The Cure - The Top (1984)

Zoals het een goed The Cure album betaamt vind ik het vreselijk na één luisterbeurt. Tot nu toe is het echter tussen mij en ieder album uiteindelijk nog goed gekomen.

Hou nog even vol, ook The Top is een sterk album.

Ik weet dat ik bij albums van The Cure altijd voorzichtig moet zijn, want vaak zijn het groeialbums. Maar na een luisterbeurt of 7 denk ik toch dat dit voor mij het minste album in het hele oeuvre gaat worden.

Zonde,
maar dit album moet je maar liggen. Het is de pracht van drugs, een Smith die continu aan de drugs zat die hem in een andere wereld lieten leven. De gave van het prachtig schrijven in hem naar boven haalde en de nummers in zijn hoofd tot perfectie verwezenlijken, dat is wat dit album probeert te vertellen.
Het hele album is de trip van Robert Smith. 'Wake up in the dark' ingenomen en het begint te werken, de toch begint. Het begint duister, aftastend maar tegelijkertijd vol overtuiging. Hij gaat hier echt voor. Bij Bird Mad Girl komt opeens een golf van pracht binnen gewaaid. Hij geniet, je hoort zijn speelse manier van zingen gemengd met eigen euforie. En zo hoor je in ieder nummer wel dat Robert Smith geniet, en dat maakt mij aan het genieten.
En zelfs The Top, het meest donkere nummer van deze plaat past perfect op het album, het is zó beeldend en perfect. Je kunt op dit album dansen en heerlijk wegzakken in een droom.
Voor mij is het zeker niet het minste album van The Cure, een van de beste zelfs!

Ik vind het een topalbum, maar niet om die reden.
Het kan me niet schelen hoe scheel Smith keek door de drugs.

Ik hou het bij het bewieroken van de muziek zelf (zie recensie).

Van mij part snoof ie alles naar binnen wat Youri V Gelder heeft laten staan .
Het eindresultaat telt .

Piggy in the Mirror schreef hij als de rook om zijn hoofd was verdwenen.

Is dat niet van Boudewijn De Groot ?

Je laat het lijken alsof hij zoveel plezier beleefde in die periode.
Laat ik het maar kort houden: Hij ging totaal naar de klote.

Hij was sinds de vorige plaat natuurlijk al naar de klote.. Smith heeft Pornography vaak beschreven als de periode in zijn leven waar hij nooit naar terug wilde, hij was er een jaar of 2 later nog niet beter aan toe.. maar had met de kennismaking van Steve Severin wel wat nieuwe ideeën en sounds opgedaan, ook goed opgelet in de studio. Het klinkt allemaal veel professioneler, en wat een masterriff bij Shake Dog Shake! Bij Head On The Door heeft hij pas echt weer een nieuw begin willen maken en de handreiking naar een groot publiek, wat ook grandioos lukte by the way

Die samenwerking met Banshee Steve Severin is ook geweldig bij The Glove en bij zijn tijdelijke verblijf bij Siouxsie and the Banshees, getuige de Souixsie album Hyeana en live dubbelaar Nocturne.

Robert Smith reikte ons de hand, het staat er echt. En nog grandioos gelukt ook. Hoe moet ik dit zien? Toen Robert Smith ons de hand reikte heeft hij de muziekwereld gedomineerd zoals U2, Springsteen, Madonna en Prince dat toen deden? Heeft Robert Smith ons bij de handreiking getrakteerd op telkens betere muziek? Deze bewieroking gaat te ver, het lijkt op wat ik laatst op tv zag toen BZN fans kwaad waren op Jan Keizer omdat die weer met Annie Schilder een plaat had opgenomen wat bij de die-hard BZN fans kwaad bloed zette.

Dat staat er helemaal niet . Er staat dat de band een breder publiek wou bereiken met Head On The Door .
En dat was gelukt .
Heeft Springsteen en Prince ons betere muziek gegeven ?
Het is maar waar jezelf van houdt .
En die BZN fans moeten niet zeiken , Jan mag toch zeker zelf doen wat ie wil .
Waarom gaan die zogenaamde zeikfans dan naar zn optreden toe , blijf dan thuis.

Van de jaren 80 Cure albums vind ik deze het moeilijkste te plaatsten, en deze wil bij mij niet zo vallen dan hun omringende platen. Er staan een paar erg mooie nummers op, maar als geheel moet bij mij het kwartje nog vallen.

