Foreigner - Double Vision (1978)

Best een aardig album .
Een lekker rockalbum met lekkere ballads tussendoor.
De toon wordt gelijk gezet met ''Hot Blooded'' .
''I have waited so long'' is een mooie ballad.
3,5*

Zeker een goede plaat. Ik moet bekennen dat tot nu toe deze plaat bij mij een beetje het ondergeschoven kindje van Foreigners eerste vier was, maar hij doet eigenlijk weinig onder voor de rest. Derhalve een punt erbij.

Vergeleken bij het debuut is het wat minder rock en wat meer roll. Tijdloos is de muziek nooit geweest en tekstueel heeft het ook nooit erg diep gespit, maar los daarvan is dit een goed, ambachtelijk album, met iets minder vuurwerk dan op het debuut, maar wel een aantal fraaie liedjes met veel akoestische passages. Hoogtepunt is evenwel het atypische instrumentaaltje Tramontane.

Bij deze dan ook een warm pleidooi voor een herwaardering van wat misschien wel de puurste AOR-band is.

Klein beetje tegenvallend na het sterke debuut, maar toch nog solide genoeg. Hot blooded, Blue morning blue day en Double vision zijn sterke songs. Op vinyl.

Ietwat te magere opvolger van het veelbelovende debuut maar vooral de laatste 2 tracks springen er uit.

Mij pest je er niet mee, met een album als dit.

Prima opvolger van Engels/Amerikaanse rockband in woelige tijden.
Waar de Europese jeugd veelal koos voor (aanvankelijk) punk en New Wave, hadden de Amerikanen hun eigen AOR.

Ik heb nooit willen kiezen en de muziek laten bepalen waar mijn belangstelling lag.
Ook in dat kader is Double vision prima te pruimen. Er is echt niets mis met de vocalen van Lou Gramm, de gitaar van Mick Jones.

Er wordt op sommige momenten hard gespeeld, maar nooit over de grens. Ik vind vooral ook de (spaarzame) gedeeltes waar ook de symfonische kant van Foreigner aan het licht komt (het prachtige instrumentale Tramontale en Spellbinder) erg goed.

Het zijn wat mij betreft hoogtepunten, maar ook het begin is ijzersterk, met de openers Hot Blooded en Blue morning, blue day. De single Double vision, niet te vergeten.

Casartelli schreef het al weer enige tijd geleden, maar een kleine revival en herwaardering voor Foreigner lijkt mij terecht. De band zou leuk kunnen meewerken door een prachtige nieuwe cd.

De eerste drie albums van foreigner liggen behoorlijk in de zelfde lijn. Prima AOR rock. En op elk van die cd's staan goede nummers. lou gramm heeft een behoorlijk goede soul volle stem voor een white dude that is. Alleen het solo guitaar werk van jones vind ik erg vlakjes. Double vision, lonely children en spelbinder zijn meer dan prima.

Wat een suffe term AOR voor een band waar ik als tiener weg van was en dan zeker de eerste 4 albums.

De Foreigner albums op musicmeter worden naar mijn mening nogal ondergewaardeerd, zeker Double Vision, die voor mij nog net dat tikkeltje beter is dan hun debuut. De liedjes zijn natuurlijk niet overgecompliceerd maar Hot Blooded en de titelsong zijn absolute topnummers, wat een lekker ritme op die songs zeg! Andere hoogtepunten vind ik Blue Morning, Blue Day en Love Has Taken Its Toll (met een uiterst mooi refrein). Tramontane is de vreemde eend in de bijt en klinkt eerder als prog-rock, maar misstaat zeker niet op dit album. De nummers hierna echter blijven wel goed ,maar kunnen het hoge niveau van ervoor niet echt meer vasthouden en weerhouden mij van de maximumscore

Hot Blooded, Blue Morning, Double Vision en Spellbinder vind ik top, de rest vind ik toch een flink stuk minder. Wel een voldoende.

"Hot Blooded" en "Double Vision" zijn zeker fijn, maar ik vind eigenlijk het hele album wel goed en solide. Fijn in het gehoor liggende rock die het in die tijd vast goed gedaan heeft. Nog steeds erg fijne muziek als je het mij vraagt. Wat zingt Gramm hier geweldig zeg!

