Within Temptation - Mother Earth (2000)

Within temptation is voor mij altijd een wat flauwe ripoff van Mandylion-era Gathering geweest. Maar inmiddels die opstandige veren wat afgeworpen hebbend: ach, dit is nog wel een aardig album. Hits als Mother earth en vooral Ice queen waren destijds wel erg vaak op de radio en als ik dan zie hoezeer ze voor mij nog wel overeind staan, waren ze blijkbaar toch wel erg sterk. Dat niveau wordt zeker niet het hele album hoog ge houden, het is inderdaad hier en daar te drammerig. Maar zolang je ze niet te vaak hoort, kunnen nummers als Caged, The promise en Deceiver of fools er nog prima mee door. 3*

Dé doorbraak van WT bij het grotere publiek. Voor de mensen die minder houden van het (minder commerciële) harde beukwerk van de eerste 2 cd's is deze cd een lekkere plaat om te luisteren (als je wel een beetje van het genre houdt dan).
Ondanks dat in mijn ogen de kracht van de eerste 2 albums wat weggevallen is zijn veel nummers nog steeds heel erg mooi.
Ice Queen blijft goed, en Never-Ending Story en Bittersweet zijn toch ook wel een beetje kippenvel nummers nietwaar?!

Een goede plaat, alleen wat mij betreft niet een mesterwerk zoals "Enter".

Ik snap trouwens wel dat sommige mensen deze muziek helemaal niets aan vinden, je moet er namelijk wel van houden, dit genre.
Maar waarom stem je dan als je het hele genre niets aan vindt?
Niet echt eerlijk in mijn ogen. Voor het "gothic-rock" genre is dit echt een prima plaat mensen!

Het kan natuurlijk aan mij liggen, maar wat heeft dit album een ontzettend lage score hier op MusicMeter? Voor mij in ieder geval één van de beste rock/metal albums van Nederlandse bodem, en misschien wel de beste (al ben ik niet echt in dat genre thuis). Echt heavy is dit natuurlijk niet, maar het is een flink stuk steviger dan de albums die volgden. Het mooie aan dit album vind ik vooral die ietwat mystieke sfeer die dit album uitstraalt, dat doet me overigens denken aan bepaalde albums van Kate Bush (al zijn het natuurlijk twee totaal verschillende genres).
‘Mother Earth’ en ‘Ice queen’ vind ik echt zwaar rockende nummers, maar het overige werk op dit album mag er ook wel zijn. De geflopte singles ‘Our farewell’ en ‘Never ending story’ bijvoorbeeld. Mooie ballads, waarbij vooral opvalt dat Sharon’s stem niet ondergeschikt is aan de instrumentatie. Dat gebeurt naar mijn idee soms wel bij de wat meer rockende nummers, waarbij haar stem een beetje teniet gaat. Het nummer ‘Caged’ met (ook) zo’n Keltische sfeer vind ik ook erg mooi trouwens. Maar ook het acht-minuut durende ‘The promise’ blijft erg mooi, mede door die tweestemmige gedeelten. Tja, alles vind ik eigenlijk wel mooi aan dit album!
Nochtans blijft dit tot zover mijn favoriete album van Within Temptation. Het karakter van de band ging bij ‘The silent force’ en ‘The heart of everything’ enigszins verloren. Slecht zijn die albums niet hoor, maar ze wisten zich niet te onderscheiden van veel soortgelijke albums in dat genre. Iets wat ‘Mother Earth’ wel doet, als je het mij vraagt. Maar ehm, even offtopic: wat gaat de tijd snel zeg. Ik heb dit album indertijd in 2001 gekocht, als ik er even bij stil sta dat dat alweer tien jaar geleden is (!) word ik er bijna stil van. In ieder geval mag ik dit album nog altijd even graag beluisteren als toentertijd.

De titeltrack smaakte, dankzij erg mooie melodieën en ondanks de lineaire opbouw, naar meer en dus heb ik de volledige schijf maar eens op mijn harde schijf binnengehaald. Vind het helaas een (heel) stuk goedkoper dan ik had verwacht: vrijwel elk nummer is vooral een brok opgepompte productie met relatief weinig melodische inhoud. The Promise blijft bijvoorbeeld eerst een minuut hangen in pseudomysterieus gezanik met keyboards voordat er überhaupt iets gebeurt en ook daarna is het allemaal wel erg vrijblijvend.
Leuk is het in Deceiver of Fools niet al te subtiel ingeplakte stuk rustige piano na de vijfeneenhalfde minuut, typisch voorbeeld van obligaat goedkoop rustmoment na het zoveelste drukke refreintje en vrij typerend voor de ideeënloosheid waarmee de band voornamelijk te werk lijkt te gaan.
De soms inderdaad erg mooie stem van Sharon den Adel kan bitter weinig aan de ellende veranderen. Sorry, maar ik kan hier met geen mogelijkheid een voldoende aan kwijt. 2.0* voor voornamelijk de titeltrack.

