Snoop Dogg - Malice N Wonderland (2009)

Lekberichten verwijderd.

Ik vind het tot nu eigenlijk nog wel mee vallen...maar ik had dan ook helemaal niets verwacht

Laat maar weer zitten, al die R&B-rommel op het eind is weer om te huilen.

I wanna rock klink wel geniaal! Doet me een beetje aan de Dr. Dre dagen denken

Ben hem nu aan het draaien, vind hem tegenvallen, wel goed maar niet wat ik ervan verwachtte, beetje lauwtjes, maar goed ik ben ook geen hiphopper. Wel al 2 verkocht dus dat gaat goed:)

Eerste keer luisteren viel niet tegen, maar echt denderend was het ook niet.

Snoop is zker niet meer de snoop uit de dre dagen maar ja vermaak me altijd wel als ik naar hem luister. Goed is het echter niet

Soulja Boy, The-Dream, Lil Jon, dat ziet er niet goed uit. Wel gelukkig Kokane en Jazmine Sullivan, mooie stem heeft ze. Die track met Problem en Nipsey Hussle is volgens mij ook wel de moeite waard

Oooooh die Pronto. Wat een vreselijke track is dat, met die Soulya aap. Different Languages spreekt me daarentegen erg aan want daar is het gewoon een nice Snoop stem onder een rustig beatje. Niet van die drukke, gekke, Kanye achtige beats. Shit man... ik droom terug naar de cd's Chronic/No Limit Top Dogg/Tha Last Meal/ Doggystylo.

Nu even wat vaker luisteren en hopen dat ik het gaat diggen. Maar Gangsta Luv klinkt ook echt niet.

Dit ziet er nou niet echt aantrekkelijk uit om te luisteren. Wel leuk dat hij Nipsey Hussle heeft uitgenodigd hij wordt ook wel de nieuwe Snoop genoemd.

Snoop Dogg ft Ice Cube - Blasten | Audio | Rap Basement - rapbasement.com

En dan staat dit er weer niet op :S

Snoop Dogg moet gewoon lekker van z'n gezin gaan genieten en stoppen met rappen!

Update: Deze gast klinkt trouwens niet echt als Ice Cube. Volgens mij is Cube alleen gesampled in de hook.

ik had hier ook helemaal niks van verwacht, maar soulja boy en the dream? Net twee gasten waar ik echt een hekel aan heb, lil jon idem.

Ik ga het nog jammer vinden ook dat artiesten als Daz & Kurupt ingeruild zijn voor The Dream, Soulja Boy en Lil Jon. Ik vind Daz & Kurupt namelijk al vrij matig, maar die mc's paste bij Snoop Dogg en bovendien zijn ze nog altijd in alle opzichten beter dan de gasten op Malice N Wonderland. Maar goed, dit album - met of zonder de gasten - zuigt gewoon enorm. Snoop Dogg klonk zelden zo inspiratieloos, naast het feit dat hij al niet lekker in zijn flow komt (hij rapt echt heel traag) zijn de lyrics van een erg treurig niveau. Waar Snoop normaal wel een entertainer is, is hij dat op dit album absoluut niet. Dan zijn er ook nog de beats, dat zijn de 'bangers' zoals we ze kennen van bijvoorbeeld Soulja Boy. Het klinkt goedkoop en eentonig. Malice N Wonderland, typisch zo'n album waar ik me aan erger.

Ik zou nog bijna willen zeggen dat Soulja Boy hem er uit rapt op Pronto. Dat gaat misschien nog wat te ver, maar het verschil is pijnlijk klein. Malice N Wonderland is voor mij het slechte album van dit jaar.

nice nieuwe shit, gastoptredens beloven niet veel

Snoop Dogg is door de jaren heen veranderd van gangster naar huisvader. Zo’n volwassen stap kan zijn muziek alleen maar ten goede komen. Maar een tracklist met daarop schreeuwlelijkerds als Lil’ Jon en Soulja Boy is niet echt grown up. Op Malice N Wonderland moet Snoop zelf er alles aan doen de schade beperken.

