Within Temptation - Mother Earth (2000)

ice queen en our farewell vind ik de eenigste goeie nummers van hun, al de rest niet !

Ik vind dit album ook prima. Ik heb hem toch 3 sterren gegeven en niet meer, omdat het album op een gegeven moment gaat vervelen. Maar ik vind het wel een evenwichtig album. Als ik hem een tijdje niet draai, dan boeit ie weer. Misschien moet ik er toch maar 3,5 ster van maken.

De reacties verbaast mij ook. Maar aan de andere kant, gemiddeld komt het album toch uit op een 3,28. Wat prima is voor dit album. Haar stem is erg mooi (conservatorium) en het past goed bij de gitaren. Ik twijfel tussen 3 en 3,5...

Zéér goeie plaat dit!
En Never Ending Story is gewoon een van de beste nummers ooit!!!

Dé doorbraak van WT bij het grotere publiek. Voor de mensen die minder houden van het (minder commerciële) harde beukwerk van de eerste 2 cd's is deze cd een lekkere plaat om te luisteren (als je wel een beetje van het genre houdt dan).
Ondanks dat in mijn ogen de kracht van de eerste 2 albums wat weggevallen is zijn veel nummers nog steeds heel erg mooi.
Ice Queen blijft goed, en Never-Ending Story en Bittersweet zijn toch ook wel een beetje kippenvel nummers nietwaar?!

Een goede plaat, alleen wat mij betreft niet een mesterwerk zoals "Enter".

Ik snap trouwens wel dat sommige mensen deze muziek helemaal niets aan vinden, je moet er namelijk wel van houden, dit genre.
Maar waarom stem je dan als je het hele genre niets aan vindt?
Niet echt eerlijk in mijn ogen. Voor het "gothic-rock" genre is dit echt een prima plaat mensen!

Gothic-rock? Nee, wt is hoogstens een beetje Gothic geweest op de eerste 2 CD's: Enter en The Dance. Mother Earth is absoluut niet Gothic. Eerder symphonische rock dan Gothic rock. Wel een geniale CD trouwens. Heel anders maar ik vind het niet slechter geworden. Gewoon een nieuwe richting, een keuze die de band zelf maakte. Goede CD!

In het begin nog wel een paar keer naar geluisterd, maar heb het er nu wel mee gehad.
Hoge zang, sprookjes sfeer, semi metal achtige riffs. Leuk voor een keer, maar In de ban van de Ring, lees ik ook geen meerdere keren achter elkaar. Wel heb ik respect voor hetgeen wat ze ermee bereikt hebben en klinkt het beter als Evanesence, maar ja of dat een compliment is.
De trukendoos is op wat mij betreft.

Commerciëler, maar het weet mij nog steeds te bekoren.

Gothic-metal of sprookjes-metal, ik vind het allebei maar niks. . Het enige goeie nummer is eigenlijk Ice Queen. Voor de rest kan ik er ook niet de hele tijd naar luisteren. Gaat snel vervelen en op de helft van het album zet ik hem al af. Heb er drie dagen over moeten doen.

Is Intro echt nummer 8?

Ja, het is een intro voor Dark Wings, hoewel het qua muziek eigenlijk helemaal niks met dat nummer te maken lijkt te hebben. Misschien zit er wat achter, misschien wilden ze ruimte scheppen tussen nr. 7 en 9... of ze wilden gewoon iets geks doen ofzo. Misschien is dat ergens te vinden.

Ik vind de album versie als de single versie fantastisch van het nummer Mother Earth.

Een verrassende opvolger van het met clichés aan elkaar hangende Enter. Het duurde echter een jaar voordat Ice Queen een hitje werd en de band doorbrak.
De vocaliste ontpopt zich als een veelzijdig zangeres en blijft gelukkig niet hangen in wannabe opera pogingen. De muziek is zo bombastisch als het budget het toeliet. Af en toe gaat dat wat ten koste van de dynamiek van de plaat. Ik luister hem dan ook zelden in zijn geheel.
Niettemin een behoorlijk genietbare plaat. Within Temptation klinkt hier nog wat eigenwijs. Op de latere albums laat men naar mijn smaak iets teveel de oren hangen naar het top 40/538 publiek.

het album waarmee ze een stuk meer fame kregen!!!
Het enige jammer van deze band is dat alle nummers en albums het zelfde zijn.

intro: rustig keyboard en daarna zwaarstuk
couplet: zang en keyboard drum bas
refrein:
couplet:
refrein
bridge
refrein 2x: mischien een modulatie alleen als ze een beetje inspiratie hebben.

volgende nummer en zo maar door en door 3 albums lang

ach het werkt blijkbaar ....
maar dit album is wel goed verteerbaar vandaar 2,5 ster

De meeste rocknummers volgen datzelfde schema. En dan proppen de meesten er ook nog een solootje tussen.
Het zegt niets over de eigen identiteit van de songs.

