The Cure - The Top (1984)

Empty World vind ik anders persoonlijk wel een dijk van een nummer...

@Thunder: Daar zit wel wat in, ik had hier dan ook Bananafishbones en Wailing Wall vervangen

@Suicidopolis: The Empty World is inderdaad een prima nummer.

Berichten over bepaalde goeie nummers die eigenlijk ook de reguliere albums hadden moeten halen verplaatst naar The Cure

Twee stukken van berichten van Thunder en Castle die wel nog on-'TheTOP'-ic (wat een goeie woordspeling van mezelf!! ) waren in quotes onder de laatste ontopic reacties van orbit gezet.

Toch leuk hoe deze albums steeds weer opduikelen in 'updates'. Als een band na zoveel jaren nog steeds de gemoederen weet te bewegen op zo'n niveau, dan ben je gewoon absoluut een toppertje.

Wat een heerlijke sfeer heeft dit album toch. Vandaag weer 'ns opgezet, echt een van de meest ondergewaarder platen van The Cure, Mijn inziens, beter als Disintegration,maar niet beter als Faith en Pornography;)

Ondergewaardeerd is ie zeker, maar bij lange na niet zo goed als Disintegration

lange na is wel heel ver, maar bijna zo goed als past beter

Shake Dog Shake, The wailing wall,Empty world, The Top en Give me it zijn heeeerlijk. Alleen Bananfishbones vind ik een misser. En Caterpillar had alleen op verzamelalbum van mij gemogen.

THE TOP

Hun flower power album, hun folk album ...
Een iets experimentelere blauwdruk van The Head on the Door.
Want op The Top zijn de heerlijke melodietjes al hoorbaar aanwezig.


Shake Dog shake is een sterke albumopener, vind ik.
Thematisch nog aanleunend bij Pornography, maar muzikaal rijker.

Birdmad Girl is een echte folksong: leve de tamboerijn.
Een liefdesliedje zoals er op Kiss me kiss me kiss me nog zouden volgen.

Wailing Wall vind ik nochtans een schitterend nummer.
Je waant jezelf inderdaad per kameel op pelgrimstocht naar het beloofde land.

Give me it is snoeihard en zelfs niet te vergelijken met vroeger materiaal.
Het is alsof je gevoelens te pletter slaan.

Dressing up is dan ook het perfecte tegengewicht.
Een bijna verleidelijk buikdans met een heerlijk smachtende Robert.

The Caterpillar is een complexere opvolger van The Love Cats.
Geen verwrongen jazzmuziek, maar verknipte folkmuziek.

Piggy in the Mirror vind ik onderling inwisselbaar met Bananafishbones.
Beide heerlijke albumtracks met onweerstaanbare vocale vondsten.

The empty World roffelt als een mars door je hoofd.
Alsof je net als het bezongen meisje even buiten de wereld staat.

Bananafishbones vind ik onderling inwisselbaar met Piggy in the Mirror.
Beide heerlijke albumtracks met een zeer kleurrijk arrangement.

The Top herneemt het walsritme en die fietspomp aan het eind is te gek.
Een heerlijke trip ... geen flauw idee waarover het gaat echter ...

Happy the Man is zo'n heerlijk scheefgetrokken Cureliedje.
Of hoe vals zingen uiteindelijk toch tot een zekere schoonheid kan leiden.

Throw your Foot is om op te dansen, volgens mij.
Dansen of "zijn voet gooien" ... op The Top nodigt Smith uit ten volksdans.


Maar voor mij is het verhaal hiermee nog niet uit.
Ik hou ervan om ook The Love Cats mee op te nemen in deze selectie.


The Love Cats is Cure-jazz. (Everybody wants to be a "cool" cat ...)
Vanaf dit nummer durfde Smith over de grenzen van zijn eigen doemsound kijken.

Speak my Language lijkt op Happy the Man, maar is vlotter.
Alsof je plaat niet in het midden van de draaitafel ligt: tenenkrullende jazz.

Mr. Pink Eyes sluit dit jazztrio met mondharmonica af.
Jazzpunk ... alsof the Pogues plots jazzfolk gaan spelen.


Al deze nummers hebben bijzonder kleurrijke arrangementen.
Van het jazzpianootje tot de kriepende viool,
van de roffelende drums tot de snoeiharde gitaarmuren.
Bijna een plaat zonder basgitaar.

Robert Smith waant zich in een semi-akkoestische speelgoedwinkel.
The Top is de Cure unplugged (be sure to wear some flowers in your hair).

Ik zal mild zijn vandaag en ook 5 sterren uitdelen.
Dit album was mijn eerste kennismaking met de Cure.
En oude liefdes roesten niet ...

