Foreigner - Agent Provocateur (1984)

Het is mij te feforceerd wat Foreigner hier te bieden heeft. Enerzijds willen ze steeds mainstreamer klinken, maar vooruit, schatplichtig moeten we er maar wat rockers op gooien.
Beetje onder dat motto. De geschiedenis leert tevens dat de rek er wat uit was. I Want To Know What Love Is kwam net uit voor de feestdagen en dat was marketing technisch goed gedaan.
Het is ook een heel aardige song.
Maar het boterde niet meer zo tussen Lou Gramm en Mick Jones, en dat is er wel af te horen.
Waar Foreigner voor deze plaat altijd wel met uitstekende rockers op de proppen kwam, boeit het hier niet echt. Clichematig en weinig memorabel.
De klinische zelfs irritante produktie helpt hier ook niet echt bij.
Ondanks de hitstatus een album die eigenlijk weinig toevoegd aan hun oevre.

Maar That was yesterday vind ik dan wel weer 1 van de beste nummers die ze hebben gemaakt!

Is zeer zeker een goede song.

Beetje overdreven, dit.
Love in Vain en Tooth and Nail kun je toch onmogelijk ' onaantrekkelijk' noemen.

Agent Provocateur is wat wisselvallig, maar zoals gezegd had iedere Foreigner plaat wel zijn mindere stukken. Alleen Growing Up en She's Too Tough vind ik echt ondermaats. Tooth & Nail, Reaction To Action en Stranger In My Own House zijn toch wel aardige rockers, met een imposant bombastisch geluid. Erg eighties, dat wel. Down On Love is gewoon een mooi nummer, net als Love In Vain en Two Different Worlds. Deze nummers zouden op geen enkele Foreigner plaat misstaan. Zoals eerder opgemerkt, That Was Yesterday en I Want To Know What Love Is zijn de smaakmakers, wat een geweldige stukken.

Bovenal: Lou Gramm is de absolute koning van dit genre. Soul en rock in één stem verenigd. Wereldklasse. Na zijn ziekte in de jaren '90 lijkt het een totaal andere man geworden te zijn, met vooral een andere stem. Het belangrijkste voor hem is dat hij het heeft overleefd, maar het blijft triest om hem nu bezig te zien en horen, als je weet wat een geweldige zanger hij ooit was. Zijn klasse tilde iedere song naar een hoger niveau.

Ik raad iedereen overigens aan om eens op zoek te gaan naar Mr. Moonlight, de plaat waarop Gramm na een paar jaar afwezigheid weer terugkeert bij Foreigner (nou ja, alleen Mick Jones was er nog). Een plaat die door iedereen over het hoofd gezien of wordt afgekraakt, maar in mijn beleving tot hun beste behoort.

Heerlijke 80'$$$$ plaat. Lou Gramm is hier echt in topvorm met soul achtige en rock vocalen. Veel toetsen ( tja het is 1985) . Het gitaarwerk komt er af en toe wat bekaaid af en daarom vind ik het knap dat dit album alleen al door het zangwerk een echte rockplaat is. Ultieme break-up cd. Zit je zonder: down on love. Heb je er 2 en kun je niet kiezen: two different worlds. Is het voorbij als gevolg van vorige zin that was yesterday. Ben je er nog boos om: reaction to action met heerlijke solo. Sprak mij toenertijd wel aan al die emoties. Waarschijnlijk is het sentiment maar draai m nog geregeld. Heel hard, in de auto met de ramen dicht!

Een beetje een plaat met twee gezichten. 'That Was Yesterday' is met name door de belegen keyboards lekker nostalgisch, maar 'I Want to Know What Love Is' vind ik dan weer helemaal niks. Hoe dat nummer ooit zo heeft kunnen uitgroeien tot een radio hit is mij echt een raadsel, maar goed.
Verder staan er toch een aantal redelijk rockende nummertjes op, zoals het fijne 'Reaction to Action'.

I Want to Know What Love Is, is een puur en waanzinnig mooi gezongen nummer. Ik krijg er al 30 jaar lang kippenvel van. Ik denk dat dat voor heel veel mensen geldt. Het is niet zomaar een song. En dan vooral dat eindstuk, met die gospel-achtige koorzang. Fenomenaal.
De perfecte popsong.

Eerste drie minuten zijn zoet maar fraai. Daarna hadden ze hem af moeten kappen.

Enfin, er staat eerder een zuur commentaar van mij bij dit album. Laatst heb ik hem weer eens opgelegd en hij was deels toch wat beter dan ik me herinnerde. Van de beste helft van deze en die van opvolger Inside Information hadden ze zelfs een erg sterk album kunnen maken.