Het gevoel van hevige verliefdheid.
Niks in de wereld kan dit weg nemen.
Je staat er mee op, en gaat er mee naar bed.
Alles om je heen is even mooi.
Je hebt de vrouw van je dromen ontmoet.

Nadere kennismaking geeft een ander beeld.
Irritaties om het overdreven gelach.
Een neus die te scheef staat.
Continu die naar nicotine stinkende adem.
Je besluit om hier niet verder mee te gaan.
Wegen scheiden zich hier.
Twee jaar later ben je haar totaal vergeten.

Dan ontmoet je elkaar weer.
Allebei ondertussen huisje, boompje, beestje.
Gestopt met roken.
Beter dan ooit kunnen praten over vroeger.
Elkaars humor weer waarderen.
Met een omhelzing afscheid nemen.
Terug in je dagelijkse patroon.
Concluderen dat het verleden best oké was.

Soortgelijk gevoel had ik bij Mother Earth.
Ice Queen was overweldigend.
Deric was hier jaren naar op zoek geweest.
Alles klopte aan Within Temptation.
Kocht dezelfde leren broeken als de bandleden.
Ook mijn langere haar verdween voor ultra kort.
Mijn dochter is zelfs genoemd naar de eerstgeborene van Sharon en Robert.

Maar dan opeens kom je er achter.
De aandacht is helemaal weg.
Eerst dagelijks in de cd speler.
Wekelijks, maandelijks, eens per jaar.
Waar ligt het aan?
Het gevoel wordt vlakker.

En dan zet je Mother Earth weer eens op.
En eventjes is het er weer.
Vertrouwd luister je verder.
Maar de impact is verdwenen.
Onverklaarbaar.
Ondanks dat de kwaliteit hetzelfde blijft.
Zijn het de hoge zangpartijen?
Eftelinggehalte?
Persoonlijke overgave aan volwassenheid?
Andere invulling van je leven?
Het past er niet meer tussen als voorheen.

Ik snap niet waarom deze cd van alle Within Temptation cd’s op deze site, het laagste gemiddelde heeft. Ik vind deze cd hun beste; niet alleen om de afzonderlijke nummers, maar ook omdat alle nummers zo geweldig goed bij elkaar passen. Deze eenheid wat betreft liedjes kom ik alleen maar tegen op deze cd en op Enter. Bij The Silent Force en The Heart of Everything zitten er soms nummers tussen die ik totaal niet bij de rest vind passen. Deze eenheid van een cd speelt bij mij ook altijd een grote rol, en het lijkt wel alsof de nummers op Mother Earth gezamenlijk een soort verhaal vertellen.


1. Mother Earth (5.0): Dit vind ik een van Within Temptation’s beste nummers. Het begin is erg mooi en de coupletten lopen mooi over in de refreinen. De instrumentale begeleiding vind ik in dit nummer ook erg goed. Het vormt allemaal heel mooi een geheel zonder zomaar even ‘voort te kabbelen’ of te vervelen.

2. Ice Queen (4.5): Een van de eerste nummers die ik kende van Within Temptation en het voelt dan ook erg nostalgisch aan. Ik vind het een heerlijk nummer en ik vind Sharon’s stem hier echt heel erg mooi klinken. Hoewel ik het net wat minder vind dan Mother Earth (iets minder ‘speciaal’ denk ik), beschouw ik dit toch als een van de hoogtepunten binnen hun oeuvre.

3. Our Farewell (4.5): Erg ondergewaardeerde ballad die het destijds best wat beter had mogen doen in de hitlijsten. Zeker na een paar keer luisteren begint hij steeds mooier te worden. Sharon klinkt als een engel in dit liedje en de melodie in combinatie met de tekst klinkt als een sprookje zo mooi.

4. Caged (4.0): Een wat experimenteler nummer van deze plaat en ik vind hem heerlijk; de intro vind ik prachtig klinken en rest van het nummer loopt mooi in elkaar over zonder voort te kabbelen, wat ik ook al bij Mother Earth had. Een minpuntje vind ik dat Sharon in de refreinen nogal “raar” klinkt. Je hoort duidelijk dat ze een stemmetje opzet en niet ‘natuurlijk’ zingt. Mijn insziens is dit nergens voor nodig; het nummer leent zich wel voor een wat rauwer stemgeluid, maar ik heb meerdere nummers gehoord waarin Sharon ‘rauw’ klonk zonder dat ze een kunstmatig stemmetje opzet en dan klinkt ze op haar best, vind ik. Dit klinkt wel erg onnatuurlijk.