Na hun top debuutalbum vond ik dit zeer mager en met name de productie vind ik gewoon K*t met peren. Jeetje zo kraakhelder hun eerste album was zo zwak qua geluid is deze plaat waardoor ik mede mijn stem heb laten spreken.

Mist toch wel de grootsheid van het debuut, maar alsnog kan ik hier toch voor het gros echt erg goed naar luisteren. Hot Blooded, Double Vision en Blue Morning, Blue Day herinner ik me nog van een verzamelaar, maar tracks als Tramontane (mooie proggy instrumental), Lonely Children en Spellbinder doen daar toch echt niet voor onder. Have Waited So Long is wel een beetje een misser en over het algemeen is het album toch beduidend veiliger dan het debuut, maar wederom kan ik er prima van genieten.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision

Oef! Wat een zoete muziek ineens! Hot Blooded is zo'n typische eenvoudige rocker die je op het debuut ook had, maar daarna gaat het heel hard achteruit qua tempo en energie. Blue Monday, Blue Day is een veelzeggende titel, maar het komt nogal emotieloos op me over. You're All I Am is van het soort liefdesliedje waar ik echt niks mee kan, zo slijmerig. Het album herstelt daarna in het opzicht dat het redelijk acceptabel wordt. Back Where You Belong en Tramontane zijn redelijk goed nog, maar meer dan een krappe 3,5* kan ik hier niet uit persen.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision

Bij deze beoordeling kan ik het kort houden. Van dit album kwamen geen hitsingles in Nederland, het ging dan ook in 1978 geruisloos aan mij voorbij. Wel leerde ik Hot Blooded en de titelsong enkele jaren later via de verzamelaar Records kennen.

Echte uitschieters ontbreken, afgezien misschien van het afsluitende Spellbinder. Niet dat de rest van de muziek per se slecht is, maar dat ik met moeite 3,5 sterren geef en eigenlijk een 6,5 als schoolcijfer, zegt voldoende. De twee livebonussen die ik op streaming tegenkom, klinken meteen een stuk vetter dan de plaat, waar het iedere keer nét te mat is.
De stem van Lou Gramm blijft net als bijvoorbeeld die van genregenoot John Waite een klasse apart, waar ook de mindere nummers van profiteren.
Drie maal haak ik af: de ballade You’re All I Am en de twee met Mick Jones als eerste zanger, te weten Back Where You Belong and I Have Waited So Long. Daarentegen de sterkste nummers in mijn bubbeltje: naast Spellbinder tevens Blue Morning, Blue Day, Double Vision (vroeger háátte ik de blazers daarin, dat is niet meer zo) en het instrumentale Tramontane dat klinkt als muziek bij een politieserie.

Zoals bij zoveel bands viel de tweede plaat tegen ten opzichte van het debuut, omdat daarvoor de beste composities waren gebruikt. Dat Jones & co echter goede songsmeden zijn, zouden de opvolgers bewijzen.

Oneens. Dit is een prima album van Jones en co. Iets rustiger dan de meeste andere albums in hun catalogus maar daardoor juist goed luisterbaar. En inderdaad, die geweldige stem trekt alle nummers naar boven. Geweldige rock muziek, 4 sterren

Nochtans haalden zowel Blue morning blue day als Hot blooded de tipparade in Nederland, dus ik ga ervan uit dat ze wel af en toe op de radio te horen waren. Het inspireerde mij destijds in elk geval tot aanschaf van beide singles. De LP volgde pas een paar jaar later.


3,5 sterren op MusicMeter vertaal ik als een schoolrapportcijfer van 7,5. Dat is toch helemaal niet slecht?

Ik ben het wel met je eens dat deze plaat minder goed is dan hun debuutplaat. Die had toch een paar epische nummers, terwijl het hier iets teveel doorsnee is, met name de nummers die ook jij als minder bestempelt. Bovendien vind ik het op een paar uitzonderingen na (Hot blooded, Double vision - niet toevallig juist de twee grote Amerikaanse hits) ook niet echt rocken. Met name het rustiger werk is van minder niveau dan op het debuut, al heb ik wel een zwak voor de derde single Blue morning, blue day. Die wordt echt heel goed gezongen. Zoals dit album toch vooral drijft op het geweldige stemgeluid van Lou Gramm, een van de allerbeste zangers in dit genre. Al vind ik ook de instrumental Tramontane een van de betere nummers op dit album.

