Manic Street Preachers - This Is My Truth Tell Me Yours (1998)

Geniaal album! Bijna elk nummer van dit album is wel eens een maand 'mijn favoriete nummer van dit album' geweest
Ik loop nu vooral weer weg met de song I'm Not Working. Trefwoorden: inspiratie, emotie, passie, zuiverheid.

En toch na 16 stemmen 'slechts' een 3,69 gemiddeld ...

Ik vond de vroegere Manic Street Preachers beter... Dit is wel een mooie popplaat, maar iets te belegen om me echt te kunnen raken. Alhoewel ik If You Tolerate This, You're Children Will Be Next wel een van de allermooiste liedjes allertijden vind (maar dat heeft een persoonlijke reden).

Toch niet de Spaanse burgeroorlog?

Ik vind dit nog steeds een erg mooie popplaat in de letterlijke zin van het woord. Zou een dummy kunnen zijn van hoe een popplaat zou moeten klinken

Prachtige plaat, heel erg weids en uitgestrekt, vooral zo'n nummer als I'm Not Working. Er hangt een heel apart sfeertje over deze CD, het doet me vaak denken aan een verlaten Engelse industriestad, midden in de nacht, omgeven met uitgestrekte velden en zo.... Eén van de eerste favorieten uit m'n collectie, en nog steeds.

Geweldige omschrijving! I'm Not Working is vanwege datzelfde gevoel als ManicM omschrijft, één van mijn top10 nummers allertijden. Dat wijdse, ruimtelijke element proef ik ook, en het nummer zit muzikaal gezien gewoon meesterlijk goed inelkaar. Bij de nummers "Born A Girl" en "You're Tender And You're Tired" voel ik dat aparte sfeertje ook heel sterk.

Ik snap daarom nog steeds het lage gemiddelde niet, waarschijnlijk hebben de mensen het iets te weinig geluisterd en denken ze dat het niet-overdreven goeie pophitje "You Stole the Sun from my Heart" representatief is voor de rest van het album.

ManicM, stem je ook nog even?

Ik vond dit album altijd een beetje te langdradig, vandaar slecht een 3,5 (nog steeds hoog, maar bij de meeste andere albums van de Manics geef ik nog wel hoger). Er staan een aantal nummers op die ik echt niet zo heel mooi vind (Born A Girl, You Stole The Sun From My Heart, My Little Empire), verder vind ik het een typische 4 sterrenplaat. Ik zal hem straks nog eens opzetten, misschien vind ik er nu wel wat anders van (ik heb er denk ik 3 jaar niet meer naar geluisterd).

Jep, heb net gestemd. You Stole the Sun is ook niet mijn favoriet, maar Born A Girl vind ik heerlijk desolaat. Zo'n mooi eenzaam galmend nummertje met die dromerige accordeon.
Nachtwandeling door Glasgow, dat idee krijg ik ervan.

Nachtwandeling uit Glasgow? Beetje vreemd gevoel bij muziek van een band die uit Wales komt of niet?

Je verdwaalt dan ook een beetje in de muziek ...

Hehe, beetje afgedwaald ja. Ik bedoelde Cardiff... Topo is een poosje geleden voor mij

Op zich een goede plaat, maar ben vele malen beter gewend van Manic Street Preachers, dus vandaar de 3,5. Een paar hele mooie nummers, maar ook veruit het slechtste nummer dat ze ooit hebben gemaakt, You stole the sun from my heart *kots*

Nr 5 Tsunami, alleen daarvoor zou ik het album al downloaden

Ze lopen er op de cover anders nog vrij droog bij .

Klinkt stom, maar dat nummer is dus inderdaad al dagen niet uit mijn kop te bannen.

"Tsunami, tsunami, tsunami, came washing over me"... Zouden ze het nog live durven spelen?

"So where are we going - we’re not ready for drowning"...


De Manics wel hoor. Naast dat het beeldspraak blijft, lopen ze er niet voor weg om letterlijk wat van die concrete 'eindtijd'-metaforen (sorry, een rottig woord om zo openbaar uit te spreken zonder daarbij een geruststellende uitleg te geven ) te blijven verkondigen.
Als ik "If you tolerate this then your children will be next..." nu hoor, denk ik aan tsunami-alarmeringssystemen.

Ik ken allen 'If You Tolerate This (Then your Children Will Be Next)' dat vind ik een heel erg sterk nummer, misschien moet ik toch de hele cd maar eens gaan checken, is me overigens al vaak aangeraden.

Dit hele album is gewoon erg sterk. Alles baad in eenzelfde mooie sfeer.. Ik vind er geen enkel slecht nummer op.