Toffe cd dit met allemaal nummers die tot mijn favorieten behoren. Zelfs de clip van Mother Eart moet ik nog een paar keer per week bekijken...Waardoor ik steeds gelijk het concert erachteraan kijk.

Hier de video van Mother Earth...mooier kan niet!!
YouTube - ‪Mother Earth‬‎

Het kan natuurlijk aan mij liggen, maar wat heeft dit album een ontzettend lage score hier op MusicMeter? Voor mij in ieder geval één van de beste rock/metal albums van Nederlandse bodem, en misschien wel de beste (al ben ik niet echt in dat genre thuis). Echt heavy is dit natuurlijk niet, maar het is een flink stuk steviger dan de albums die volgden. Het mooie aan dit album vind ik vooral die ietwat mystieke sfeer die dit album uitstraalt, dat doet me overigens denken aan bepaalde albums van Kate Bush (al zijn het natuurlijk twee totaal verschillende genres).
‘Mother Earth’ en ‘Ice queen’ vind ik echt zwaar rockende nummers, maar het overige werk op dit album mag er ook wel zijn. De geflopte singles ‘Our farewell’ en ‘Never ending story’ bijvoorbeeld. Mooie ballads, waarbij vooral opvalt dat Sharon’s stem niet ondergeschikt is aan de instrumentatie. Dat gebeurt naar mijn idee soms wel bij de wat meer rockende nummers, waarbij haar stem een beetje teniet gaat. Het nummer ‘Caged’ met (ook) zo’n Keltische sfeer vind ik ook erg mooi trouwens. Maar ook het acht-minuut durende ‘The promise’ blijft erg mooi, mede door die tweestemmige gedeelten. Tja, alles vind ik eigenlijk wel mooi aan dit album!
Nochtans blijft dit tot zover mijn favoriete album van Within Temptation. Het karakter van de band ging bij ‘The silent force’ en ‘The heart of everything’ enigszins verloren. Slecht zijn die albums niet hoor, maar ze wisten zich niet te onderscheiden van veel soortgelijke albums in dat genre. Iets wat ‘Mother Earth’ wel doet, als je het mij vraagt. Maar ehm, even offtopic: wat gaat de tijd snel zeg. Ik heb dit album indertijd in 2001 gekocht, als ik er even bij stil sta dat dat alweer tien jaar geleden is (!) word ik er bijna stil van. In ieder geval mag ik dit album nog altijd even graag beluisteren als toentertijd.

Even los van het feit dat mijn 2.5* misschien nogal streng is en dat ik ook geen andere albums van ze ken als vergelijkingsmateriaal... ik zie 1991 in je profiel staan Angelo, kocht jij als tienjarige al albums? Hoeveel zakgeld kreeg je toen dan

Ik kreeg toentertijd een briefje van 25 gulden per week, ik heb dan ook geen broers en zussen ofzo. Afhankelijk van de prijsklasse van de CD's kocht ik er dan ongeveer 2 á 3 per maand. Zo raar is dat toch niet? Op 7-jarige leeftijd kreeg ik van m'n oma zo'n CD/cassette-installatie, en kreeg vanzelfsprekend toen ook m'n eerste CD's en CD-Singles (al waren dat tot aan het jaar 2000 niet veel titels). De eerste CD die ik "zelf" kocht (wel onder begeleiding van m'n moeder dan), was ook al in 2000 (dat was het debuutalbum van Pink). Ik verbaas me er juist over als ik wel eens reacties lees (niet specifiek op MusicMeter overigens), wanneer mensen zeggen dat ze hun eerste schijfje (pas) kochten toen ze een jaar of dertien waren, dat vind ikzelf nogal laat eerlijk gezegd. Maar 't kan aan mij liggen.