Meestal kan ik die jaren '80 pop/rock nummers ook wel waarderen. Zo vind ik zelfs het tot "slechtste rock nummer ooit" uitgeropen 'We Built This City' van Starship wel zijn charme hebben.
'I Want to Know What Love Is' heb ik alleen net iets te vaak gehoord, waardoor ik nu steeds zoiets heb van: ja, nu weet ik het wel. Vroeger liet men deze vaak voorbij komen op Skyradio (waar mijn moeder in doe periode veel naar luisterde). Misschien komt het daar door, maar verder heb ik niet echt een idee waardoor ik dit nummer niet zo kan waarderen.
Ik vind de versie op hun nieuwste live album dan wel weer goed te verteren. Daar brengen ze het live met een achtergrondkoortje en dat is dan wel weer erg tof.
Afijn, mijn meest favo nummer van de band zal het dus nooit worden.

De hits zijn topnummers. I Want To Know blijft magisch voor me. Een goed nummer is een goed nummer, hoe vaak je het ook hoort.

Zo denk ik er ook over.

De twee hits, That Was Yesterday en I Want To Know What Love Is, zijn hier duidelijk de uitschieters. Het restant van de songs is aan de wisselvallige kant en biedt een mengeling van pop en rock die niet echt weet te overtuigen. Opener Tooth And Nail is oké en zo zijn er nog wel een paar aardige tracks, maar dit is uiteindelijk geen bijzonder album.

Nee daar heb ik het nu wel eens mee gehad, That Was Yesterday daarentegen Wat te denken van albumtrack A Love in Vain, die is ook top! Verder een leuk en aardig album maar zeker niet veel meer.

Dit schijnt een concept album te zijn haha. Als ze het album Love in Vain of That was Yesterday genoemd hadden dan denk ik niet dat iemand op het idee was gekomen deze verzameling love-songs een concept album te noemen.

Het enige concept wat ik zie (hoor) is: Rocker, semi-ballad, ballad, semi-ballad, rocker (1-2-3-2-1) en kant B nog eens die volgorde.

Wat een belachelijk laag gemiddelde zeg. Omdat het commercieel is? Glad geproduceerd? Klopt in beide gevallen maar dat doet mijns inziens niks af aan de, in de meeste gevallen, prima songs. Het is inderdaad wel wat anders qua insteek dan op een album als Head games. Maar de band doet dat met verve vind ik. Ze springen prima in op de destijds heersende trends. En het leverde ze een aantal joekels van hits op. I want to know what love is en blijft een dijk van een rockballad. Gaat me na al die jaren nog steeds niet tegenstaan. That was yesterday vind ik ook nog steeds een fantastisch nummer. Ik vind eigenlijk alleen Growing up écht minder als song. De rest kan ik prima aanhoren!

Na het lezen van de reviews hier vind ik het toch wel jammer en vooral verbazend dat dit album zo weinig sterren krijgt. Hoorde de muziek destijds voor het eerst vanaf CD bij een medebewoners uit de tijd toen CD spelers nog een ''luxe'' was en het album rockt vanaf het eerste nummer toch wel behoorlijk afgewisseld met twee hele fraaie ballads. Was dan ook een van de eerste CDs die ik in zijn geheel op een 90 minuten Super Chrome TDK cassette had opgenomen (was destijds best wel dure bandjes waren). Later heb ik de LP versie hiervan gekocht en weer iets later de CD (tweede persing uit 1986) , maar afgelopen maand heb ik dan de zg ''target CD'' oorspronkelijke versie gevonden voor een leuk prijsje van dit album zoals die in 1984 voor het eerst op CD werd uitgebracht. Die target CDs zij wat dikker en hebben een rood/grijze opdruk op de labelzijde en het boekje is ook van een dikkere papierkwaliteit, want destijds waren CDs nog een echte luxe product dat goed afgewerkt was.
Dit album verdient voor mij ondanks de mindere score hier toch een terechte 4.

Leuk detail, keybaorder Larry Fast (Synergy) laat hier toch wel duidelijk en herkenbaar van zich horen, en dat hoor en mag ik wel graag!

Vandaag op de draaitafel gehad. En ik verhoog met een halve *. Weinig mis met dit album in mijn ogen. Laatst Double vision ook geluisterd. Nou, dan doe mij toch echt deze maar!

Deze behoort toch tot de betere Foreigner platen wat mij betreft. Op de eerste vier Foreigners staan ware klassiekers, maar ook een heleboel slappe nummers. Van de eerste drie Foreigner platen kan ik een verzamelaar maken van 10 geweldige tracks, maar meer ook niet. Die vierde (4) beviel me als geheel al wat beter, in de zin dat de nummers van een constanter niveau waren. Die lijn trekken ze hier door. Die Gramm bleef zich tot aan Inside Information bij iedere plaat overtreffen. Wereldzanger. Een van hun meest heavy platen, ondanks de twee gitaarloze monsterhits.

Ja en nee. De heavy nummers zijn inderdaad echt heavy, althans voor Foreigner-begrippen dan. Maar afgezien van de twee singles staan hier nog steeds een stuk of drie semi-ballads danwel keyboard-driven midtempo-nummers op (Down on love, Love in vain, Two different worlds). Dat maakt per saldo dat slechts de helft van de nummers tot de heavy hap gerekend kan worden, volgens mij een iets lager gemiddelde dan op de voorgaande Foreigner-platen.