Dat is nu net het grappige aan The Top, het is meer een solo album dan een groepsalbum. Wat waarschijnlijk ook grotendeels de ietwat andere, meer introverte, sfeer verklaard.

Dat is het ook met Japanese Whispers / The Walk (over solo gesproken, alleen same met Tolhurst) , samen met The Top een reaktie op delijn die 17 Seconds inzette en tot climax kwam met Pornography.
Wild Mood Stinks heeft ook even dat ogenschijnlijke luchtige.
Niettemin wil ik The Top absoluut niet vergelijken met Wild Mood Stinks, want The Top staat veel hoger muziekaal en kwalitatief. Op WMS kan alleen This is a lie en vooral Want mij bekoren.
Soms is The Cure best voorspelbaar, 2 nieuwe singles die mij nog niet pakken, geven mij niet het gevoel het nieuwe album wat wordt.

Heb vandaag van deze en 3 andere Cure-albums (TIB, THOTD en XXX Me) de Deluxe-versies binnen gehaald.

De cd doet z'n titel alle eer aan: Dit is 'het toppunt'. Had ik het bij de voorafgaande 3 albums al over 'de constatering' (17 Secs), 'de verbazing' (Faith) en 'de uiting' (Pornography), dan valt deze in de rij toe te voegen als 'de mentale aftakeling' . Smith lijkt het even helemaal niet meer te weten en dat levert een bizarre mengelmoes op van alle kanten uitwaaierende stijlen, wellicht 'geïnspireerd door/ontstaan met behulp van' geestverruimd snoepgoed. De cd ontbeert een duidelijke lijn, maar toch zijn alle nummers op zichzelf sterk te noemen (met mogelijke uitzondering van het nogal bloedeloze Birdmad Girl). The Caterpillar was op m'n 10de een schok te noemen: Buiten A Forest om was deze band volledig onbekend voor me dus schetste het mijn verbazing toen ik op tv op een exotisch pleintje een in make-up opgedirkte gek zag 'huilen' met daarbij een stel hossende idioten met instrumenten. En dan die rare muziek erbij... GEWELDIG! Sindsdien heb ik eigenlijk altijd deze band een beetje 'gevolgd' om uiteindelijk toch overstag te gaan. Shake Dog Shake en Give Me It verwijzen stijlistisch onmiddelijk naar Pornography. De ijzersterke afsluiter (de laatste in de rij 'afsluitende, sombere titeltracks' voor de band) heeft dat heerlijke vervreemdende dat voor mij deze band onsterfelijk maakt. Wailing Wall en The Empty World hebben ook dat typisch ongrijpbare. Andere hoogtepunten zijn Dressing Up met dat heerlijke oosterse melodietapijtje dat door de oren suist en Piggy In The Mirror met z'n afwijkende structuren. Bananafishbones is misschien niet het sterkste nummer, maar klinkt zeker aangenaam met dat jaren '60-soundje.

Kortom: Ondergewaardeerde plaat die zeker in elke Cure-collectie hoort!

Ben em weer eens aan het beluisteren. Geinig hoe Dressing Up klinkt als een opgaande spiraaltrap en op het einde klinkt het alsof het onder je vandaan valt en je ineens naar beneden dondert.

Birdmad Girl kan ik inmiddels ook meer waarderen.



Ach, geen enkel Cure-album lijkt op de ander en dat vind ik juist zeer positief.

Als Cure liefhebber was het na Pornography wel even schrikken toen hitjes als Love cats en The caterpiller langs kwamen(OK The Walk was ook ff wennen)
Had destijds een bandje met de 12 inch van Love cats waar Mr. Pink eyes op stond...goed nummer...
Vond de LP The Top toen eigenlijk niet zo. De live versie van give me it op concert is trouwens geweldig.
Maar draai m toch nog wel regelmatig (ook jeugdsentiment) en vind m zeker nu een stuk beter dan toen.

Ja, het lijkt alsof de fans van The Cure wat verwender in elkaar zitten dan fans van andere bands.. menig fan had in zijn handjes geknepen bij zo'n plaat van zijn/haar band, maar voor de Curefans is dit een zwakke broeder. Het is natuurlijk ook niet eerlijk te moeten concurreren met zo'n magistraal oeuvre
Ik vind The Top ook nog steeds een heerlijke plaat.

Ik vind het feit dat er geen lijn in deze plaat valt te bespeuren juist z'n sterkste punt. Elk nummer is sterk (jawel, Birdmad Girl inmiddels ook!) en staat op zichzelf. Daardoor wil je 'm na afloop weer beluisteren.