Het was even slikken voor hiphopliefhebbers toen niet de beloofde Dr. Dre, maar Soulja Boy verscheen op de uiteindelijke lijst aan nummers voor Malice N Wonderland, overigens Snoop’s tiende plaat. Deze rapper – waarvan wordt beweerd dat hij eigenhandig ‘echte hiphop’ de nek heeft omgedraaid – geeft zijn bijdrage op Pronto. Dat kan niet veel goeds opleveren…

Het schijfje valt grofweg in te delen in twee type tracks: zware nummers die niet misstaan op een ruig feestje en platen die Snoop naar eigen zeggen ‘for the ladies’ opnam. De partynummers zijn commercie ten top: inhoudloze raps over makkelijk in het gehoor liggende beats. Toch klinkt het redelijk uitgevoerd, een kleine hoofdbeweging valt bij het luisteren ervan niet te onderdrukken. Zelfs Pronto valt nog aan te horen, hoewel Soulja Boy nog lager zinkt dan gewoonlijk door het bekritiseerde Autotune uit de kast te trekken. Wel ben je nummers als That’s Tha Homie en I Wanna Rock vanwege het eentonige karakter na een paar luisterbeurten helemaal zat.

Met de nummers voor het vrouwelijke publiek slaat Snoop de plank echter volledig mis. Het is zelfs een belediging voor de vrouwelijke soort. Het is maar de vraag of de rapper de dames onder ons met saaie, R&B-achtige platen – hoewel productioneel goed in elkaar gezet – een plezier doet. Nummers die wel goed in de smaak vallen zijn Gangsta Luv (eerste single), Secrets en –ondanks storende geluiden in het refrein – Different Languages, die lekker wegluisteren.

Iedere andere rapper had niet weg kunnen komen met een album als Malice N Wonderland: standaard feestnummers en slechts een handjevol aan echt goede tracks. En hoewel we van Snoop Dogg nooit diepgaande teksten moeten verwachten, zijn zinnen als ‘I give it to you like a gift’ toch weer om te huilen. Maar Snoop zou Snoop niet zijn als hij zijn relaxte en unieke stemgeluid niet gebruikte om de cd op te fleuren. Daarmee zorgt hij toch voor een klein glimlachje bij de luisteraar en tilt hij de cd naar een voldoende, zij het een hele, hele krappe.

Gewoon vrij matig, ook voor Snoop-begrippen. Op de vorige twee stond genoeg leuks en gewaagds, maar dit is gewoon op de automatische piloot, zowel qua lyrics als beats, zonder enige motivatie tot creativiteit of nummers die meer in huis hebben dan een hoog Billboard-gehalte. Het is af en toe wel redelijk vermakelijk (vooral in de club) en amper echt pure bagger (Gangsta Luv dan weer wel; The-Dream ), maar ook niet meer dan dat. Je hoort ook dat hier niet echt veel aandacht aan besteed is; het is dus allemaal eenheidsworst en een stuk of vijf nummers zijn gewoon veel te lang gemaakt om het op te vullen. Soulja Boy steelt wel de show op Pronto . Wat een held is het ook. 2* dan maar.

Het is al een tijd geleden dat ik weer es wat hiphop echt goed beluisterd heb. De muzieksmaak is naarmate de jaren vorderen ook wel wat veranderd. Vaak kom je nog wel eens terecht op een clipje op tmf, mtv en radio. En dan interesseer me eigenlijks geen 1 nummer meer. Het zijn dan ook vaak artiesten die je na een paar nummers nooit meer terugziet.

Snoop Dogg is daarentegen wel een naam die ik goed ken, maar dan denk ik meer aan nummers als Jin and Juice, Ain't nothing but a g thang. Goh, wat ik vond ik dat tof in die tijd....die onbevangenheid, goeie lyrics, goeie nummers, en toen nog wat minder geleur met geld en vrouwen. Over dat laatste zie je nu bijna niet meer anders, en Snoop Dogg is daarin ook flink in mee gegaan, en dat is jammer. Ik snap dat vrouwen en geld horen bij de "scene" , maar tegelijkertijd zo niet-origineel meer. Vroeger had je tenminste nog eens een Tupac die over andere dingen kon rappen dan alleen dat....(er zijn meer voorbeelden)

Als ik muziek hoor, wil ik ook altijd een beeld hebben van een artiest. Als het stoere straatjochie van vroeger is het nu een zogenaamde PIMP die vrouwen ziet als een stuk vlees. Het zal allemaal wel show zijn.....

Ik heb het album beluisterd om gewoon es te checken hoever Snoop is afgedaald...(met het vorige stukje in het achterhoofd). En ik kan alleen maar concluderen dat de SnoopHiphop van nu echt zo ruk is ten opzichte van vroeger....

