Foreigner - Agent Provocateur (1984)

Heerlijke 80'$$$$ plaat. Lou Gramm is hier echt in topvorm met soul achtige en rock vocalen. Veel toetsen ( tja het is 1985) . Het gitaarwerk komt er af en toe wat bekaaid af en daarom vind ik het knap dat dit album alleen al door het zangwerk een echte rockplaat is. Ultieme break-up cd. Zit je zonder: down on love. Heb je er 2 en kun je niet kiezen: two different worlds. Is het voorbij als gevolg van vorige zin that was yesterday. Ben je er nog boos om: reaction to action met heerlijke solo. Sprak mij toenertijd wel aan al die emoties. Waarschijnlijk is het sentiment maar draai m nog geregeld. Heel hard, in de auto met de ramen dicht!

De twee hits, That Was Yesterday en I Want To Know What Love Is, zijn hier duidelijk de uitschieters. Het restant van de songs is aan de wisselvallige kant en biedt een mengeling van pop en rock die niet echt weet te overtuigen. Opener Tooth And Nail is oké en zo zijn er nog wel een paar aardige tracks, maar dit is uiteindelijk geen bijzonder album.

Intrigerende score voor een album waar toch twee van de grootste hits van de band op te vinden zijn. Ik heb de lp al een ruime tijd in huis en zet hem nog best vaak op om te genieten van zowel de hits als de hardere rockers. Tooth And Nail, Reaction To Action en Stranger In My Own House zijn in ieder geval vrij hard te noemen. Ik lees dat sommige mensen het te overdreven of geforceerd vinden, maar aangezien dit mijn eerste Foreigner-album was, heb ik het nooit ervaren als dit en heb ik de sound gewoon geaccepteerd als 'zoals de band nu eenmaal speelt'. Ze ergeren me in ieder geval niet, in tegendeel.

Wat wel opvalt is dat de band hier beduidend meer 'jaren 80' klinkt dan op de vorige albums. Logisch natuurlijk, want het is hier alweer 1984, maar je hoort het vooral in die typische mierzoete keyboards die me (stiekem) altijd best bevallen. Ik ben wel blij dat I Want To Know What Love Is, verre van de beste song is, aangezien ik dit nummer wel leuk, maar verre van perfect vind. Dan liever That Was Yesterday. Alsnog liever eigenlijk alle andere songs. Wederom een goed album wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision

Ook voor mij geen geforceerde Foreigner. Het zal er vast mee te maken hebben dat dit de Foreigner is die ik ken. Agent Provocateur is de lp die ik al jaren in de kast heb staan. Het kostte me maar 50 cent en I Want To Know What Love Is, is een ongelooflijk gladde ballad, maar ik vind 'm wel echt gaaf. Dat ik 'm al lang niet meer gehoord heb, is wel bewezen omdat ik die andere hit That Was Yesterday helemaal vergeten was. Agent Provocateur is voor mij nog altijd een sterke verbintenis tussen de goede popsongs van Foreigner en de lekkere rockkant van de band. Ik zet 'm zelfs boven de bejubelde 4, want dit album loopt erg lekker. De hits van deze plaat vind ik beter dan Urgent en Waiting For A Girl Like You. Met een klapper a la Juke Box Hero, had ik zelfs een 4,5* overwogen. Toch snap ik goed waarom een aantal fans van het eerste uur afgehaakt zijn.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games

De vijfde van Foreigner was tevens de eerste die door mijn zusje werd opgepikt. Aangezien haar kamer op de overloop van het ouderlijk huis lag, tegenover de badkamer, heb ik Agent Provocateur menigmaal daarvandaan gehoord. Vooral de A-zijde, die het meest popgericht is, het resultaat van drie jaar studionijverheid. Hierbij enkele achtergrondzangers, inclusief wavetrio Thompson Twins.

De plaat begint stevig met een groot drumgeluid. De jaren '80 lieten qua synthpopsound hun invloed gelden, al is het drummer Dennis Elliot die effectief en sober zijn partijen speelt, om te beginnen in het sterke en uptempo Tooth and Nail (later eveneens de naam van een sympathiek punklabeltje, maar laat ik terzake blijven).
Vervolgens legt Mick Jones zijn gitaar in een keukenkastje en richt zich drie nummers lang op toetsen; de twee oorspronkelijke klavierenmannen waren immers vertrokken. Hij bespeelde ze zelf, ondersteund door zeven (!) sessiemusici.
Te beginnen met That Was Yesterday (#19 in mei 1985 in de Nationale Hitparade, in Vlaanderen #25), waarna de vorige hit volgt: ballade I Want to Know what Love Is. Het gospelkoor erbij hielp de single naar #1 in het VK en de VS, in Nederland vanaf half december 1984 in de hitlijst, een kersthit op onze overloop, om pas in maart '85 op #5 te pieken, in Vlaanderen in februari op #6.
Eveneens dominante toetsen in Growing up the Hard Way, ook een favoriet van zuslief, waarna ein-de-lijk weer eens gitaren klinken in de afsluiter van de A-zijde, het vierkante Reaction to Action.

Met hetzelfde laken van een pak opent de B-kant: Stranger in my own House rockt opnieuw te log, ondanks Lou Gramms prachtige vocalen. Wat een heerlijke stem toch...
Pas met A Love in Vain komen toetsen en gitaar samen. Samen. Dus niet ófwel toetsen ófwel gitaar, maar... Juist. U leest mijn moeite met het gespleten karakter van dit album; het nummer is bovendien een sterke compositie, mijn tweede favoriet.
Hierna volgt toetsenballade Down on Love, een favootje van mijn zus, waarna Two Different Worlds wat saai begint maar een ijzersterk refrein kent, zodat het opeens goed werkt.
Op het uptempo She's too Tough domineert de gitaar, een toetsenlijn danst echter prominent mee.

Mijn zus ging voor de A-zijde met vooral popliedjes. Niet veel later zou ze de nieuwe hits van Heart en Europe omarmen, Foreigner had de weg geplaveid.
Voor mij is dit een enigszins schizofreen album, waarbij ik een voorkeur voor de steviger B-kant heb, waar toetsen en gitaren gelijktijdig worden ingezet.
Oftewel: de band had een (vaste) toetsenist nodig om hun muziek te doen floreren. Gebeurt dat niet, dan klinkt enerzijds lompe hardrock of anderzijds gladde toetsenpop. Gaan ze samen, dan winnen melodie en compositie. Met een zanger die er sowieso steeds het beste van maakt.

Pff een score van 3,12 voor dit tweeslachtige maar wel klassieke aor album. Schaam je, music meter!