Ik herken het wel.
Legde mijn kermisgeld of zakgeld apart, en kocht wat singles of een album.
Klasgenoten kochten Lego of stripboeken.
Mijn keuze viel op muziek.

Ik kan dit album trouwens erg waarderen, al heeft het nu niet meer de impact van 10 jaar geleden.
Zat toen veel meer in de sprookjesachtige muziek met gothic invloeden.
Leerde Sharon kennen als gastzangeres bij een nummer van De Heideroosjes, en viel toen al voor haar stem.
Samen met Anneke van The Gathering voor mij toen Nederlands beste zangeressen.

Beiden veelzijdige en vooral krachtige zangeressen. Floor Jansen mag eigenlijk ook wel in dat rijtje.

De titeltrack smaakte, dankzij erg mooie melodieën en ondanks de lineaire opbouw, naar meer en dus heb ik de volledige schijf maar eens op mijn harde schijf binnengehaald. Vind het helaas een (heel) stuk goedkoper dan ik had verwacht: vrijwel elk nummer is vooral een brok opgepompte productie met relatief weinig melodische inhoud. The Promise blijft bijvoorbeeld eerst een minuut hangen in pseudomysterieus gezanik met keyboards voordat er überhaupt iets gebeurt en ook daarna is het allemaal wel erg vrijblijvend.
Leuk is het in Deceiver of Fools niet al te subtiel ingeplakte stuk rustige piano na de vijfeneenhalfde minuut, typisch voorbeeld van obligaat goedkoop rustmoment na het zoveelste drukke refreintje en vrij typerend voor de ideeënloosheid waarmee de band voornamelijk te werk lijkt te gaan.
De soms inderdaad erg mooie stem van Sharon den Adel kan bitter weinig aan de ellende veranderen. Sorry, maar ik kan hier met geen mogelijkheid een voldoende aan kwijt. 2.0* voor voornamelijk de titeltrack.

Ehm, 25 gulden per week is op die leeftijd echt ontzettend veel hoor! Jeetje, toen kreeg ik niet eens zakgeld, en het hoogste wat ik heb gehad (tot m'n 18e geloof ik, daarna kreeg ik niks meer) was 5 euro per week. Nou zullen er vast genoeg mensen zijn die meer kregen, maar 25 gulden op je 10e is echt heel erg veel.

Vijf gulden was wel max voor mij op die leeftijd.

Wat jammer dat Bittersweet hier niet op staat.

Was destijds de ''b-kant'' van het singletje Mother Earth dat ik nog ergens thuis heb liggen, maar heb dat nummer toch veel vaker gedraaid. Echt een prachtig hartbrekend nummer.

Het gevoel van hevige verliefdheid.
Niks in de wereld kan dit weg nemen.
Je staat er mee op, en gaat er mee naar bed.
Alles om je heen is even mooi.
Je hebt de vrouw van je dromen ontmoet.

Nadere kennismaking geeft een ander beeld.
Irritaties om het overdreven gelach.
Een neus die te scheef staat.
Continu die naar nicotine stinkende adem.
Je besluit om hier niet verder mee te gaan.
Wegen scheiden zich hier.
Twee jaar later ben je haar totaal vergeten.

Dan ontmoet je elkaar weer.
Allebei ondertussen huisje, boompje, beestje.
Gestopt met roken.
Beter dan ooit kunnen praten over vroeger.
Elkaars humor weer waarderen.
Met een omhelzing afscheid nemen.
Terug in je dagelijkse patroon.
Concluderen dat het verleden best oké was.

Soortgelijk gevoel had ik bij Mother Earth.
Ice Queen was overweldigend.
Deric was hier jaren naar op zoek geweest.
Alles klopte aan Within Temptation.
Kocht dezelfde leren broeken als de bandleden.
Ook mijn langere haar verdween voor ultra kort.
Mijn dochter is zelfs genoemd naar de eerstgeborene van Sharon en Robert.

Maar dan opeens kom je er achter.
De aandacht is helemaal weg.
Eerst dagelijks in de cd speler.
Wekelijks, maandelijks, eens per jaar.
Waar ligt het aan?
Het gevoel wordt vlakker.