Ik denk dat ik een ouwe vent wordt... "vroeger was alles beter"
Het telt iig wel voor de Snoop Dogg hiphop.

0.5*

Moet je ook vooral dit soort commercieele hiphop gaan luisteren als je weer eens echt goed naar hiphop wil luisteren (ervan uitgaande dat je kwaliteit zoekt) .

Ik ben er ook niet weg van, er staan misschien 4 goeie nummers op.. maar daar blijft het bij. Ik vond de mixtape zelfs nog beter

Snoop heeft zelden zo weinig kwaliteit op een album neergezet. Toch een paar leuke nummers zoals: Different Languages en met name Special.

Toch wel jammer dit album... Ik vind eigenlijk dat Snoop Dogg vrijwel bij iedereen gastartiest kan zijn, maar er zijn maar enkelen die gastartiest bij Snoop kunnen zijn. Zoals R&P al zei met Kurupt en Daz.
De gastartiesten persoonlijk vind ik niet zo slecht, maar ik wil Snoop Dogg horen op een Westcoast-beat met gastartiesten als Dr. Dre, Kurupt, Daz, Nate Dogg (!) etc.
Verder is er een groot deel dat het wel goed gaat doen in clubs, maar het niveau van de lyrics worden meteen een stuk minder.
Het nummer met Jazmine vind ik nog wel leuk, een van de beteren. Soulja Boy begint ook langzaam te veranderen. Verder vind ik Luv Drunk, Upside Down en Pimpin Ain't EZ nog wel gaan..

(Jammer dat de vroeger ozo lekkere nummers met Pharrell ook zwaar tegenvallen laatste keren! )

2,5*

Met Nate Dogg zal hij geen nieuwe nummers meer maken, tenzij het refreintjes zijn die al op voorhand opgenomen zijn. Nate Dogg is nog steed sniet de oude.

Snoop & Warren G gaan samen een nieuw album maken ter ere van Nate.

Nee denk het ook niet, maar dat is wel de sound die ik wil horen van Snoop Dogg. Voor mij is hij toch een van de rappers die voor Westcoast staat en daar hoort die muziek bij. Juist bij hem Misschien wordt het album met Warren G wel weer wat in die richting.

Ik vind dat mensen nog mals zijn om het album 2.5 te geven. Ik vind mezelf al genereus om 1 te geven eigenlijk. Dit album is het slechtste wat snoop ooit gemaakt heeft. Ik had geen verwachtingen toen ik het album afhaalde. Ik vond ego trippin ook al erg slecht en heb ook niet bepaald genoten van de blue carpet treatment. Maar het bleef snoop en er stonden altijd wel een of een paar tracks op die iets of wat te smaken vielen, al was het maar door snoop zijn lay back master flow. Op dit album krijgen we zelfs dat niet. Maarja met gastbijdrages van souljah boy of lil jon verwacht je al niet veel.

Snoop lijkt me erg lui geworden. Zijn eerste twee platen zijn hip hop classics die ik jarenlang elke dag geluisterd heb. Ik luister ze vandaag de dag zelfs nog heel regelmatig. Het begon mis te gaan toen hij voor No Limit tekende. Da game is to be sold ... had ik destijds gekocht en het suckte zo hard dat ik dacht Snoop is history. Maar de top dog en tha last meal waren best goed. Ook paid da cost vond ik nog goed. Daarna ging het in vrije val bergaf. Het lijkt wel of snoop een van zijn homies vraagt om een simpel beatje in elkaar te knutselen op fruity loops of iets dergelijk. Draai de bass maar open, iemand zingt een R&B refreintje en ik zal wel flowen. Damn heel erg vind ik dit. Damn dat hij maar met 213 een nieuw old school album dropt of het wordt dramatisch imo ...

edit : Ik vergeet dan nog die tracks met The Dream te vermelden, echt om ziek van te worden, plat commercieel pfff ... Ik ga em rap van mijn computer luisteren en only built for cuban linx II nog es luisteren, beter voor de gemoedstoestand.