Das volgens mij ook precies de kracht van de Manics, althans.. vind ik dan.. In ieder geval op deze, Everything Must Go en Lifeblood

De kracht van de manics is zeker dit album! Ik heb ze allemaal maar ik vind dit veruit de lekkerste....sorry.

1. The Holy Bible
2. Gold Against The Soul
3. Everything Must Go
4. This Is My Trust, Tell Me Yours
5. Generation Terrorists
6. Lifeblood
7. Know Your Enemy

Variërend van 5 tot 2,5.

Wie een overdosis pathos met een scheutje salonsocialisme op mavo-niveau van vervelende Engelse zeurders kan waarderen, moet vooral deze plaat van de Manic Street Preachers draaien. Ik heb het vandaag aangedurfd om hem nog eens te draaien (voor het eerst sinds een jaar of wat), ja ik heb er nachtmerries voor over om toch maar een goed edoch geheel subjectief oordeel te kunnen vellen.

Aan het begin is de plaat nog net te trekken (net, zeg ik jullie!), de eerste 2 songs en grootste hits zitten ondanks hun kwade bedoelingen redelijk in elkaar, en even denkt de onvoorbereide luisteraar een aardig plaatje in handen te hebben.

Maar nee hoor, al snel blijkt het hier om een ronduit vervelende band te gaan, die dan misschien niet meer vanwege stoerheid hun eigen lichaam opensnijden, maar nog zeker een misplaatst gevoel van 'kijk ons eens, neem een voorbeeld aan de MSP!' door de muziek laten dreinen. Dit gebeurt dan ook nog eens op de meest saaie manieren die een mens zou kunnen bedenken (I'm not working, You're a Girl), om de pijn nog maar eens extra hard aan te doen komen.

Voor de eerste 2 songs 1*, en ik ben mild, heeeel mild.

Wat dit album betreft heb je wel een beetje gelijk. Als je The Holy Bible of Everything Must Go niet kent, zou ik deze maar eens beluisteren, die zijn tenminste echt de moeite waard, en maken eigenlijk de rest van de Manics' oeuvre overbodig.

Dat je je niet aangetrokken voelde tot het stukje "Sweating out intelligence, Like I don't know what it is". Want jij zit zo te horen op gymnasium-niveau ofzo! Ik vind je bovenstaande zin prachtig geformuleerd hoor, alleen kom je er inhoudelijk volgens mij nog niet helemaal uit. Pathos en mavo in 1 zin klinkt niet heel geloofwaardig, het zijn natuurlijk geen Engelsen, en dat salonsocialisme... volgens mij geven ze ons kapitalistisch wereldje, door op bijvoorbeeld een podium te gaan staan in Cuba, een socialistischer signaal dan wat jij hier bereikt met tussen wal en schip hangend, vervelend gezeur.


Net! Je moet een zware dag gehad hebben. Misschien is het zinvol om pas te gaan stemmen als je jezelf goed voorbereid hebt voor deze plaat, zodat je er wel enigszins in slaagt je er in te verdiepen. De eerste twee hitjes zijn echt niet beter of slechter dan wat erna volgt. Oké, alleen track 3 is wat minderzeggend, maar ook dat is subjectief natuurlijk.


Wat een negatief gezeur zeg.

Ik was iets te negatief voor de heren (dames?) begrijp ik?

Een vervelende band en ook nog eens snel op de teentjes getrapte fans, als dat maar goed gaat...

Nou ja ... mocht ik dit intensief opnieuw beluisteren zou ik waarschijnlijk denken : "Hallo zeg ... wat voor een huilebak was ik in de zomer van '98 om dit goed te vinden"

Tijd gaat snel, en sommige popmuziek achterlaat 'em .... niet

In retrospectief bekeken zou ik vandaag dit soort muziek niet meer trekken, maar de zomer van '98 werd er wel een tikje beter door

Daarom dus een 4*, sja - dat strookt niet echt met wat ik er tegenwoordig over denk. Maar ja - sommige mensen gaan ook op bedevaart naar Moeder Maria na hun genezing ... én toch plaatsen ze een kaarsje

Oh, destijds vond ik het ook nog wel aardig hoor (niet voor niks gekocht tenslotte, al was het nooit een echte favoriet), maar ik kan er nu gewoon echt niet meer naar luisteren.

Dat is een vaak voorkomend fenomeen, vermoed ik

Mwoah, dat valt wel enigzins mee (bij mij dan). Veel ceedees draai ik jaren niet, maar als ik ze dan eens speel ben ik toch blij dat ik ze nog heb. Uitzonderingen daargelaten, dus

Over het algemeen gaat het wel goed hoor, enkele uitzonderingen daargelaten natuurlijk

Positieve, maar zeker ook negatieve stukjes zijn zeer welkom, zeker als ze ook nog eens pakkend geschreven zijn zoals de jouwe.