The Cure - The Top (1984)

Vind ik ook, the top is al heel aangename plaat maar ik zit toch stiekem te wachten op het aanbreken van het laatste nummer. Ik krijg er iedere keer opnieuw kippevel van. Vooral de zin "this top is the place, where nobody goes..." Vind ik zalig. En wat is the caterpillar toch leuk

you flicker
and you're beautiful
you glow inside my head
you hold me hypnotized
i'm mesmerized...

dat klopt wel zo'n beetje met mijn mening over het nummer zelf

soms krijg ik bij het luisteren van bepaalde nummers wel eens een verhaal of beelden in mijn hoofd. The top is een van die nummers die me mee neemt naar een andere stemming, een andere omgeving. Als ik luister naar dit nummer denk ik aan een superhoge toren. Je weet niet waarom, maar iets in je zegt dat er boven op de top iets te wachten staat. een gevoel van geborgenheid of een gevoel van warmte. misschien dat laatste kleine beetje hoop. maar voor je de kans krijgt de top bereiken volgt eerst een eenzame reis door de toren. een toren wiens trappen zo hoog als de hemel reiken. je beklimt trappen die telkens lijken te verschuiven, en de gangen die je doorloopt lijken steeds langer en langer te worden. er lijkt geen eind aan te komen. Je word omringd door gevoelens van eenzaamheid en hebt het gevoel om alles op te geven. eindelijk dan aan het einde van het nummer bereik je de deur naar de top, maar eenmaal aan de andere kant van deze deur merk je dat het dezelfde deur was als de deur waardoor je binnenkwam bij het betreden van de toren. alles begint weer opnieuw..

Prachtig het allermooiste nummer op deze plaat omschreven!!

Het nummer heeft iets intens eenzaams, vooral door dat effect met die gongslag (of wat heeft Smith daarvoor gebruikt?) en die tekst... kunst! Al staan hier wat mindere nummers op, ik blijf toch altijd met smart op deze wonderschone afsluiter wachten

Om my God, hoe kan iemand ander bijna perfect omschrijven wat ik voel bij dit nummer ?

Echt mooi geschreven Lullaby1987

grappig..ik ben de enige die deze TOP plaat 'the TOP' in haar TOP 10 heeft staan!

and F*ckin proud of it

You go girl!!

Beslist de meest onderschatte cure-plaat! En de eerste plaat van ze die ik ooit aanschafte (wat een band schept natuurlijk).

Dat zeg je erg mooi. Schrijf je wel vaker? En dan bedoel ik niet zulke berichtjes, maar wat grotere dingen. Mmm volgens mij word ik te persoonlijk! Laat maar

Ik zie dat ik deze plaat nog niet beoordeeld heb. Wat mij betreft heeft The Top niet de kwaliteit van de grote vier, maar een goede vijfde is het zeker... Een mooie vier sterren kan er wel vanaf!

ooit al Stephen King's zevendelig meesterwerk 'de donkere toren' gelezen... basisverhaallijn past perfect bij wat je hier beschrijft.

en wat betreft The Top: ik vind het een wat minder Cure-album, er staan wel wat mooie nummers op maar het geheel is me wat te wisselvallig/rommelig. ik hou van albums die een bepaalde sfeer uitademene, en deze plaat schiet me teveel alle kanten op.

natuurlijk heb ik die gelezen! en dat zijn niet de enige boeken van deze meesterlijke schrijver die ik bezit

ik heb toch besloten dit album een 5 te geven, omdat het me keer op keer bij elke luisterbeurt weer een goed gevoel geeft. Blijkbaar voel ik een liefde voor dit album die anderen niet begrijpen. het album is prettig gestoord, en soms zoals de titel al zegt...a little over the top. sommige zullen het gekrijs van Smith misschien als irritant ervaren, ik vind het geweldig! ik vind het heerlijk hoe hij zijn stem tot het uiterste drijft. Het album spreekt net zoals "disintegration, faith en pornography" erg tot de verbeelding, vooral bij het titelnummer uiteraard (waarbij ik al eens mijn verhaal heb gedaan)

het album straalt een wazige sfeer uit, alsof je verdwaald bent in de mist. het titelnummer is al een reis opzich, bananafishbones..een gewaagd maar geslaagd cure nummer, the caterpillar maakt me keer op keer weer vrolijk. Ook neemt smith zichzelf in de zeik door zelfhaat nummers zoals shake dog shake en piggy in the mirror. er is niks mooiers als zelfspot! het enige jammere aan dit album vind ik eigenlijk dat ze de b-side 'happy the man' er niet op hebben gezet. het sluit perfect aan bij de rest. (te vinden op join the dots)
ik vind geen enkel nummer op dit album zwak, daarom geef ik em met trots een dikke 5