Inderdaad gaucho, met noteringen in de Tipparade moet Foreigner minimaal op de vrijdagmiddag hebben geklonken. Dat was vanaf 14 uur en dan zat ik waarschijnlijk nog op school. Kan me in ieder geval niet herinneren ze daar (of bij andere omroepen) te hebben gehoord in die dagen. In mijn beleving waren daar Cold as Ice (1977) en in 1980 Love on the Telephone en daartussen geen hits.

Maar mijn geheugen bedriegt me, ontdekte ik zojuist: in de Nationale Hitparade haalde Hot Blooded in september 1978 twee weken notering, met als hoogste #46. Die heb ik indertijd gemist. Heeft dus ook daar op Hilversum 3 geklonken. Toch leuk om te weten.

Een 7,5 vind ik wel erg hoog trouwens, maar 3 sterren = schoolcijfer 6: dat is weer te laag. Ach wat, gemierenn**k om schoolcijfers . Het is gewoon een leuk plaatje.

't Is bij mij duidelijk nog vóór de eerste kop koffie: 3,5 sterren zou, lineair gerekend, moeten neerkomen op een 7 op een schaal van 10. Dat klopt zowel in jouw als in mijn beleving wel aardig: het is gewoon een leuk album.

Wat mij betreft is dit album ook de minste van ze. Even gerekend tot en met Inside information. Het is me op een aantal nummers na (door de meesten hierboven al genoemd) net even te vlak allemaal. Maar dat heb ik bij het debuut ook eerlijk gezegd. Pas bij Head games vind ik het echt een niveautje omhoog gaan. Mede door de productie die vanaf dan wat meer spettert.

Ik bezit drie albums van deze band uit de periode 1978 - 1981. Deze plaat had ik over het hoofd gezien bij mijn eerdere beoordelingen. Sterke nummers zoals: Hot Blooded, Blue Morning Blue Day, Double Vision worden afgewisseld met minder aansprekende songs. De balans is (nog) niet zo goed als in hun twee volgende LPs. Grote hits in de EU leverde dit ook niet op, maar zorgde wel voor de instandhouding van de naamsbekendheid van de groep.

Prima tweede plaat van Gramm en consorten. Wat vlak kan ik me wel in vinden, maar daar kan ik nog wel doorheen luisteren. De stem van Gramm is echter zo goed in deze periode dat de vlakheid van de composities op de koop toe genomen kunnen worden. Prijsbeestjes zijn Blue Morning Blue Day en het bijzondere Tramontare. Ook de rest is prima te behappen. 4 sterren

Grappig dat je, na je loftuitingen op Lou Gramm, dan juist het enige instrumentale nummer als prijsbeest noemt. Ik kan daar wel inkomen overigens, want ik zie dat ik vorig jaar toevallig precies dezelfde nummers met sterretjes had aangevinkt.

Door de bank genomen geen slechte plaat, maar ik blijf dit toch een van de mindere albums van Foreigner vinden. Misschien iets teveel ballad-achtig werk, al zit het compositorisch doorgaans wel snor. Maar juist het rocknummer waarmee het album opent, heb ik altijd vrij mager en monotoon gevonden, en tekstueel ook wel een beetje obligaat.

Bovendien een van de weinige liedjes die ik ken waar ze twee tekstregels laten rijmen op één en hetzelfde woord: You don't have to read my mind, to see what I have in mind. Come on, Lou and Mick, you can do better than that...

Misschien omdat het juist een surprise is dat nummer binnen de gelederen van Foreigner dat het er voor mij zo uitspringt. Ik zou ome Lou nooit tekort doen en eigenlijk hoef je maar weinig waar hij zijn stem aan heeft geleend als minderwaardig te zien , al werd het in de loop van de jaren wat sleetser .

Ik vind Double Vision toch wel een goede plaat, Hot Blooded, Tramontane en Spellbinder toppers op dit album. Heb deze elpee al vanaf uitbrengen. Een must om in ieder geval een plaat te hebben van deze groep!

Yacht rock kan ook.