Robert Smith waant zich in een semi-akkoestische speelgoedwinkel.
The Top is de Cure unplugged (be sure to wear some flowers in your hair).

Ik zal mild zijn vandaag en ook 5 sterren uitdelen.
Dit album was mijn eerste kennismaking met de Cure.
En oude liefdes roesten niet ...

Mensen die dit een goed album vinden hebben na mijn mening 'echt' verstand van muziek.

Het meest verrassende wat ik las over de Top is dat Robbert het hele album zelf heeft geschreven en opgenomen. Lol Tolhurst doet er nog zijn sausje overheen en het is een kraker!

Trouwens ik heb geen inluister periode nodig gehad bij dit album. Het zat blijkbaar direct al in mijn DNA.

The Top is het eerste album van The Cure waarbij er ook wat meer ruimte voor humor is.
The Caterpillar is daar een duidelijk voorbeeld van.
Dat vioolspel slaat eigenlijk nergens op, maar is zeker amusant.
Waarschijnlijk ligt de oorsprong in het succes van The Love Cats.
Deze single was het extraatje van de verzamelaar Japanese Whispers, en werd in Groot Brittannië hun eerste notering in de Top 10.
Talking Heads hebben trouwens goed naar Bird Mad Girl geluisterd, muzikaal gezien leunt The Lady Don’t Mind wel heel sterk op dit lied.
Was mij voorheen nooit zo opgevallen.
Dit album had ook net zo goed onder de naam Robert Smith uitgebracht kunnen worden, van een echte band was geen sprake meer van.
Ja, Lol Tolhurst mocht nog wel samen met Smith wat liedjes inkleuren, maar daar hield het een beetje mee op.
Opener Shake Dog Shake is denk ik een geslaagd lied uit de Pornography sessie.
Wel liet op dit album voor het eerst de veelzijdige muzikant Porl Thompson van zich horen, welk aandeel de komende albums flink zou groeien.
Ik vind dit album een onsamenhangend geheel, en dat komt waarschijnlijk grotendeels vanwege het ontbreken van rechterhand Simon Gallup.
Feit blijft wel dat Robert Smith in een zeer creatieve fase van zijn leven zat, hij hield zich bezig met hobby projectje The Glove, en ook Siouxsie Sioux mocht van zijn talenten gebruik maken.
Gelukkig zou er bij het volgende album een meer stabielere groep staan ( al blijft dat bij een band als The Cure altijd gissen), waarbij een voor mij muzikaal gezien interessantere periode zou aanbreken.
Dit is wel het album welke de ommezwaai zou aankondigen.
Het geluid van Seventeen Seconds, Faith en Pornography zou niet meer terug keren.

Na het vrolijke minialbum The Walk is The Top anders. Zeker niet in de stijl van Pornography, maar toch een alleraardigst album. Naast The Caterpillar staan er opvallende nummers op zoals Piggy In The Mirror en Shake Dog Shake. Er werd slechts één nummer op single gezet alhoewel de LP radiovriendelijk is en destijds airplay kreeg op Hilversum 3.

Eigenlijk wil ik hier niet veel woorden aan vuil maken. Met name de huilerige zang van Robert Smith zorgt bij The Cure vaak voor een prachtige melancholische sfeer. Ga je aan het onderwerp tornen, dan krijg je duidelijk een ander resultaat. Met een andere zanger was The Top waarschijnlijk beter gevallen, maar zoals het er nu voor staat, vind ik het vooral vervelend en irritant. Met de humor van een Bananafishbones kan ik echt he-le-maal niks. Op z'n best vind ik The Top redelijk. Af en toe zijn er dus wel een paar negatieve uitschieters. De jolige sfeer voelt heel clownesque aan. Tegelijkertijd lijkt de band plots heel erg zoekende te zijn. Dan lees je snel op wikipedia dat de hele band excl. zanger vertrokken was. Dat verklaart een hoop en heeft wat mij betreft direct gevolg voor de scores.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. Three Imaginary Boys
5. The Top

Tja, dit is dan ineens weer iets heel anders na het meesterwerk dat Pornography heet. Shake Dog Shake herken ik nog als de opener van The Cure In Orange, die ik nog op videoband had opgenomen van TMF toentertijd, maar er staan verder een aantal tracks die ik heel moeilijk uit te zitten vind. Bananafishbones, Piggy In The Mirror, The Caterpillar... nee, het komt bij mij niet aan.