Muziekpioniers zijn niet per definitie de beste artiesten in hun vak, maar ze zijn er wel vanaf het eerste uur bij geweest en hebben daarnaast een pad vrijgemaakt voor de mensen die na hen kwamen. Snoop Dogg zit al bijna twintig jaar in het vak en mag tot deze categorie worden gerekend: de legende uit L.A. is namelijk een beperkte rapper, maar hij klampt zich (na bijna twee decennia) nog steeds vast aan zijn significante positie in de scene. De muziek die hij tot nu toe heeft gemaakt is weliswaar van wisselende kwaliteit en met fluctuerend succes, maar toch is een hiphopcultuur zonder hem ondenkbaar. Zijn herkenbare stemgeluid en geheel eigen flow scheppen de icoon van Snoop. Daarnaast heeft de boomlange rapper een aparte en ook charismatische vertoning: hij weet zijn gevaarlijke gangsterimago te behouden, terwijl hij zich - vooral in de media - toch vaak clownesk gedraagt. Anno 2009 is Snoop klaar om zijn tiende soloalbum, genaamd Malice N Wonderland, uit te brengen. Het is nu de vraag of het behalen van dit magische aantal een even magische plaat tot gevolg zal hebben.

Het album begint tamelijk goed; na een korte intro (ingesproken door zijn zoontje) knalt het album met de single I Wanna Rock meteen door de speakers. Het is een klassieke Snoop Dogg-track waarin hij stijlvol met inhoudloos gezwets over de beat heen walst. De productie van Scoop DeVille en Dr. Dre is tevens pakkend en heeft tegelijkertijd iets onheilspellends. Op 2 Minute Warning toont The Doggfather in één minuut en drieënvijftig seconden zijn spreekwoordelijke tanden aan het publiek, en op 1800 laat hij zich op een degelijke beat van Lil Jon volledig gaan. Tot dan toe is de plaat nog goed te beluisteren, alhoewel het geleuter van Snoop over pimps, ho’s en bitches langzaamaan steeds meer begint te vervelen.

Maar vanaf Gangsta Luv begint de ellende pas echt. De beat van The-Dream is niet de boosdoener: de productie is niet bijzonder, maar heeft wel een herkenbare melodie en zal bij het uitgaan ongetwijfeld wat mensen ophitsen. Het zijn de gezongen refreintjes van de producer die de track de das om doen. Het is dus bedroevend dat The-Dream zijn gesmeerde vaseline-stem op Luv Drunk voor een tweede keer mag laten horen. Het dieptepunt van de plaat is de samenwerking met Soulja Boy. Alsof het al niet erg genoeg is dat Snoop hem voor Pronto heeft uitgenodigd, grijpt de jonge miljonair ook nog eens naar de autotune. Wanneer Soulja Boy de robotische stem eens niet gebruikt, scandeert hij ingenieuze teksten als “Mic check zero, one, two three//I don’t freestyle cause my style ain’t free//Soulja no limit, but I ain’t talking bout Master P.” De enige track op de tweede helft van de plaat die wel goed is, is Upside Down met Nipsey Hussle. Op een sterke minimalistische beat van Terrace Martin lijkt Snoop Dogg opgezweept te worden door de aanwezigheid van zijn look-a-like. De jonge Nipsey klinkt ook in zijn eigen couplet uiterst gretig, wat het hele liedje naar een hoger plan tilt en de inhoudloze raps enigszins goedmaakt.

Op Malice N Wonderland bewijst Snoop Dogg nogmaals een eenzijdige rapper te zijn. Na maximaal drie nummers beginnen zijn raps te vervelen, omdat hij alleen maar strooit met woorden als bitch, nigga, pimps en ho’s. Dit zijn wel woorden die de rapper uit South Central sinds het begin van zijn carrière gebruikt, maar na tien albums begint het wel flink uitgekauwd te klinken. Als hij zichzelf niet kan blijven vernieuwen is het misschien tijd om een pensioen te overwegen. De producties zijn over het algemeen het aanhoren waard, maar zeker niet sterk genoeg om de zwaktes van Snoop te verhullen. In dit soort gevallen was het handig geweest als hij werd bijgestaan door een aantal capabele gastartiesten die voor een evenwicht kunnen zorgen. Helaas kan dit niet verwacht worden van mensen als The-Dream, R. Kelly en Soulja Boy. Snoop Dogg laat op Malice N Wonderland zijn oude trucjes zien, maar helaas blijft het alleen bij wat slap geblaf en is het venijn er bij deze oude hond nu echt vanaf.

Bron: Hiphopleeft

Snoop Dogg komt niet uit South Central, maar uit Long Beach.

Wel een mooie cover

Wat een blundert..

Idd. En dat zegt hij zelf ook nog eens honderd duizend keer.