En wil daar dan graag aan toevoegen
dat ik het een heel kleurrijk album vind.

Al die verschillende liedjes zijn als kleurpotloden
in de schminkdoos van Robert Smith: vooral samen
zorgen ze voor een indrukwekkend pallet (net zoals de hoes).

ps. Klopt het dat Shake Dog Shake op de remaster
een fractie van een seconde te laat begint (bij mij althans het geval)?

Even wat tegenspel, want ik vind dit album niet best. Terwijl ik toch echt kan genieten van The Cure bij 17S (top10) , Faith. Pornography, Disintegration en bij vlagen van Head on the door, Wish, Kiss3 en zo nog wat, The Crow, ook subliem. Dit album vind ik een mooi voorbeeld van de wisselvalligheid van The Cure. Soms is het genieten, soms doet het me vrj weinig. Maar laat duidelijk zijn, ik ben echt een liefhebber, maar dit vind ik een misser.

Echt totaal anders dan zijn voorgangers. Behoorlijk vreemde plaat vol vage teksten en experimentele sound effecten, dit neemt echter niet weg dat Smith en co er opnieuw in slagen een heerlijke plaat af te leveren. Vooral het titelnummer is geniaal.

4 sterren

Shake Dog Shake, wat een lekkere riff heeft dat nummer toch. De rest wil voorlopig nog niet goed pakken.

gek hoor, als je een lp uit +-1984 wil bespreken, kun je dan niet beter de lp ipv de updatecd bespreken, met al die gekke extra nummers?

Anyway, ik ken de lp/cd nog uit de tijd dat er alleen lps waren, en heb m, gelijk alle andere cure lp's, grijs gedraaid.

Wat een bijzonder en diep en zwaar en moeilijk nummer, the top.
En wat hard, voor een puberende onderzoeker: give me it!
bananafishbones, geweldig begin, geweldig nummer!

eigenlijk is de hele lp geweldig,
bij lp's zoals deze besef je:
een lp behoor je van nummer 1 tm nummer laatst te beluisteren als 1 geheel,
1 lang nummer.
(en zo heeft jimi hendrix t ook gezegd..)

Hmm, lange tijd het zwarte gat in mijn jaren 80 Cure-collectie, deze The Top. Nogal wat Cure-aficionado's hadden me immers voorgehouden dat dit een beetje een schandvlek was op hun winning 80s streak. Blijkt dit toch wel een verduiveld goed album te zijn zeker, catchy deuntjes met een streep psychedelische elementen waarbij het experiment niet geschuwd wordt maar waar het itt latere releases ook nergens irritant luchtig wordt. De 3 releases voorafgaande aan deze blijven mijn mijn voorkeur wegdragen maar ik las hier ergens dat hij niet veel zou moeten onderdoen voor The Head on the Door; wel ik ben zelfs geneigd om te oordelen dat The Top zijn opvolger met gemak weet te overvleugelen.

Zelden werd de essentie van The Top zou kernachtig verwoord.
Een pluim voor Morinfen omdat hij het zou goed weet te schetsen
en ook omdat hij afgaat op zijn eigen luisterervaring.

Hun meest gewaagde album en wie goed luistert, weet dat dit hun "finest hour" was...

Een gewenningsplaat en eenmaal gehooked probeer dan maar eens af te kicken. Te ongewoon voor de populaire lijstjes bv 3 FM en gewaagd elektronisch en hip voor The Cure sombermannetjes/vrouwtjes.

Die dan volgens mij niet snappen dat om te overleven een band hun sound vernieuwend moet houden. 'Ja, maar bands als AC/DC hoeven dat toch niet te doen?' - inderdaad niet, maar die muziek is van een heel andere orde en niet vergelijkbaar!

Moet de sound van een band per se vernieuwend zijn? Ik denk dat ik ook tevreden was geweest als ze gewoon 4 albums in hun sound hadden uitgebracht en toen gestopt waren. Bandjes die teveel van sound veranderen verliezen hun geloofwaardigheid vaak. The Cure balanceert op het randje maar als ik dan weer naar Faith of Porn luister dan hebben ze weer al hun geloofwaardigheid terug.
Maar dit album kan ik zeer waarderen, staat op plekje 3 in mijn top 3 The Cure.

Als ze gestopt waren hadden we briljantjes als deze, The Head On The Door en Disintegration moeten missen.

En daar dus ook maar 1 plaat van hoeft te hebben en de rest niet hoeft te kopen!!!

Te gewaagd elektronisch ... elektronisch hoezo?
Ik vind dit net een behoorlijk akoestisch klinkende plaat.

Inderdaad, zeker niet elektronisch, wel heel organisch daarentegen.