Deze heb ik van de jaren 80 albums van The Cure dan ook het mist gedraaid.

Aan de productie ligt het niet, want die is dik ok zoals dat bij alle jaren 80 Cure albums het geval is.

Voor mij voorlopig het minste jaren 80 album van The Cure zeg maar.

Niet heel slecht, maar voor mij bevat dit album geen enkele ècht memorabele Cure song. Daarmee is het voor mij nu ook het miste Cure album ooit.

Verdomd The Caterpillar heeft dezelfde melodie als dat van een nummer van Rob De Nijs, het nummer: laat alles wat aanbrand in vredesnaam staan.

Toch wel echt een mooi album dit, met veel variatie, net zoals Kiss Me 3x dat ook heeft.

Minste Cure album tot nu toe. De band maakt duistere new wave en popsongs met een ondertoon. Dit werkje zweeft daar op een negatieve menier tussenin. De nummers missen identiteit. Enkel track is echt goed.

Track wat?

Sorry, track 2.

Hmm, dat vind ik juist een nummer zonder veel identiteit (I should be a polar bear?).. over duistere songs gesproken, Empty World en The Top zijn daar uitstekende exponenten van. Shake Do Shake ook, maar dat is klassieke schurende rocker bijna met een muur van gitaargeluid. Verder is dit meer een psychedelische pop/rockplaat geworden en verlaat The Cure zijn vertrouwde new wave jasje een beetje, net zoals op de twee opvolgers hiervan.

Het nummer heeft een soort magie over zich heen, iets wat ik bijvoorbeeld ook bij Pictures of You ook heb. Ben er zelfs door geraakt.

Op die manier.. die gelijkenis kan ik dan wel weer een beetje plaatsen ja.

In die gelijkenis kan ik me ook wel vinden, maar verder is dit een Cure album van grote klasse mijn inziens.
Nummers als Wailing wall (opener indertijd in de Vreedenburg), Empty World en The Top zijn juist van die zware Cure songs. Shake Dog shake past hie rook nog bij, maar bij Give me it gaat de razernij los.
Over het genoemde "geen lijn" en weinig identiteit, dit is juist een geheel eigen Cure album.
Misschien moeilijker te doorgronden dan Disintegration of the head op de deur.

Misschien beluisteren met meer het tijdsgevoel.

Tijdsgevoel? Welk tijdsgevoel? De tijd dat de cure zijn prachtige new wave nummers weggooide om matige pop te gaan maken? Ze hebben bewezen dat ze ook geweldige populaire nummers kunnen schapen, maar dat vinden we hier helaas niet terug.

Misschien was dit album wel nodig in hun totale ontwikkeling?
Enniewee je vind het niets, dat mag.

Bird Mad Girl is zelfs een van mijn favoriete Cure nummers. Vraag me niet waarom maar ik vind het heel, heel mooi.

Mensen die dit een goed album vinden hebben na mijn mening 'echt' verstand van muziek.

Het meest verrassende wat ik las over de Top is dat Robbert het hele album zelf heeft geschreven en opgenomen. Lol Tolhurst doet er nog zijn sausje overheen en het is een kraker!

Trouwens ik heb geen inluister periode nodig gehad bij dit album. Het zat blijkbaar direct al in mijn DNA.

Flauwekul.

Je hoeft niet 'echt' verstand van muziek te hebben om ervan te kunnen genieten.

Voor mij het minst goede Cure album uit de jaren 80.

Eens en niet eens.. The Cure heeft zo'n lading kwaliteit de wereld in gestuwd in de jaren 80 dat dit album daarbij misschien bleekjes afsteekt, maar als je de verschillende grillen van de band in ogenschouw neemt kun je concluderen dat Robert hier een sound neerzet waar ze sindsdien eigenlijk steeds toespelingen op hebben gemaakt, zij het commercieel, zij het vreemd en psychedelisch. Het was wel het eerste album waarop Robert zichzelf heeft heeft durven laten gaan op alle invloeden die hij in zich had. En dat heeft moed en durf nodig, toch knap.

Voor mij is het debuut het minst goede. Alle andere 80s Cure platen
zijn van een constant hoog niveau. The Top is een heel fraai buitenbeentje.
Als muzikale variatie een criterium is wint The Top het zelfs van zijn drie voorgangers.