Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)

Zeer geslaagde unplugged-live-registratie, waarmee de naakte songs bewijzen dat Nirvana op de eerste plaats degelijke popsongs bracht. Zo zijn "About a Girl", "On a Plain" en "All Apologies" in deze uitvoering zeer geslaagd. Maar de hoogtepunten hierop vind ik de David Bowie-cover "The Man Who Sold the World" en het hartverscheurende "Where Did You Sleep Last Night?"

de beste nirvan blijkt een live plaat te zijn en alleen al voor de magistrale uitvoering van ' where did you sleep last night ' het kopen waard , ook de cover van bowie's the man who sold is best meegevallen , toffe cd

Via deze magnifieke plaat vond ik mijn weg naar "alternatieve" muziek, en velen met mij heb ik zo de indruk. De eerste stapjes op rockpaden leiden vaak naar Nirvana, en de reden hiervoor is volgens mij niet dat deze band makkelijke muziek maakt, wel dat hun songs van een zodanige kwaliteit zijn dat je er als het ware naartoe wordt gezogen. Hoewel het MTV Unplugged-"label" voor mij niet echt positieve connotaties meedraagt (voornamelijk omdat toch vooral artiesten met wereldfaam er eentje hebben uitgeperst, vaak bands waar ik niks mee kan), is deze Unplugged In New York een hemels schijfje, dat zich kan meten met het allerbeste uit m'n platencollectie. Dezer dagen haal ik 'm eerlijk gezegd nog amper van onder het stof, maar toch weten Cobain en z'n metgezellen me nog altijd mee te sleuren in 'n weergaloze trip, waar onderhand bij mij toch al 'n zweem van nostalgie rond hangt.
Vanaf de begintonen van About A Girl is het al meteen duidelijk: deze muziek is magisch. De stem van Cobain is één van de mooiste die ik ken en de unplugged-aanpak zit Nirvana als gegoten. Hoewel ik ze ook erg graag herrie hoor maken, komen de liedjes (en misschien ook wel Kurts talent) meer tot hun recht dankzij de ingetogenheid.
Come As You Are, een wereldhitje zeg maar, is al meteen een verschroeiend hoogtepunt. But he did have a gun ...
Ook Jesus Doesn't Want Me For A Sunbeam overtuigt, en dat is wat mij betreft ook wel de grote kracht van dit album: je valt echt van de ene topper in de andere, mijn aandacht verslapt hier nergens.
Dan weerklinken die overbekende noten van het bloedstollende The Man Who Sold The World, en als je niet oppast word je zo verliefd op deze song. Een elektrische gitaar binnensmokkelen binnen het Unplugged-concept, van een huzarenstukje gesproken!
Cobain solo in Pennyroyal Tea, en die vijf woorden zijn genoeg om te weten dat de haren opnieuw rechtop gaan staan.
Nog beter vind ik het heerlijk nonchalante Dumb, waarin de stem van de zanger zachter klinkt dan ooit. Mooi.
Ook in Polly is de stemming verrukkelijk melancholisch en de zinsnede 'Polly wants a cracker' vind ik persoonlijk redelijk geniaal.
In On A Plain, ook al met een een fantastisch lapje tekst ('I love myself better than you') klinkt de frontman weer wat rauwer, om Unplugged In New York van de nodige scherpte te voorzien. Dank daarvoor, maar toch is deze On A Plain misschien ietsje minder onvergetelijk.
In Something In The Way daarentegen doen de rillingen koerske langs mijn ruggenwervel. Bloedmooi, en nog lange tijd mijn favoriete nummer aller tijden geweest. Deze trage sleper (en dat bedoel ik positief) doet werkelijk naar adem snakken.
Plateau moet hier amper voor onderdoen, en zou ik omschrijven als "waanzinnig cool".
In Oh Me is de sfeer weer redelijk gelaten en ik kan me voorstellen dat het voor sommigen wel wat opgewekter mag. Persoonlijk stoor ik er me niet aan aangezien de songs zelf overlopen van schoonheid.
De sensationele slottrilogie wordt op gang getrokken door de bijna volmaakte pop van Lake Of Fire, waarin de kiem wordt gelegd voor de uitbarsting in het slotnummer.
Ook voor All Apologies kom ik superlatieven te kort, vooral de manier waarop 'All Apologies' weerklinkt, schreeuw ik altijd mee. Dat soort malloot ben ik dan ook ...
In het veelbesproken Where Did You Sleep Night gaat Kurt Cobain bijna fysiek enkele demonen te lijf. Bijzonder indrukwekkend.
Ja, met deze schijf doen deze gasten hun legendarische status volop eer aan.

Da's echt weer van die onzin die gespuid wordt door diezelfde figuren die nog steeds beweren dat het beste uit de jaren '60 en '70 kwam, alles wat Eric Clapton aanraakt geniaal is, emotievolle solo's alleen langzaam en melodieus kunnen zijn en snelheid in muziek alleen maar gebruikt om een gebrek aan inspiratie te verbergen.

Neem nou een Master of Puppets, No One Knows of Smells Like Teen Spirit in dit geval. Allemaal uitstekende nummers voortgedreven worden door harde gitaren. Akoestisch zou dit echter niet erg bijzonder klinken.

De plaat waarmee Nirvana mijn aandacht terug wist te winnen.
Na alle stoere geschreeuw opeens een breekbare plaat, waarop de band zich bescheiden door maar liefst zes covers heenwerkt en daarnaast een zeer smaakvolle selectie uit eigen werk maakt.