En dan zet je Mother Earth weer eens op.
En eventjes is het er weer.
Vertrouwd luister je verder.
Maar de impact is verdwenen.
Onverklaarbaar.
Ondanks dat de kwaliteit hetzelfde blijft.
Zijn het de hoge zangpartijen?
Eftelinggehalte?
Persoonlijke overgave aan volwassenheid?
Andere invulling van je leven?
Het past er niet meer tussen als voorheen.

Ik snap niet waarom deze cd van alle Within Temptation cd’s op deze site, het laagste gemiddelde heeft. Ik vind deze cd hun beste; niet alleen om de afzonderlijke nummers, maar ook omdat alle nummers zo geweldig goed bij elkaar passen. Deze eenheid wat betreft liedjes kom ik alleen maar tegen op deze cd en op Enter. Bij The Silent Force en The Heart of Everything zitten er soms nummers tussen die ik totaal niet bij de rest vind passen. Deze eenheid van een cd speelt bij mij ook altijd een grote rol, en het lijkt wel alsof de nummers op Mother Earth gezamenlijk een soort verhaal vertellen.


1. Mother Earth (5.0): Dit vind ik een van Within Temptation’s beste nummers. Het begin is erg mooi en de coupletten lopen mooi over in de refreinen. De instrumentale begeleiding vind ik in dit nummer ook erg goed. Het vormt allemaal heel mooi een geheel zonder zomaar even ‘voort te kabbelen’ of te vervelen.

2. Ice Queen (4.5): Een van de eerste nummers die ik kende van Within Temptation en het voelt dan ook erg nostalgisch aan. Ik vind het een heerlijk nummer en ik vind Sharon’s stem hier echt heel erg mooi klinken. Hoewel ik het net wat minder vind dan Mother Earth (iets minder ‘speciaal’ denk ik), beschouw ik dit toch als een van de hoogtepunten binnen hun oeuvre.

3. Our Farewell (4.5): Erg ondergewaardeerde ballad die het destijds best wat beter had mogen doen in de hitlijsten. Zeker na een paar keer luisteren begint hij steeds mooier te worden. Sharon klinkt als een engel in dit liedje en de melodie in combinatie met de tekst klinkt als een sprookje zo mooi.

4. Caged (4.0): Een wat experimenteler nummer van deze plaat en ik vind hem heerlijk; de intro vind ik prachtig klinken en rest van het nummer loopt mooi in elkaar over zonder voort te kabbelen, wat ik ook al bij Mother Earth had. Een minpuntje vind ik dat Sharon in de refreinen nogal “raar” klinkt. Je hoort duidelijk dat ze een stemmetje opzet en niet ‘natuurlijk’ zingt. Mijn insziens is dit nergens voor nodig; het nummer leent zich wel voor een wat rauwer stemgeluid, maar ik heb meerdere nummers gehoord waarin Sharon ‘rauw’ klonk zonder dat ze een kunstmatig stemmetje opzet en dan klinkt ze op haar best, vind ik. Dit klinkt wel erg onnatuurlijk.

5. Never Ending Story (4.0): Dit vind ik persoonlijk het minste nummer van de cd en zelfs deze vind ik nog heel erg goed. Ik vind het een prachtig nummer dat, net als Our Farewell, een paar luisterbeurten nodig heeft. Maar dan heb je ook wat, want het nummer heeft een bepaald soort charme die me wel bevalt en het meerstemmige gedeelte aan het einde bezorgt me keer op keer weer kippenvel.

6. The Promise (5.0): Een van Within Temptation’s meesterwerken. De instrumentale begeleiding is hier op zijn best en het nummer bevat rauwe stukken afgewisseld met mooie rustige stukken, en het past allemaal ook nog eens bij elkaar. Dit nummer vind ik een goed voorbeeld van hoe Sharon met een rauwe stem WEL mooi klinkt; hier klinkt het rauwe allemaal heel natuurlijk. Bovendien klinken de rustige stukken erg mooi; bijna engelachtig. Het hele nummer voelt als een droom en de zeer lange lengte van het nummer vind ik dan ook totaal niet storend; persoonlijk vind ik de langere nummers van Within Temptation ook het best, omdat deze nummers allemaal zo mooi en zorgvuldig zijn opgebouwd. Bij hun kortere nummers heb ik altijd zoiets van: ‘Afgelopen? Nu al?’ Dit nummer is net een heel dik en spannend boek waarvan je had gewild dat het nog langer geduurd had.