The Birdmad Girl is dan weer quirky op een manier dat het me nog best wel trekt en The Wailing Wall en The Top vind ik oprecht goeie nummers. Als geheel is het ook wel een voldoende, maar het valt toch wel echt enorm tegen na zijn briljante voorganger.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. The Top
5. Three Imaginary Boys

Na het verschijnen van Pornography werd The Cure een bandje waar ik weinig meer van begreep. Inleiding was het bericht dat bassist Simon Gallup de band had verlaten, om weer terug te keren en vervolgens "definitief" te vertrekken, The Cure tot een duo reducerend. Drummer Lol Tolhurst stapte daarop over naar toetsen; huh?
Toch kwam al in november 1982 single Let’s Go to Bed. Maar waarom verschenen op bas en drums slechts huurlingen? En hoezo was Robert Smith ineens zo vrolijk?
Of was The Cure gestopt? Want Smith speelde ineens zowel bij The Glove als Siouxie and the Banshees... Gelukkig verschenen dan toch in juli en oktober 1983 singles The Walk en The Lovecats met daarop wederom de nodige lichtheid.
Wat ik bovendien niet snapte, was dat er geen album bij de singles verscheen. En toen daar eindelijk in mei 1984 The Top verscheen, stonden die liedjes daar niet op. Vraagtekens, vraagtekens.

Voorbij waren de soundscapes van de vorige drie albums, symfonieën op zichzelf. Op The Top met zijn oosters-kleurige hoes klinkt een verzameling losse liedjes. Hoe die heetten, was puzzelen gezien het onoverzichtelijke label waarop de liedtitels niet nummersgewijs staan vermeld, terwijl ik de achterzijde van de buitenhoes veelvuldig ronddraaide om die te kunnen lezen.
De A-kant kent grote tegenstellingen: Met Shake Dog Shake en Give Me It waait Smith luide gitaarwolken om zich heen door chorus- en/of flangereffecten te gebruiken; melancholie klinkt op zowel Bird Mad Girl, dat qua gitaargeluid terugkeerde naar 1979, als op Dressing Up met z’n panfluitkeyboards; terwijl in Wailing Wall pseudo-Arabische muziek is te horen.

De B-zijde opent met hun eerste hit(je) sinds 1980: het mallotige The Caterpillar haalde in juni 1984 #35 in de Nationale Hitparade, bij Veronica slechts de Tipparade. Bij Piggy in the Mirror was de heerlijke melancholie er weer, al dacht ik met die titel vooral aan het personage uit The Muppet Show; bij het intro van The Empty World meende ik een symfonische rockband te horen waarna (hoera!) de klaaglijke zang van Smith het overneemt.
Daarna was het voorbij voor mij: Bananafishbones ging met zijn te vaak herhaalde dalende akkoordenschema snel vervelen en hetzelfde geldt voor het eentonige titelnummer, waarop weer enige knipogen uit het Midden-Oosten klinken.

In autobiografie Cured (2016) gaf Lol Tolhurst mij dan eindelijk antwoorden op de vragen van voorheen. Hij vertelt het nodige over de vechtpartij tussen Smith en Gallup in een club in Straatsburg in 1982, zijn overstap naar de toetsen en hoe de band enige tijd op sterven na dood was. Open is hij over de gevolgen van enerzijds te hard (moeten) werken, drugs en alcohol en anderzijds vakantie in Frankrijk en kunst in Spanje. Ook verklaart hij waarom er drie non-albumsingles verschenen en wat de reden is dat ze zo anders klinken dan de zware melancholie van voorheen.

Wat me nu pas opvalt is hoezeer ik de repetitieve drumpatronen van hem mis: opvolger Andy Anderson was weliswaar technisch veel vaardiger, maar tevens conventioneler. Daarmee verdween iets van de magie van de tripel Seventeen Seconds - Faith - Pornography. Tegelijk valt op hoe The Cure in al haar vormen toch The Cure blijft: het zit 'm in de stem van Robert Smith. IJl, lenig, emotievol en onvergelijkbaar met andere zangers.