Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

van achter naar voren, oftwel deze plaat compleet grijs gedraaid. + vele bandjes in de auto versleten. Enorm enerverende LP. 5sterren

Mee eens...ik ook. Iedereen ging in die tijd ook dansen a la Jim Kerr. Gezien hun latere werk hebben ze zichzelf overtroffen op deze legendarische LP. 5*

Je bedoelt ritmisch bewegen en de illusie wekkend dat een onzichtbaar persoon je omver duwt

Inderdaad

In Nijmegen gebeurde dat voornamelijk in de beginjaren van 'De Swing '. In de laatste jaren van die tent werden die onzichtbare personen nog wel eens zichtbaar.

Stuivers zoeken noemden we het dansen in de Swing. En dit fraaie album werd inderdaad veel gedraaid.

Ik heb véééééééél stuivers gevonden op deze plaat!

Gewoonweg briljant; deze plaat was erg belangrijk voor mijn 'muzikale ontwikkeling'.

Dit album destijds nog aangeschaft met geld van de staat. Ondanks het feit dat ik een OV kaart had, kreeg ik toch reiskostenvergoeding bij mijn keuring voor militaire dienst. Op de weg terug naar huis de trein uitgestapt in Utrecht en het geld omgezet in New Gold Dream en Synchronisity van the Police. Dat was echt waar voor mijn geld want het zijn allebei albums die ik in de jaren daarna heb grijsgedraaid.
Dat stuivers zoeken is inderdaad heel herkenbaar voor die tijd en de Swing, bestaat die nog steeds?

En ik altijd maar denken dat Belfast Child, Alive & Kicking en Don't You het hoogtepunt van de Simple Minds waren ...
Ik ken deze plaat, New Gold Dream, nu pas een half jaar ofzo (blijkbaar hoef ik me daar niet voor te schamen, gezien het beperkt aantal stemmen), maar wat mij betreft was dit album (dat overigens uit mijn geboortejaar stamt) het hoogtepunt van de Minds. Als ik 15 jaar eerder was geboren had ik het niet NU pas gekend ...
Someone Up There, New Gold Dream en Someone Somewhere in Summertime zijn denk ik mijn favorieten van dit album. 4,5*

Dit meesterwerkje had net zo goed Songs Of Light And Hope kunnen heten,want in een periode van doemdenken en zwartgalligheid was dit toch wel de heldere ster aan een pikzwarte hemel.
New Gold Dream (81-82-83-84) is bijna religieus hoopvol,zonder één moment prekerig te klinken.
Zelfs misstanden als een fatale drugsverslaving (Big Sleep),dictatuur (81-82-83-84 verwijst naar de totalitaire staat die George Orwell beschreef in zijn 1984) en politieke moord (King Is White And In The Crowd) worden als dromerige psalmen gebracht.

Als God een favoriete plaat zou hebben,zou dat waarschijnlijk New Gold Dream zijn.

-Someone,Somewhere (In Summertime)>3,5
-Colours Fly And Catherine Wheel>4,5
-Promised You A Miracle>4,0
-Big Sleep>5,0
-Somebody Up There Likes You>5,0
-New Gold Dream (81-82-83-84)>5,0
-Glittering Prize>3,5
-Hunter And The Hunted>5,0
-King Is White And In The Crowd>5,0

deze cd heb ik als lp compleet grijsgedraaid. zo prachtig meeslepend en wegkwijnend in heerlijke weltschmerz.
eerste muzikale aanschaf die ik deed na rob de nijs

Zouden de Simple Minds bij het maken van dit album door een hogere buitenaardse intelligentie zijn geïnspireerd? Wat een positieve energie! Er zijn maar weinig albums die van begin tot eind zo'n hoog niveau weten te bewaren. Een prachtplaat dus! Ik raak er nog steeds van in extase.

Yup, moet haast wel.

rob de nijs ?? da's toch die nicht, die toch geen homo is

Grappig trouwens dat deze (goeie) cd zo hoog scoort !

Was het zo erg in die tijd? Waarom juist die periode?

1984, koude oorlog, Orwell e.d.

Omdat we allemaal in zak en as zaten.

Erger nog dat Orwell steeds stiekemer je tegemoet komt.

We Are brave Brothers now, volgens Aldous Huxley

Het ´hoopvolle´ van dit album uit de discussie kan ik wel meevoelen. In die tijd werd de ´toon´van de mainstream wel veel bepaald door overwegend sombere bands Cure, Joy Division, Orchestal manoeuvres In the dark, Ultravox, DAF enzomeer te noemen. ´Lovesong´, een wat oudere van de Simple Minds past daar ook nog wel een beetje in. Voor mij een album met veel herinneringen 4.0. Someone Somewhere is mijn favoriet.

Wáááááánzinnig.
Ik heb zelden een cd gehoord die zo majesteitelijk klinkt als deze.
Bij het beluisteren van deze cd lijkt het wel of je in een andere dimensie terecht komt.
O.k. allemaal een klein beetje overdreven mischien, maar deze cd behoort tot één van de beste cd's die ik ken.
Nu vind ik simple Minds toch al erg goed, maar deze is nooit meer overtroffen.