Toen het toendertijd werd gemaakt was ik niet zo into Nirvana.
Ik vond het nogal opgewaardeerd.De hele hype rond de groep overigens.
Ouder en hopelijk wijzer, heb ik mijn mening bijgesteld.
Misschien heeft 1 en ander te maken met de dood van Cobain,want hoe je het ook stelt, deze unplugged registratie heeft alleen maar meer zeggingskracht gekregen.
Wat je hoort is een zeer gedreven groep die op deze manier ontroerd klinkt.Zeer ingetogen,bijna bedeesd, maar op gezette tijden toch weer heel lyrisch.
Cobain;vermoeid van alles,verslaafd en ziek,klinkt hier gepijnigd en gemeend.Een man die door het succes en de roem zeker geen gelukkiger persoon is geworden.
Bowie's The Man Who Sold The Earth wordt fraai en met respect vertolkt.
De andere covers klinken zo ''eigen'' dat het net zo goed van hun zelf had kunnen zijn.Het eigen werk is herkenbaar en blijven ook in de deze versies moeiteloos overeind.
Een waardige afsluiting van een band die ondanks het korte bestaan als legendarisch beschouwd mag worden.

Wat staat dit album toch nog steeds als een huis. Het is een waar muzikaal afscheid van Kurt Cobain, waarbij het beste van zijn repertoire zich unplugged geweldig laat horen.
Heerlijk album om nog eens op te zetten terwijl je jezelf nesteld in een comfortabele stoel om, onder begeleiding van het tijdloze stemgeluid van Kurt Cobain, terug te gaan in de tijd.
Ode!

Beter kon ik het niet zeggen.

Ben ik de enige die vind dat ik na 3 nummers erg moe wordt van de stem van Kurt. Vind het één lang nummer!

Na toch flink wat (verplichte) luisterbeurten kan ik dit concluderen.

Nee, één van de zeven, zoals je onder 'stemmen' kunt zien. Maar ik zou bij deze getallen evengoed twijfelen of ik nu wel gelijk had....
Wat mij betreft hebben ze zich met dit album echt bewezen (meer dan met nevermind).

Misschien vind iemand anders ook wel dat jij erg moe word van de stem van Kurt, kun jij volgens mij het beste zelf beoordelen, want je bent het immers zelf.

Nou ricardo, zijn we het ook 'ns eens...

zijn we het ook wel eens niet eens met elkaar geweest dan fatima?

Ik word echt gelukkig van deze plaat.

Eindelijk echt gehaald.. Deze plaat moest toch wel orgineel in mijn collectie zitten..:)

Euhm.. gelukkig?

Deze plaats raakt vele mensen diep in hun ziel, met de emotiele Kurt Cobain. Maar of je hier nou echt gelukkig van kan worden?

Nuja, ik wordt gewoon gelukkig als ik fantastische muziek hoor.

En dit is fantastische muziek!

En terecht, kipling! Van goede muziek word ik ook altijd vrolijk, ook al zingen ze over behaarde ballen in aspergesoep.

mooie en warme unplugged registratie

Na lang peinzen heb ik deze dan toch in m'n top 10 gezet Ging wel ten koste van Nevermind, maar eerlijk is eerlijk deze is gewoon veel sfeervoller en mooier.

Kom net terug van de MM en heb hem gelijk maar meegenomen , hij koste 13.99 maar ik zei dat in andere filialen van MM hij goedkoper lag , kreeg er 4 euro vanaf dus 9.99 was te doen .

Netjes van de mensen bij Media Markt, had ik niet achter ze gezocht haha Ach, die 2 euro verschil maakt dan ook niet zoveel uit, veel luisterplezier

Ik ben een liefhebber van unplugged optredens en deze vind ik beter dan bv Clapton Unplugged , hoewel EC toch `n betere gitarist is . Maar hier wordt niet briljant gitaar gespeeld , hooguit een paar akkoorden , maar het stemgeluid van Kurt doet veel en is zeer prettig om naar te luisteren .
De hoogtepunten zijn al tot in den treure opgenoemd dus dat gaan we niet herhalen .
Erg goede unplugged plaat , laten we eens beginnen met 4 sterren.

De dvd ook maar meteen in huis gehaald , met de beelden erbij is het nog prachtiger , lekker intiem sfeertje , absolute hoogtepunt is toch wel het weergaloze Where Did You Sleep Last Night.?

Vooral die schreeuw aan het einde

Geniaal gekrijs!

Je haalt de woorden uit me mond
Alleen waardeer ik hem meer, en geef ik hem dan een 5.0

P.S. Kurt Cobain ooit Sweet home alabama horen zingen?whaha geweldig
(zie nirvana-plateau op youtube 6:15)

Heel Nirvana bakt er niks van met Sweet Home Alabama, hilarisch is het wel

Heerlijke live-plaat van Nirvana. Naast de geweldige tracklist bestaande uit eigen en andere nummers (met als persoonlijke hoogtepunten de covers van "The Man Who Sold the World" en "Lake of Fire"), Is het vooral de combinatie van de akoestische uitvoering en Kurt Cobain's stem die het zo geweldig doen. Hij klinkt extreem breekbaar op deze plaat en dat komt bij nummers als "Come As You Are" en "Where Did You Sleep Last Night?" geweldig naar voren.

Vandaag nog eens opgezet,en vind het weer jammer dat we nooit zullen weten wat er nog gekomen was als Kurt zijn wilde haren kwijt was, want Nevermind was zeer goed, maar hier in het rustigere segment excelleert hij.
Somethin in the way blijft een van mijn all time favourites.