5. Never Ending Story (4.0): Dit vind ik persoonlijk het minste nummer van de cd en zelfs deze vind ik nog heel erg goed. Ik vind het een prachtig nummer dat, net als Our Farewell, een paar luisterbeurten nodig heeft. Maar dan heb je ook wat, want het nummer heeft een bepaald soort charme die me wel bevalt en het meerstemmige gedeelte aan het einde bezorgt me keer op keer weer kippenvel.

6. The Promise (5.0): Een van Within Temptation’s meesterwerken. De instrumentale begeleiding is hier op zijn best en het nummer bevat rauwe stukken afgewisseld met mooie rustige stukken, en het past allemaal ook nog eens bij elkaar. Dit nummer vind ik een goed voorbeeld van hoe Sharon met een rauwe stem WEL mooi klinkt; hier klinkt het rauwe allemaal heel natuurlijk. Bovendien klinken de rustige stukken erg mooi; bijna engelachtig. Het hele nummer voelt als een droom en de zeer lange lengte van het nummer vind ik dan ook totaal niet storend; persoonlijk vind ik de langere nummers van Within Temptation ook het best, omdat deze nummers allemaal zo mooi en zorgvuldig zijn opgebouwd. Bij hun kortere nummers heb ik altijd zoiets van: ‘Afgelopen? Nu al?’ Dit nummer is net een heel dik en spannend boek waarvan je had gewild dat het nog langer geduurd had.

7. Deceiver of Fools (5.0): Dit vind ik ook een van Within Temptation’s beste nummers. Het rustige begin is prachtig en de refreinen zijn ook zeer mooi. Het nummer is catchy zonder ook maar ergens vervelend of irritant te worden. Ik krijg altijd een enorme adrenalinestoot van dit nummer. Ook bij dit nummer stoorde ik me helemaal niet aan de lengte, omdat het net als The Promise zo goed is opgebouwd, dat het nergens langdradig aanvoelt.

8. Intro ( - ): Ik geef dit nummer geen cijfer, omdat ik het niet als een apart nummer beschouw. Ik snap het ook niet helemaal; is dit nou een intro voor Dark Wings? En waarom hebben ze er dan een aparte track van gemaakt? Zeer apart dus, en ik sla deze bijna altijd over als hij opstaat. Best een leuke intro voor een nummer, maar ik snap niet waarom er een aparte track voor gemaakt moest worden. Had dit en Dark Wings dan samengevoegd.

9. Dark Wings (4.5): Erg goed nummer. Het klinkt heerlijk rauw en scherp en ook bij dit nummer krijg ik telkens een adrenalinestoot wanneer ik het hoor. Zeker wanneer je eerst Deceiver of Fools hoort, daarna de intro en daarna dit nummer, dan klinkt het echt heel mooi bombastisch; alsof de intro een soort ‘stilte voor de storm’ was en de storm nu weer losbarst met dit nummer. Hmm.. heeft de intro dus toch een functie voor mij!

10. In Perfect Harmony (4.5): Heel mooie ballad en de eerste keer dat ik het hoorde, betrapte ik mezelf op wel heel vochtige ogen. Ik vind het bij lange na niet de beste ballad van Within Temptation, maar de combinatie van tekst en melodie raakt bij mij gewoon een heel gevoelige snaar. Het liedje is erg krachtig in zijn eenvoud en is erg goed gekozen als afsluiter van dit album; na een paar stevigere nummers als Deceiver of Fools en Dark Wings, klinkt dit heel lief en zacht en ook een beetje als een soort ‘afscheid’.

Toen de single "Ice Queen" uitkwam was ik direct in de ban van Within Temptation. Maar ik moet concluderen dat ik niet meer zo enthousiast ben als toen. Ik vind Within Temptation zeker geen slechte band, maar als ik het bijvoorbeeld vergelijk met The Gathering, dan moet ik toch echt vaststellen dat die laatste qua muzikale en vocale prestaties (en dan uiteraard doelend op Anneke van Giersbergen) een ver boven Within Temptation uit. Ik krijg teveel het gevoel dat het meeste omtrent Within Temptation een houding, een pose, een act is. Daar hou ik niet zoveel van. Luisterend naar "Mother Earth" bevestigt dat gevoel direct. Toch blijft "Ice Queen" een goed nummer en dat geldt ook wel voor "Our Farewell", maar het album als geheel kan me gewoon niet meer boeien.