7. Deceiver of Fools (5.0): Dit vind ik ook een van Within Temptation’s beste nummers. Het rustige begin is prachtig en de refreinen zijn ook zeer mooi. Het nummer is catchy zonder ook maar ergens vervelend of irritant te worden. Ik krijg altijd een enorme adrenalinestoot van dit nummer. Ook bij dit nummer stoorde ik me helemaal niet aan de lengte, omdat het net als The Promise zo goed is opgebouwd, dat het nergens langdradig aanvoelt.

8. Intro ( - ): Ik geef dit nummer geen cijfer, omdat ik het niet als een apart nummer beschouw. Ik snap het ook niet helemaal; is dit nou een intro voor Dark Wings? En waarom hebben ze er dan een aparte track van gemaakt? Zeer apart dus, en ik sla deze bijna altijd over als hij opstaat. Best een leuke intro voor een nummer, maar ik snap niet waarom er een aparte track voor gemaakt moest worden. Had dit en Dark Wings dan samengevoegd.

9. Dark Wings (4.5): Erg goed nummer. Het klinkt heerlijk rauw en scherp en ook bij dit nummer krijg ik telkens een adrenalinestoot wanneer ik het hoor. Zeker wanneer je eerst Deceiver of Fools hoort, daarna de intro en daarna dit nummer, dan klinkt het echt heel mooi bombastisch; alsof de intro een soort ‘stilte voor de storm’ was en de storm nu weer losbarst met dit nummer. Hmm.. heeft de intro dus toch een functie voor mij!

10. In Perfect Harmony (4.5): Heel mooie ballad en de eerste keer dat ik het hoorde, betrapte ik mezelf op wel heel vochtige ogen. Ik vind het bij lange na niet de beste ballad van Within Temptation, maar de combinatie van tekst en melodie raakt bij mij gewoon een heel gevoelige snaar. Het liedje is erg krachtig in zijn eenvoud en is erg goed gekozen als afsluiter van dit album; na een paar stevigere nummers als Deceiver of Fools en Dark Wings, klinkt dit heel lief en zacht en ook een beetje als een soort ‘afscheid’.

Dat zie je vaak op deze site, Sachiyo.
Blijkbaar is WT tot een soort love/hate band verworden in de loop der jaren en dan wordt regelmatig het meest commerciële/best verkopende product het laagst gewaardeerd.
Heel erg jammer.
Het is inderdaad geen album dat heel veel variatie in zich heeft, maar slecht kun je dit zeker niet noemen, of je moet echt niet van dit genre houden.

3,5*

Ik had net hetzelfde. Er zijn zo van die nummers waar ik meteen vochtige ogen van krijg.
De Bestemming van Marco Borsato is ook zo eentje...Dat is de kracht van mooie muziek.
Ze weet je te raken.

Vroeger was ik helemaal weg van Within Temptation, maar met de jaren heen ben ik het steeds minder gaan vinden en ben ik het ook steeds minder gaan luisteren.

Dit album vond ik altijd al de minste van de 3 die ik beluisterd heb gevonden.
Ik vond Sharon vroeger echt een geweldige zangeres, misschien wel 1 van de beste ooit, maar dat is nu zeker niet meer. Ze is als nog een vrij goede zangeres, maar ze zingt elke keer met zo'n hoge stem dat ik het niet meer zoveel aan vind.

Ice Queen vind ik een geweldig nummer, hetzelffde geldt voor Mother Earth maar hangt er toch wel ver onder.

De rest vind allemaal een beetje van hetzelfde niveau, al vind ik In Perfect Harmony en Caged wel nog noemenswaardig.

3*

Hier ben ik het volledig mee eens, al vond ik dat in 2008 al zo, heb toen een live optreden van Within Temptation bijgewoond, in de openlucht, maar de stem ging mij door merg en been, en dat bedoel ik beslist niet positief. Het concert was een bijprogramma van Iron Maiden en duurde maar liefst anderhalf uur, maar na een half uur was ik het hoge gekrijs van haar al spuugzat.

Niet ten nadele van de band overigens, want live zit het instrumentaal wel snor, alleen de stem is op den duur niet meer te harden en uit te houden.