Dag beste mensen. Ik ben hier totaal nieuw en ben meteen geïnteresseerd om mee te doen. Als muziekliefhebber moet dat hé. Enfin, ik wil maar even laten weten dat New Gold Dream een parel van een cd is; als ik maar één cd op een onbewoond eiland zou hebben, dan is het deze. Toegegeven, jeugdsentiment en nostalgie spelen hierin een grote rol (ben nu 35, was toen 15), maar het is en blijft een meesterwerkje. Simple Minds zijn nu eenmaal een schitterende band, en eigenlijk zelfs nu ook nog, hoewel hun hoogtepunten (jaren '70 en '80) wel voorbij zijn. Blauw erger ik me aan het feit dat U2 als waardevoller wordt gezien. Macho Bono versus bambi Jim Kerr, keuze vlug gemaakt. En ook al heeft U2 parels, beter dan New Gold Dream zijn ze nooit geweest. Voila, dat weten jullie nu ook weer eens. Dank voor deze wijsheden hoeft niet.
PS: Waarom schrijft bijna niemand iets over Roxy Music? Ook al zo'n onderschatte band!

Wat een ontgoocheling om vast te stellen dat na een volle dag nog niemand op mijn berichtje gereageerd heeft. Ik zal me dan maar troosten met nog eens naar New Gold Dream te luisteren.

Welkom op Musicmeter dream555. Ik ben met je eens dat dit een mooi album is maar dat zei ik ook al eerder. Ik neem aan dat je met je punt iets stelt van: U2 werd al maar groter en de Simple Minds niet, want dat kan immers niemand ontkennen. Ik denk dan zelf dat dat ook wel komt door het vervolg van de Simple Minds na dit album; de opvolger was een stuk minder, en op het album daarna kreeg je dat horkerige ´Alive and Kicking´, al staan daar ook wel nummers op die ik wel leuk vind. Bij ´Belfast Child´ben ik definitief afgehaakt.

Dank aan sq om te reageren. Het zal me de moed geven meerdere berichten te plaatsen over verschillende albums aangezien er toch iemand ze leest. Enfin, ergens heb je wel gelijk. De eerste albums zijn experimenteel en fantastisch, New Gold Dream is onovertroffen, Sparkle In The Rain is ook nog meesterlijk, vanaf Once Upon A Time nog steeds keigoed, maar dat magische is er niet meer. Ergeren doe ik me dan ook aan het feit dat Simple Minds altijd op Don't You, Alive And Kicking en Belfast Child beoordeeld worden, terwijl het beste voor die periode komt. Maar ik ben wel een fan gebleven en verheug me nu al op 5 september, de dag waarop het nieuwe album Black And White uitkomt. Ik hoop stiekem dat het weer eens een voltreffer is die hen terug competitief maakt met U2. De laatste jaren slaagden ze er niet meer in. Volgens mij is het vertrek van Michael Mc Neil daar voor een deel verantwoordelijk voor, want zijn stille kracht was wellicht enorm. Voor mij is hij een onderschatte muzikant. De sfeer en muziek die hij samen met Charlie Burchill tot stand bracht, dat vind ik echt nergens bij U2. Schone liedjes duren nu eenmaal niet lang. Maar die eerste albums, ik blijf ze koesteren.
En dan voor sq persoonlijk: ik houd ook van het album Nursery Crime van Genesis, ik las dat in je persoonlijke top tien.

Helemaal met je eens dream555, dacht iedereen er maar zo over.

Ik denk dat veel mensen het wel lezen, maar niet direct wat zinnigs toe te voegen hebben. Dat geldt voor mij - als Simple Mindsleek - in ieder geval wel, maar dat betekent niet dat ik enthousiaste berichten niet graag lees.

Dank voor je mooie woorden, Herman.

@dream555
Maar waarom zouden de simple minds zo groot moeten zijn als U2. Het gaat om je persoonlijke beleving van muziek.

Ik vind dit album eigenlijk maar zozo. Ik ben simple minds eigenlijk gaan waarderen door streetfighting years. Heb de eerdere cd's ook wel gekocht, maar ze boeien niet overdreven. Ik maak van mijn 3 sterren, 2,5.

Ten tijde van de tachtiger jaren was ik ook veel meer een Simple Minds- dan U2-liefhebber. Ik vind het werk van U2 in de jaren 80 behoorlijk vervelend (vooral de eerste 3 platen).

Voor mij waren Simple Minds veel spannender en mysterieuzer (New Gold Dream is gewoon briljant) Maar de ellende begon met Street Fighting Years, een oersaai album en voorbode van nog meer meuk.

U2 begon ik pas echt de waarderen met de trilogie Achtung Baby-Zooropa-Pop. Daarna keerden ze weer terug naar het bedenkelijke niveau van begin jaren 80.

Als simple minds fan, ben ik misschien niet helemaal objectief. New gold dream is natuurlijk nog altijd het beste wat de heren ooit gemaakt hebben (helaas zal dat waarschijnlijk ook zo blijven).
Heerlijk achterover met een koptelefoon op je knar. Iedere keer als ik luister, ontdek ik wel weer wat nieuws. Dit album is voor mij als een museum met 9 schilderijen, die ik steeds vanuit een andere hoek bekijk en waarin ik heerlijk kan wegdromen.
Hopelijk wordt black & white (12 september 2005) weer eens een juweeltje, maar veel hoop heb ik niet; de meest veelbelovende demo-tracks zullen niet op het album verschijnen. Laten we hopen dat precious, god save us from our governments, scorpio, freedom angel, easy en light travels allen een keer als b-kantje verschijnen.

Hoe weet DanMan nu of de meest veel belovende demo-tracks niet op het nieuwe album komen.
Heeft hij alle nummers al gehoord of zo.
Zo ja dan ben ik 12 September erg benieuwd wat ik kan verwachten want ik heb op een Engelse site al positieve berichten gelezen dat we weer echt een comeback-album kunnen verwachten.
Mischien kunnen de overige nummers die niet op het nieuwe album komen, en volgens DanMan de beste tracks zijn ooit wel op een mini-album uitgegeven worden?.... Zou geen slecht idee zijn.