Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures (2009)

Bassie en Adriaan!!

Koln was ongelofelijk goed... Bijna net zo magisch als in de Melkweg...

Gruwelijk goed album, had er nog nooit van gehoord, maar nu ik zie wie er in zit verklaart dat een hoop.
Tracks varieren van lekker vet en groezelig tot een jaren 70 vibe.

Nice!

(lijkt me overigens ideaal op een festivalletje in de zomer).

In welk parallel universum heb jij de laatste maanden gezeten, Kos?
Ze stonden trouwens al op een festivalletje afgelopen zomer hoor...

hahaha, .

Ik zag de naam wel eens verschijnen inderdaad maar wat en wie het precies was wist ik dus niet.

Ik hoopte eigenlijk dat ze komend seizoen meer op de festivals te zien waren.

Een dodelijk vermoeiend album. Supersterren vervelen zich en maken samen een plaatje. Geeeeeeeeuuuuw !!! Twee sterren voor 'New Fang' het enige opwindende nummer dat ik op deze cd heb kunnen bespeuren.

@ GVer

Queens of the Stone Age (Homme) en Foo Fighters (Grohl) brachten in 2007 allebei nog een album uit... Daarnaast was Homme betrokken bij het album Humbug van Arctic Monkeys (eerder dit jaar uitgekomen).

Dus hoezo uit verveling?

Ja nee, als je in 2007 nog een album hebt uitgebracht, kan het natuurlijk niet zo zijn dat je je in 2009 alweer verveelt. Dan hoor je nog woest aan de post-release-champagne te zitten

Lekkere gitaarriffs. Maar hij duurt een kwartiertje te lang helaas.

Linkje naar Köln, met dank aan de WDR
Ik wou dat een hoop andere artiesten zich net zo gingen vervelen, dat levert een hoop mooie (live) muziek op!

Helemaal mee eens!

Wat ik hier hoor is een eindeloze herhaling van hetzelfde.

Ik laat de heren Grohl en Homme definitief links liggen. Ze kunnen mij niet boeien.

Het openingsnummer en Bandoliers zorgen voor 2 sterretjes.

Hmm, ik ben nog steeds niet 100% procent om. De potentie druipt er vanaf en de buitengewoon uitstekende instrumentatie komt van échte muzikanten. Maar toch, het had van mij wel allemaal wat meer compact, to-the-point en steviger gemogen. Wel een gedurfde plaat en dat verdient lof.

Na meerdere luisterbeurten is Warsaw toch wel tot de favorieten op dit album gaan behoren. Wat een ongelofelijk goed nummer is dat.

Zoals ik verwacht had is het helaas niet de som der delen geworden. Dit was ook haast niet mogelijk, zeker met Grohl op drums.

Toch vind ik het een erg goede plaat geworden al hadden somiige nummers net iets compacter gemogen. Homme heeft duidelijk de meeste invloed gehad en daar kan ik alleen maar blij mee zijn. Het stampende Gunman doet mij wel denken aan Trampled under foot van Led Zeppelin.

Op misser Interlude with ludes na kan ik geen echte minpunten noemen.
Voor mij 4 sterren met eervolle vermelding voor de heerlijk heiende ritmesectie!

Grohl doet hier volgens mij niets tekort. Hij drumt toch niet slecht? En veel andere 'bekende' drummers drummen veel eentoniger dan Dave. Hij is geen wereldwonder, maar als drummer hoeft dat meestal ook niet.

Dit is net zoals alle QOTSA platen een album dat na enkele tientallen luisterbeurten pas écht goed wordt. Het is dan ook gewoon een product uit de queens of the stone age fabriek, en geen slechte ook!

Ik ben het helemaal met je eens. Wat ik bedoelde was BETER dan de som der delen. Ik zie (hoor) Grohl juist liever op drums dan op gitaar.

Ik had de ritmesectie ook al een complimentje gegeven.

Daar sluit ik mij bij aan. Grohl zijn natuurlijke habitat blijft achter zijn drums (ben nooit een echt FF-fan geweest).

Verder vind ik dit album ondertussen ook wel behoorlijk awesome. Het heeft ook bij mij wel een aantal luisterbeurten geduurd tegen dat ik hem ten volle kon appreciëren.