Mother Earth is het album dat toch wel DE hit van Within Temptation herbergt, Ice Queen. Een geweldig nummer, waarbij de achtergrondstemmen en de leadzang van Sharon den Adel kippenvel bezorgen.
Behalve dat nummer, en Mother Earth, kende ik nog geen nummers van dit album. Reden zat om eens dit album te beluisteren.
En ik ben niet teleurgesteld. Het album opent met het mooie symfonische Mother Earth, waarvan de instrumentale gedeelten het mooist zijn. Na Ice Queen, een geweldig nummer, maar niet het beste nummer van deze band, vervolgt de plaat met het rustigere Our Farewell. Mijns inziens geen bijzonder nummer, maar wel een rustpunt, dat herhaald wordt met ´In Perfect Harmony´, het 10e nummer. Deze vind ik wel erg mooi. Goed dat de band schakelt tussen hard en rustig, ook al is het dan metal.
Deceiver of Fools is een ontdekking van mij; een erg krachtig nummer, en de instrumentale stukken zijn fenomenaal.

Door enkele tegenvallers vind ik het geheel niet top. Zo vind ik Dark Wings matig; in Caged is de zang mij iets te ver doorgetrokken qua volume, en ook the Promise laat geen indruk achter.
Never Ending Story is het matigste nummer; deze mist juist weer power en is erg afgemat.
10 nummers maar, echter door de lange speelduur van de meeste nummers valt de totale speelduur niet tegen.
Over het algemeen is dit geen topalbum, maar de doorgaans krachtige symfonische sound van Within Temptation is toch een verademing om naar te luisteren.

Ruim 3,5*

Een hoogstpersoonlijke en zeer subjectieve beoordeling: ik kan hier echt helemaal niet tegen. Compositorisch heb ik op deze plaat niet zo veel aan te merken (hoewel die Keltische fluitjes wel erg goedkoop zijn), maar dat stèmgebruik van Sharon den Adel... Ze zingt hier regelmatig een halve octaaf hoger dan prettig voor haar lijkt te zijn en véél hoger dan ikzèlf aangenaam vind: dat gekrijs is echt niet om aan te horen. De toonhoogtes waarop ze bijvoorbeeld "She ru-hu-hules until the end of time" (Mother Earth) zingt, of "Sweet darling you worry too much" (Our farewell), of de complete refreinen van The promise en Deceiver of fools, dat vind ik echt verschrikkelijk. En dan heb ik het nog niet eens over dat gemaniëreerde Kate Bush-achtige heksenstemmetje dat ze opzet bij regels als "While he laughed in my face / He just led me astray" (Caged) of "Sometimes I wonder could I have known" (The promise), om nog maar te zwijgen van het absolute dieptepunt van dit album, dat afschuwelijke gegalm wanneer ze op Never-ending story vanaf 3:10 zichzelf met een pseudo-geëmotioneerde tweede stem gaat begeleiden.
        Nee, Mother Earth is voor mij een klassiek voorbeeld van een op zich aardige plaat die volkomen verpest wordt door één dominant element. Ik kan echt genieten van Den Adels stevige stem op de (geweldige) albums die hierop volgen, maar op op deze plaat vind ik haar gepiep af en toe tegen het onbeluisterbare aan zitten.
        O ja, dat laatste nummer : "He was the only human being who lived in harmony, in perfect harmony" – ik meen dat er in Opper-Volta (of was het nou op de Benedenwindse Eilanden?) ook nog iemand in perfecte harmonie leeft, die hebben ze dan toch nog even over het hoofd gezien. Hoe dwaas kan een tekst zijn?
        Overigens is bovenstaande tracklisting die van de uitgebreide Duitse release uit 2003, maar daarnaast heb je ook nog de standaard Duitse release (eveneens uit 2003) en de Roadrunner-release uit 2007/2008 voor de Engelse en Amerikaanse markt, allebei met vier andere bonustracks, en er zijn ook nog eens twee verschillende voorkantjes in omloop. (Met dank aan wiki.)

Het album met de meeste stemmen maar de laagste gemiddelde waardering. Zelf trek ik deze plaat ook niet zo goed. Het Disney-gehalte is wel erg hoog. In Perfect Harmony kun je zo achter Bambi zetten.

Niet dat er niks leuks op staat. De eerste twee nummers plus Deceiver of Fools kunnen er prima mee door en ook Caged vind ik wel wat hebben. Maar het recentere werk spreekt me meer aan. Minder sprookjes, meer gitaargeweld. Ook de zang vind ik op deze plaat niet echt te pruimen. Geforceerd engelachtig terwijl op de latere albums blijkt dat een wat agressievere zangstijl haar meer ligt.