Shake Dog Shake.... pakt me gewoon niet. Ik voel er geen enkele emotie bij en dus vind ik er weinig aan.
Bird Mad Girl is weer een wat liever Cure nummer, wel grappig, maar behalve de eerste zin 'This girl has got a smile
that can make me cry' heeft het me nooit veel gedaan.
Wailing Wall.... lekker onheilspellend sfeertje, daar hou ik wel van, hier en daar een oosters toonladdertje erin, klinkt lekker...
Give Me It.... Zal aan mij liggen maar ik vind dat stoere agressieve gedoe gewoon niet bij Robert Smith passen en daarom komt het bij mij gewoon absoluut niet over.
Dressing Up.... vind ik eigenlijk een vrij suf nummer.
The Caterpillar... tja.... uniek in zijn soort en geniaal uitgevoerd, leuk nummer.
Piggy in the Mirror... vind ik weinig aan...
The Empty World.... tja, de soldaatjes marcheren ook direct door míjn hoofd maar daar heb je het dan ook mee gehad.
Bananafishbones.... Toch maar even op zoek gegaan waar die titel, waar ik me altijd zo aan ergerde, vandaan komt: het verhaal "A Perfect Day for Bananafish“ van Jerome D. Salinger. Soms erger ik me nou eenmaal aan woordgebruik en titels, net als 'Shake Dog Shake' ook woordgebruik is dat me enigszins al afkeer van het nummer bezorgt. Maar Bananafishbones kan me verder als nummer ook niet pakken.
The Top... de omschrijving van lullaby1987 vind ik erg leuk, maar wel zeer frustrerend eindigen, soort bad trip is dat. Zo dramatisch ervaar ik het nummer niet, maar wel als één van de betere nummers van het album.

Al met al vind ik dit gewoon niet zo'n goed Cure album. Er staat gewoon nauwelijks wat op dat me echt raakt, in zijn greep krijgt, terwijl dat juist is wat The Cure op een aantal andere albums wèl bij me doet. Jammer maar helaas: 3 *** voor de uitschieters.

Reptile, wat is dit nu toch jammer dat je deze plaat niet echt kan appreciëren. Ooit vond ik Shake Dog Shake en Give Me It ware gedrochten maar in de loop der jaren heb ik toch een flinke portie liefde voor deze nummers opgespaard. Er staan op deze 'the top' zelfs drie nummers die me altijd heel vrolijk maken: Dressing up, The Caterpillar en Bananafishbones. Stuk voor stuk liedjes die me keer op keer een grote glimlach bezorgen. Met The Wailing wall en The Top heeft deze cd zelfs 2 nummers die ik bij de betere van The Cure reken.

The Top is alle gekheid op een stokje maar ik hou er wel van.
Al kan ik het zeker begrijpen als de meeste mensen dit niet bepaald fantastisch vinden.

Over Kiss Me (3x) ben jij bijvoorbeeld weer nauwelijks te spreken, terwijl dat naar mijn mening op een aantal nummers na een behoorlijk sterk album is met nummers erop waar geen enkel nummer van The Top ook maar aan kan tippen. En zo heeft iedereen zijn favoriete nummers en albums.
Wat ik me wel afvraag is waarom een paar mindere nummers op Kiss Me (3x) voor jou het hele album kunnen verpesten, terwijl er zonder die nummers nog minstens een album overblijft evenlang als The Top.

Kom kom, zó negatief ben ik nu toch ook niet over Kiss me(3x) ?
Er staan gewoon een paar nummers op die voor mij het plezier een beetje vergallen. Wat niet wegneemt dat er een paar fantastische nummers opstaan. Zoals ik al eerder zei bij Kiss me (3x) : "je kan hieruit 10 nummers nemen die het samen kunnen opboksen tegen Disintegration enzo". Eigenlijk heb ik ook geen moeite met wisselende stemmingen binnen 1 cd maar de nummers moeten goed zijn en dat heb ik dus niet bij Kiss Me (x3) maar wél bij The Top

Ok.... ondanks de wat mindere nummers op Kiss me(3x) vind ik hetgeen er dan overblijft als geheel nou eenmaal nog een stuk beter dan The Top. Maar smaken verschillen nou eenmaal. Ik kan ook erg waarderen dat sommigen The Top juist weer erg goed vinden. Dat maakt The Cure ook zo leuk. Iedereen heeft duidelijk weer andere favorieten.

