Manic Street Preachers - This Is My Truth Tell Me Yours (1998)

Ergens laat puberteit / vroeg studententijd werd mijn aandacht door de Manic Street Preachers getrokken, eerst met de hit If You Tolerate This... en later via de iets minder grote hits die de eerste vier plekken van deze plaat volmaken.

Vannacht heb ik de plaat weer eens opgezet. Waar ik aan die eerste vier nummers toch een beetje een "been there, done that"-gevoel overhoud, blijft de rest van de plaat toch behoorlijk overeind. Met name I'm Not Working tot en met Nobody Loved You vormt een prachtige, meeslepende songcyclus (waarbij ik me ook wel voor kan stellen dat fans van het oudere werk er helemaal niks mee kunnen, maar dat terzijde).

Langzaamaan heeft Everything Must Go deze plaat als favoriet ingehaald, op zijn scherpere uitschieters. Maar dit blijft voor mij toch het meest complete album van de band.

”This is My Truth Tell Me Yours” begint sterk, waarbij met name ”If You Tolerate This Your Children Will Be Next” een prachtliedje is. Maar ook de opener en ”You Stole the Sun from My Heart” zijn fijne songs. Maar daarna zakt het niveau toch behoorlijk in. De liedjes worden te langzaam, te langdradig, zelfs saai en eentonig en kabbelen te veel voort. Een liedje als ”I’m Not Working” vind ik echt niet boeiend en zelfs slaapverwekkend. Voordat ik echt weg dreig te dommelen gaat het tempo tegen het einde van het album gelukkig weer wat omhoog en ben ik weer enigszins bij de les. Ondanks het sterke begin kunnen de Manic Street Preachers dit niet een geheel album vasthouden en vind ik ”This Is My Truth Tell Me Yours” niet meer dan een degelijk album.

Het gebeurt me niet vaak dat ik een stuk "moet" schrijven over een plaat waarover ik zúlke gemengde gevoelens heb. Aan de minkant staat allereerst die stem: soms mooi emotioneel en daardoor passend bij de kwetsbaardere nummers, soms een ergerlijke piepstem waarvan ik me afvraag of hij wel geschikt is voor de steviger uithalen van bijvoorbeeld You're tender and you're tired, Be natural en Nobody loved you (om nog maar te zwijgen over die mislukte "What is there to believe in?"-schreeuw in Ready for drowning). Daarnaast kleinere details: die pretentieuze openingszin van S.Y.M.M. ("The subtext of this song..."), de ergerlijke gewoonte om melodische accenten te leggen op lettergrepen die geen klemtoon hebben ("And I wish I had been born a girl", "Ma-hass mur-de-rer"), dat dwaze fluitje in het emotionele You're tender and you're tired (opeens zit ik met Blurs Top man in m'n hoofd), en vooral dat afschuwelijke Born a girl – allemaal dingen die me elke keer weer opvallen en storen. Aan de pluskant staan elf (van de dertien) nummers die op z'n minst boeiend zijn en op hun best werkelijk geweldig, een soort mix van rock en soul met goede melodieën, pakkende arrangementen en een (ja, daar gaat ie) mooi emotionele stem die als enige nadeel heeft dat hij vaak hoger zingt dan ik kan meebrullen. En elf sterke nummers op één CD, dat tikt toch aan, en dus geef ik dit album vier sterren, en hoop ik maar dat ik door hem (nog) vaker te draaien steeds minder allergisch ga worden voor die pijnpunten.