Vooral elephants, bandoliers en caligulove weet ik zeer goed te pruimen!

hype

Weet ik nog niet zo zeker. Ik heb wel de indruk dat ze het als een hype willen introduceren(als je kijkt naar al de geheimzinnigheid over de cd en optredens), maar dat lukt ze (gelukkig) niet al te goed. Ik heb het nog geen enkele keer op de TV/radio gezien/gehoord en buiten Mume wordt er ook niet veel over gesproken.

Ik bedoel ook niet zozeer dat er een hype gemaakt wordt, maar ik bedoel eigenlijk aan te geven dat het enkele feit dat hier drie artiesten samenwerken die duidelijk hun sporen hebben verdiend nog geen goede plaat met zich meebrengt. Mijn punt is dat wanneer je deze plaat goed beluistert het toch niet echt top is. Maar ik denk dat veel mensen wellicht denken van: "tsja het zijn toch Grohl, Jones en Homme, du het moet wel goed zijn". Nou nee, dus. Ook deze 'super-groep' kan de (niet reeele) verwachtingen niet waarmaken.

Ik kan dan ook geen enkele supergroep noemen die me echt kan bekoren. Deze en Audioslave zijn de enige waar ik naar luister...

Goed album met als uitschieter No one loves me, Bandoliers en Warsaw met een lekkere lange jam

Bandoliers is wel het nummer wat me het meeste bij blijft, voor de rest blijft het album niet geweldig hangen. Toch blijf ik bij m'n 4* want als ik af en toe de UHH voor de ommezwaai in No One Loves Me hoor word ik telkens weer vrolijk en iedere keer als er wat in de shuffle voorbij komt kan het me toch wel bekoren ...

Toen ik hoorde over een supergroep met Homme, Grohl en Jones was ik dol-enthousiast. Maar toen het besef langzaam tot me kwam, leek het me toch niet iets wat Josh Homme zou doen, een 'supergroep' formatie versterken. De term 'supergroep' vind ik dan ook niet helemaal juist. Ok, Audioslave werd door producent Rick Rubin bij elkaar geduwd, dan weet je dat er iets niet klopt. Velvet Revolver zie ik niet volledig als commercialisatie. Maar Josh Homme zie ik met alle zekerheid er niet voor aan om met een 'supergroep' snel centjes bij elkaar te willen schrapen, aangezien alles wat hij doet in cult-status is. En gelukkig kan ik ook zeggen dat 'even gauw geld verdienen' niet aan de orde is bij dit album, dus bij deze, schrap te term supergroep.

Wie inmiddels nog niet weet wie de 3 heren in deze band zijn, die heeft waarschijnlijk op het verkeerde artikel geklikt, dus verdere introductie ga ik dan ook niet geven.

Het album begint sterk met het nummer 'Nobody Loves Me & Neither Do I'. Een plaat die vraagt om een climax, want het is niet een plaat die direct in je smoel knalt, terwijl je dat wel van deze heren zou verwachten. Maar na het tweede refreintje, als de bridge komt, dan komt plotseling een knal waar ik in ieder geval van uit mijn stoel schoot. Een ongelofelijk vette riff met een vet en dik pompend ritme, hoe ze op de op zich al hard gemasterde cd nog zoveel headroom hebben kunnen vinden is voor mij een mysterie.

Hoe dan ook, na het einde van de opener ben je goed wakker en klaar voor meer. Zowel het nummer 'Mind Eraser, No Chaser', en 'New Fang' zijn juist gedoseerde, pakkende en energieke rocksongs.

Op het nummer 'Dead End Friends' hoor ik voor het eerst wat meer Queens of the Stone Age, maar het nummer houd lekker de vaart erin en blijft daarbij toegankelijk, maar iets minder cliché dan beide voorgangers.

Het nummer 'Elephants' begint met een killer-riff die mij vooral doet denken aan het riff-werk van Jimmy Page bij Led Zeppelin. Als je naar hun outtake-album 'Coda' luistert, en dan nummer zoals 'Wearing And Tearing' en 'Walters Walk', dan weet je waar Homme de mosterd vandaan haalt.