Ik vind dit persoonlijk één van The Cure's beste platen. Er hangt hier een bepaald sfeertje dat niet terug te vinden is op hun overige oeuvre, ongetwijfeld grotendeels te wijten aan het feit dat Zijne Majesteit R.S. dit speeltje grotendeels eigenhandig ineen heeft gestoken. Nummers als "Birdmad Girl" ( "I should feel like a polar bear, it's impossible." wat een zin man! ), "The Top" ( "Every day I lie here, and know that it's true,
all I really want is you", fenomenaal... niet in het minst omwille van de manier waarop hij het zingt ), "Dressing Up"... en ik zal hier maar stoppen voor ik gewoon de hele tracklisting afga, zijn stuk voor stuk pareltjes met prachtige teksten en heerlijke muzikale inkledingen. De wat minder voor de hand liggende instrumenten/klank keuzes geven het geheel een heerlijk intiem, sprookjesachtige, dagboeksfeer die zeer gretig door m'n oortjes verteerd wordt. Af en toe krijg ik spontaan het gevoel samen met R.S. in de studio te liggen, terwijl de Maestro enkele melodietjes of zanglijntjes neerlegd. In één woord: Briliant met een grote B!

zonder gallup heeft smith het toch goed gedaan.

het eerste album in een serie van experimentele-pop albums van the cure staat vol met leuke composities en even leuke teksten.

het zonnige dressing up is hier mijn favoriet.

niet een van mn cure-favorieten maar hij krijgt wel een 3,5.

the top is gewoon top.

Vandaag heb ik besloten deze maar weer eens te draaien. Naast enkele mindere nummers geniet ik toch weer. Top!
Robert, je krijgt er weer een halve * bij vandaag!

Hoe vergelijkt The Top met THOTD & KMKMKM?
Ik ken het album nog niet.

Dan meer naar Kiss Me 3x. Op dit album staan wat luchtigere nummers, en wat meer variatie. Op Head is het meer een geheel.

Geweldig slecht. Ik heb deze vroeger op LP gekocht en daarna gelijk een afkeer van The Cure gekregen. Ik heb de LP 1 x gedraaid. Niet mijn ding.

Voor kaztor:
The Top is eigenlijk best een goede plaat, ondanks dat mensen hem onderschatten. Er staan een paar echte curekrakers op en hij is nauwelijks veel minder dan Head On The Door, de plaat waar hij het meest mee te vergelijken is. The Top is iets psychedelischer en wat raarder af en toe. Maar er staat eigenlijk geen slecht nummer op, Bananafishbones is misschien wat zwak, net zoals Screw op Head On The Door. Maar de rest is eigenlijk steeds wel boeiend en erg afwisselend. Het openingsnummer Shake Do Shake is al bijzonder de moeite waard, een killer-riff en gejaagd! Het titelnummer hoort m.i. bij één van de beste curenummers zelfs. Caterpillar doet niet veel onder voor In Between Days, lekker poppy nummer zoals alleen de cure ze maakte toen, iets folky-achtigs. Dus: ik kan je hem van harte aanbevelen. Kiss Me 3x staan ook enkele briljante nummers op, maar dat is een lange zit en lang niet elk nummer is raak, bij The Top is die verhouding wat beter vind ik.

The Top is het enigste album van The Cure dat mij vroeger nooit heeft kunnen bekoren en derhalve ontbreekt het ook in mijn collectie . Zie nu zelfs dat ik nog geen stem heb uitgebracht op dit album. Zet in op 3* En ga het album vandaag wel ergens opsnorren voor een herkansing.

The Top vind ik een meesterlijk goed album. Orbit heeft het goed omschreven: Je kan het vergelijken met The Head on the Door maar deze is véél psychedelischer. De cd voelt een beetje aan als een experiment. Ieder nummer staat voor mij als een huis(ook bananafishbones) wat deze cd toch wel de moeite waard maakt om eens uit te proberen. Ik ben de laatste persoon om te ontkennen dat dit een harde noot om te kraken is maar eenmaal dat The Top vat krijgt op je laat hij je niet meer los. Klasse.

hoooooo even...bananafishbones zwak ..orbit lieverd, je stelt me toch echt teleur! bananafishbones is gestoord, gek, en heerlijk psychedelish! ..ach ja ieder zijn mening, maar wou het toch even kwijt

Ik weet nog dat toen ik hem hoorde hij op een zeer aangename wijze mijn auditieve systeem binnenkwam, maar met muziek moet ik altijd twee keer luisteren om me goed te kunnen herinneren.