Bush - Sixteen Stone (1994)

En ook Bush is weer terug!

Er komt weer een nieuwe plaat aan, hopelijk is die netzo goed als deze!

Mijn favoriete nummer is toch wel Comedown

Ik weet niet of er een topic bestaat over vergeten platen, maar als dat zo is, dan is dit album mijn bijdrage.
Ik ken het album van de mid-90s. Prima plaat, maar ben hem uit het oog verloren en had hem deze eeuw dan ook nog niet gehoord. Totdat ik bij een vriend van me zijn cd collectie doorspitte en daar kwam ik deze tegen. Ik heb hem meegenomen en meerdere keren beluisterd, vooral in de auto. Heerlijk om deze weer te luisteren.

Ik moet altijd aan Nirvana denken als ik dit album hoor. Niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel.
Van die rare zinnen.
There must be something we can eat
Maybe find another lover
Should I fly to Los Angeles
Find my asshole brother
Mickey Mouse has grown up a cow
Dave's on sale again
We kissy kiss in the rear view
We're so bored
You're to blame
en
I don't believe that Elvis is dead

Doet me erg denken aan bijvoorbeeld Lithium van NIrvana:
I'm so happy. Cause today I found my friends.
They're in my head. I'm so ugly. But that's ok.
'Cause so are you.
en
I'm so excited. I can't wait to meet you there.
And I don't care. I'm so horny. But that's ok. My will is good.

Hoe dan ook, ik heb erg van dit album genoten. Vier sterren is wel op zijn plaats en ga dit album dan ook zelf maar eens aanschaffen. Ik heb de overige albums van Bush gelijk maar gepindakaasd om te beluisteren wat ik daarvan vind. Als het mooi is, wordt de portemonnee getrokken!

Met die asshole brother zal hij wel Lou Reed bedoelen.

Dat zou kunnen, ik heb geen idee. Ben wel benieuwd naar je uitleg.

Overigens, mijn vergelijking was meer in zijn algemeenheid. Ik wilde beide lyrics vergelijken omdat ze allebei (ogenschijnlijk of niet) van die vreemde zinnen hebben, van die vreemde constructies. Ik kan het overigens zeker wel waarderen.

Overigens, ook muzikaal vind ik er een Nirvana sausje overheen zitten. Maar er is geen studioalbum van Nirvana dat ik beloon met 4 sterren.

Riekt wel een beetje naar plagiaat natuurlijk. 'Mickey Mouse had grown up a cow' is een parafrase van Bowie, en zo zijn er nog wel een paar zinnetjes op dit album, als ik me goed herinner. Misschien is dat ook waar Deric op doelt, dat ze ergens nog naar Reed verwijzen?

Nee, het was een grapje van mijn kant.
Asshole; reet.

Ik kocht de single Everything Zen ook vanwege het feit dat ik het op Nirvana vond lijken.
Hoopte enigszins op een nieuwe soortgelijke band.
Vandaar rond dezelfde periode This Is A Call van Foo Fighters gekocht.

Had ik ook wel kunnen raden natuurlijk, haha.

Grappig dat deze band zoveel hoger gewaardeerdv wordt dan een Creed.
Beide toch echt pogingen om het grunge geluid te imiteren.
Die tekst van Everything Zen snap ik nog steeds niet.
Iedereen bevrijd?
Ik denk van niet.

Naar aanleiding van het concert van Bush gisteren in de Effenaar nog maar eens wat van hun platen uit de kast getrokken, te beginnen met deze. Toch wel grijsgedraaid in 1994/1995, hoewel ik toen en nu nog steeds Bush een soort mindere (light) versie vond/vind van Nirvana. Sixteen Stone is echter een fijne plaat, met een aantal sterke singles en een paar sterke albumtracks.

'Everything Zen', 'Little Things', 'Machinehead', 'Comedown' en 'Glycerine' blijven prachtige nummers. Maar ook albumtracks 'Bomb' en vooral 'Alien' (misschien wel mijn favoriet van dit album) beklijven ook nu nog.
4*

Bush lifte erg slim mee op het succes van de grunge. Vaak is Bush weggezet als goedkope imitatieact, maar dat vind ik toch echt onterecht. ”Sixteen Stone” is een debuut dat qua geluid perfect past in dat tijdsbeeld en het is daarnaast nog eens prima uitgevoerd. ”Sixteen Stone” bevat uitstekende rocksongs als ”Everything Zen”, ”Comedown”, ”Body”, ”Machinehead” en het geweldige ”Glycerine”. Niet alle andere nummers zijn even sterk, maar het album als geheel is wat mij betreft gewoon prima. De ietwat zeurende stem van Gavin Rossdale heeft een meeslepend karakter en de gitaarriffs zijn log en zwaar, maar toch melodieus. Met ”Sixteen Stone” heeft Bush mijn inziens een zeer verdienstelijk debuut afgeleverd.