'Sumbag Blues' heeft daarentegen een groove en een zang-geluid dat mij meteen doet denken aan Cream, maar toch ook weer iets van deze tijd. Hier laat Homme dan ook horen dat hij veel meer met zowel zijn stem als zijn gitaar kan als hij voorheen liet horen, en dit is tevens dan ook een van de betere platen van dit album.

Tijdens de volgende drie nummers, zakt het qua dynamiek zowel als compositie toch wat erg in. 'Bandoliers' is wel aardig, 'Reptiles' is een af en toe vervelend nummer met wel een lekker refrein, en 'Interlude With Ludes' is een vaag nummer dat eigenlijk niets toevoegt aan dit album. Daarbij doet de zanglijn van dit laatstgenoemde nummer mij af en toe toch wel erg denken aan 'I'm Designer', van het laatste QOTSA-album 'Era Vulgaris'.

Ondanks het naar mijn mening irritante refrein, draagt opvolger 'Warsaw' een groove waar je niet omheen kan. Het nummer begint zwaar, loopt uit op een lekkere jam om weer te eindigen waar hij begon. Niet voor iedereen toegankelijk, wel voor de muziekliefhebber of de muzikant zelf.

'Caligulove' is wederom een lekkere en catchy rock-song. Minder ingewikkeld als het tweede en het derde nummer, maar niet minder sferisch.

'Gunman' is dan ook een van de echt sterkere platen van dit album en had naar mijn mening ook de afsluiter moeten zijn. Wederom een ontzettend dikke groove, mede door de drums die hier in een afterbeat onder knallen. Zwoele zang, zware gitaren, vette drums, pompende bas, en niet teveel poespas. Het plaatje is hier rond.

Ten slotte afsluiter 'Spinning In The Daffodils'. Begint met een ontzettend piano-stuk maar word plotseling door gitaren onderbroken om over te gaan op iets anders, waardoor de intro niets blijkt toe te voegen aan het geheel van het nummer. Dit vind ik een van de zwakkere nummers, het nummer heeft niet veel om het lijf, maar duurt toch lang, waardoor het album hier dan toch weer iets afzwakt.


Conclusie
Sterke rockplaat met zijn hoogte- en dieptepunten. De track volgorde had beter gekozen kunnen worden, want momenteel zakt de plaat gewoonweg in, en heb je het gevoel dat sommige nummers er niet op thuishoren. Ik las ook sommige recensenten klagen over lange jams, maar ik ben juist ontzettend blij dat dit eindelijk weer gedaan word in rockmuziek. Het enthousiasme is dan ook te horen in het merendeel van de nummers, en dit zorgt dan ook voor echte overtuiging in de plaat. De sound van het album is een kwestie van smaak, je hebt veel ambient sound op de gitaren een drums, maar ik dit in combinatie met close-micing toch een concept waardoor de sound van de band meer tot zijn recht kan komen. En de sound vind ik dan ook nieuw, ondanks wat mensen zeggen, het klikt niet als de sound van QOTSA, noch de bands van de andere bandleden. Ook las ik meermaals dat alles zo ontzettend Josh Homme achtig klinkt, maar misschien moet je dan eerst nog maar eens luisteren naar het album 'The Thunderthief' van John Paul Jones, en dan hoor je dat deze waarschijnlijk toch meer in de melk te brokkelen had dan je dacht.

Al met al een goed en sterk album dat ook zal groeien, maar ik hoor wel meer potentie als wat tot nu toe het resultaat is. Vandaar 4 sterren!

Een sterke rockplaat waar het speelplezier vanaf druipt. Ik merk dat de lengte van sommige nummers mij niet in de weg zit. Het verveelt niet en ik heb steeds weer zin om 'm te beluisteren. Wat mij betreft een geslaagd experiment van de heren.

goede cd, het zijn gewoon 3 dudes die samen een album willen maken. het label supergroep hebben zij niet bedacht en de torenhoge verwachten hebben zij niet geschept.

heerlijk basslijntje in warsaw,
elephants is me favoriet, al had ie wel een minuutje korter gemogen.

Zeker! Doet mij een beetje aan the Lemon Song van Led Zep denken...

In't refrein van Scumbag Blues zit het rifje van Mission Impossible.

Sterke plaat met goede rock muziek. Niets meer en niets minder.
Pakkende rifs en sterke ritme sectie en dit komt vooral in het tweede deel van het eerste nummer naar voren.