Lisa Lois - Smoke (2009)

Dat het geen album zou worden met spannende of scherpe randjes had ik ook niet verwacht en dat is het dus ook niet.
Maar wat moet aERo met Lisa Lois? Heel simpel: ik volgde het hele programma waar ze aan mee deed niet maar toen ik bezoek had van vrienden werd me de finale avond vriendelijk doch dringend gevraagd om de tv aan te zetten want ze wilden weten wie er zou gaan winnen. Groot was mijn verbazing dat de uiteindelijk tweede geworden dame niet geheel onbekend was maar het was toch Lisa die ik aardig vond zingen. Ze had mijn voorkeur, ook al had ik de hele reeks verder niet gezien, en er werd me aangeraden vooral op haar te letten.
Ze won. Hallelujah werd een hit en ik vond het zo slecht nog niet en dat terwijl ik een groot liefhebber ben van Jeff Buckley's versie en nog wat andere versies van andere artiesten (het origineel van Leonard Cohen zelf doet me minder).
En dan dit album waar ik gewoon uit nieuwsgierigheid naar ben gaan luisteren..... het is zoals gezegd niet spannend en geschikt voor de 'massa' wat niet echt erg is. Lisa zingt prima en doet me soms een beetje voorkomen als het minder hysterische zusje van Anastacia. Het probleem wat ik er mee heb is dat het na verloop van tijd een ietwat te grote brei begint te worden voor mij. Ik hoor dat er een prima zangeres bezig is maar verder is het allemaal zo kleurloos. Leuk als achtergrond, niet slecht gedaan, met de hoop op meer in de toekomst. Wie weet.....

ik vind het een erg goed album, niet van haar verwacht
als ik een liedje van haar hoor denk ik wie is dat, klinkt lekker!
owja dat is lisa lois.
ik hoop dat er nog veel meer komt.
komt er toch nog iets goeds van die talenten jachten

Verrassend sterk album, met goed verzorgde songs, veel variatie en natuurlijk de krachtige stem van Lisa. Bevat geen miskleunen, maar ik moet me bij aansluiten bij de eerdere kritieken hierboven- Hallelujah hoeft van mij ook niet.

Ongekend zo’n talent, mede door iemand als Lisa Lois blijf je toch kijken naar een programma als X-Factor. ‘Smoke’ is wat mij betreft het beste album dat ooit uit een X-Factor/Popstars/Idols show voort is gekomen; eindelijk is er ruimte gemaakt voor een andere sound dan ‘standaard’ pop!

De opener, ‘No good for me’ (medegeschreven door Pixie Lott) was de eerste single van het album, behoorlijk soulachtig met een prachtig arrangement. Lisa laat gelijk al horen wat ze in haar mars heeft en dat ze zeker niet zo’n standaard zangeresje is. ‘Little by little’ is de meest recente single en is misschien wel het beste nummer van het album; soul met funk voorzien van een pakkende melodielijn en tekst. De live uitvoering is overigens nog beter dan deze studioversie.

‘I know who I am’ vind ik erg fijne ballad dat zeker niet zou misstaan als single, het nummer doet me enigszins erg denken aan ‘Cry for me’, een nummer van Dennis. ‘Promises promises’ was de tweede single, tevens medegeschreven door Pixie Lott, een aardig nummer maar ik denk dat ‘ie toch wat minder toegankelijk dan de vorige twee, de coupletten vind ik erg fijn de refreinen wat minder, het klinkt zelfs wel iets als een Phil Spector nummer! ‘Sophia’ is anders dan de voorgaande nummers, Lisa zingt erg beheerst en rustig en dat zorgt voor een plezierige afwisseling. ‘Move’ is een nummer dat zo van ‘Back to black’ had kunnen komen, oftewel een nummer van hoogwaardige kwaliteit. ‘Too much is never enough’, wat een prachtige ballad en wat een stem! ‘Owe it all to you’ is erg funky, lijkt wel iets op ‘Little by little’, dus wederom een ontzettend sterk nummer. ‘Watching you’ is opzwepend, lijkt wel op iets dat van Anastacia’s eerste debuutplaat ‘Not that kind’ had kunnen komen, ook erg fijn. ‘Smoke’ is totaal anders dan al het voorgaande, bijna melancholiek zelfs, een heel geslaagd experiment en samen met ‘Little by little’ het beste nummer van het album. ‘Hallelujah’ sla ik over… die had er van mij nou net niet opgehoeven. De rest van het album is perfect!

Je ziet dat Lisa een geweldige soulvolle plaat heeft geleverd, Nikki heeft onlangs haar tweede rockalbum uitgebracht. Ik vind het super dat ze beide de hun creatieve kant mogen laten zien op hun albums. Die tijd van Jamai, Jim, Raffaëla, Sharon Kips etc. is hopelijk voorgoed voorbij. Geen standaard pop maar een ander genre dat aangepast is op de vocalen van de artiesten zelf.

Wat ik dan weer erg jammer vind: ik las laatst in een interview dat ze liever niet meer geassocieerd wil worden met X-Factor, dan denk ik ,,waarom’’? Het is immers wel de show die je een platencontract heeft bezorgd en waardoor je bekendheid hebt gekregen. Ze beweert dat ze na al die tijd erg down to earth is gebleven, maar Lisa, never forget where you’re coming from!

Soulartiesten zijn schaars in Nederland, dus ik hoop dat ze nog veel van dit soort albums mag gaan maken.