Prima album, en inderdaad onterecht bij de wannabes geplaatst. Al hebben ze dat na deze plaat nooit echt meer kunnen ontkrachten...

Van de week deze zien staan als heruitgave en in een vlaag van jeugdsentiment aangeschaft. En dan ga je eens kijken op deze pagina en verwacht je dat de plaat tot op zijn fundamenten wordt afgefikt, maar wat blijkt; er zijn er veel meer die mijn mening delen! Verrassend! Kan me herinneren dat Bush altijd werd weggezet als het hierboven al aangehaalde "Nirvana-light".
Nu is het natuurlijk plagiaat "al over de plaats", maar dat deert mij ook geen ene moer! Sterker: ik wil nog verder gaan dan Rogyros hierboven door te stellen dat ik dit vele, vele malen leuker vind dan Nirvana! Veel melodieuzer, veel meer spelplezier (voor zover je daar in dit genre van mag spreken).
Tof, om na twintig jaar weer eens zo'n leuke plaat te herontdekken.
En Creed is inderdaad wel gewoon zwaar klote

Eén grunge klassieker. Bush klonk wel behoorlijk als Nirvana maar had toch hun eigen stijl/sound. En wat belangerijk is dat een plaat goede songs bevat, en dat is hier zeker het geval. Meeslepende melodieën en riffs. Everything Zen, Comedown, Machine Head, Glycerine zijn de ijzersterke klassieke singles. Daarnaast zijn Little Things en Bomb ook erg goed. De opvolger was bijna net zo sterk maar miste singles die er uit springden.

Springden?

springdegen, bedoeldege-tie.

Touché!
Ik hoor ook liever Bush dan Nirvana, behalve het MTV Unplugged optreden dat uitzonderlijk is. En Creed is Creed....

Vette CD nog steeds, tig jaren na dato. Kwam ineens weer voorbij op mijn mp3 speler.
Kan geen minpunten noemen eigenlijk al vind ik de eerste helft aan tracks duidelijk beter dan de tweede helft. Maar beide zijn nice.
4,5*

Haha, ik zie het nu pas. Sprongen.

Niets is zeker.
Uitgezonderd dit feit: wanneer Rogyros gelukkig is ben ik het ook.
Zeker wanneer er rijst bij geserveerd wordt.

Hahaha!

Aardig debuut maar Razorblade Suitcase (vanwege de productie) en Science of things (vanwege het fraaie invoeren van wat elektronica in de sound) bevallen me beter.
Glycerine blijft wel een erg mooi nummer.

In het boek "Accidental Revolution: The Story of Grunge" schrijven ze:

Op die manier was dit album in feite een beetje het begin van het eind van de Grunge periode.

Die laatste begrijp ik niet helemaal

In die historie over Grunge bedoelt men dat van zodra het een afgelijnd concept werd, met het album van Bush als voorbeeld, het ook betekende dat Grunge 'dood' was. Omdat het niet definieerbaar zijn net een eigenschap van de muziekstroming was. Bush is dan ook een type band van de 'post-Grunge' geworden.

ah ok got it, thanks.
Ik heb Bush nooit Grunge gevonden persoonlijk.

Ik lees de commentaren hier ook en ik begrijp de discussie over wel of geen grunge. Pre-, tijdens of postgrunge, het zal de band weinig hebben kunnen schelen.

In die zin vind ik wel dat Sixteen Stone op een érg goed moment in de tijd is gekomen. Begin 1995, toen hun eerste singles de hitlijsten bestookten, was het op dat gebied (grunge dus) juist wat stiller aan het worden.

Dat kan allemaal nog toeval zijn, maar als je het combineert met vlotte, heerlijke songs die, dan toch in ieder geval voor je gevoel, klinken naar grunge, ben je als band op dat moment spekkoper. Juiste tijd, plaats en muziek.
Ongetwijfeld zal Nirvana's Nevermind bij menig bandlid een paar jaar eerder meermalen voorbij zijn gekomen op hun geluidsinstallatie.

Dergelijke invloeden gelden uiteraard voor vrijwel elke nieuwe band die zich aandient. Dat is alleen nog geen garantie dat ze dan zelf ook goede albums kunnen maken. Maar zonder blikken of blozen heeft Bush zo'n sterk album wél gemaakt. Dat staat los van wat er dan nog later in hun carrière voorbij gaat komen. Sixteen stone staat in ieder geval als een huis.

Dit blijft echt een geweldig sterk album met misschien wel het mooiste stemgeluid uit de 90's