Het maakt dat de balans een beetje zoek is, juist omdat die heavy nummers behoorlijk afsteken bij het softere werk op deze plaat. Grappig is dat juist dat gegeven mij destijds een gratis exemplaar van deze LP heeft opgeleverd. Een oudere neef van mij, vooral een softpop-liefhebber, werd nogal aangesproken door de twee hitsingles, maar schrok zich het apelazerus toen hij de net aangekochte plaat opzette en Tooth and nail door de speakers schalde. Hij zette hem snel weer af en probeerde de B-kant. Die opende met Stranger in my own house nog heftiger, waarop hij ter plekke besloot een miskoop gedaan te hebben. Of ik 'm wou hebben? Ja hoor, dat wilde ik wel...

Er is een zekere onbalans op dit album, maar de afzonderlijke nummers mag ik nog steeds graag horen. Al vind ik 'm per saldo toch net iets minder dan de eerste vier albums van de groep.

Heel goed stuk, gaucho. Volgens mij kun je juist wel spreken van balans op dit album. De pop enerzijds en heavy rock anderzijds houden elkaar aardig in evenwicht. En mijns inziens geen echte draken, die ik wel aantref op de eerste drie albums. Zelfs beter dan IV naar mijn mening, dat toch ook wat matige nummers kende.

Draak van een plaat.
Mijn moeder vond het half jaren 80 nodig om dit veelvuldig te draaien .

Foreigner hinkt niet alleen op twee gedachten, dat is op zich (sandwichmethode) nog tot daar aan toe.
Maar songmatig is er het verschil dat het stevigere deel gewoon veel slechter is dan de (semi-) rockballads.

De "groove" van That was yesterday en met name I want to know what love is, is vrijwel ongeëvenaard. In schril contrast met bijvoorbeeld het inhoudsloze Reaction to Action.

Foreigner zal angst hebben gehad om voor "soft" te worden versleten als ze ook niet wat uit de bocht vliegende rockers hadden opgenomen.

Maar in vergelijking met de vier voorgaande albums, waar betere rocksongs op staan, wordt op Agent Provocateur niet het gebruikelijke resultaat behaald.

Wat er na al die jaren uiteindelijk blijft hangen van dit album zijn dan ook de aangehaalde songs: I want to know what love is is niet alleen een (grote) Foreigner hit maar een hooggewaardeerde internationale klassieker, jaarlijks kandidaat voor alle denkbare vormen van de Top 100 Aller Tijden.

Het is niet toevallig, dat op het voorgaande album 4 een vergelijkbare kritiek kan worden gegeven, hoewel daar de scheidslijnen minder drastisch zijn. Maar in de vorm van Waiting for a girl like you ligt daar een single die dezelfde kwalificaties zijn toe te dichten als I want to know what love is.

Het geeft goed aan, waar Foreigner na de eerste drie albums blijkbaar sterk in songwriting is geworden.

In zekere zin wel met je eens Hans.
Ik vind ook dat de rockers het onderspit delven t.o.z van het relaxtere spul.
Ik ken verder niet de achtergrond van de ontwikkeling van de groep in de 80's, maar ik vermoed dat Mick Jones en Lou Gramm als songwriters een ander doel na streefden.
Die hitjes zijn leuk meegenomen nietwaar?

De rockers zijn behoorlijk over the top, maar ik vind het wel een mooi contrast. Eens dat de synthesizer gedreven nummers beter zijn. Maar bikkel2, 2 sterren...? Das wel een hard oordeel hoor!

Ik vind het weinig aansprekend.
Het is inmiddels heel lang geleden dat ik deze hoorde, ben bang dat het mijn oordeel in het nu niet zal veranderen.
Ik ben ook nooit echt een fan van Foreigner geweest.
Wat losse nummers prima, maar nooit hele albums.

Intrigerende score voor een album waar toch twee van de grootste hits van de band op te vinden zijn. Ik heb de lp al een ruime tijd in huis en zet hem nog best vaak op om te genieten van zowel de hits als de hardere rockers. Tooth And Nail, Reaction To Action en Stranger In My Own House zijn in ieder geval vrij hard te noemen. Ik lees dat sommige mensen het te overdreven of geforceerd vinden, maar aangezien dit mijn eerste Foreigner-album was, heb ik het nooit ervaren als dit en heb ik de sound gewoon geaccepteerd als 'zoals de band nu eenmaal speelt'. Ze ergeren me in ieder geval niet, in tegendeel.

Wat wel opvalt is dat de band hier beduidend meer 'jaren 80' klinkt dan op de vorige albums. Logisch natuurlijk, want het is hier alweer 1984, maar je hoort het vooral in die typische mierzoete keyboards die me (stiekem) altijd best bevallen. Ik ben wel blij dat I Want To Know What Love Is, verre van de beste song is, aangezien ik dit nummer wel leuk, maar verre van perfect vind. Dan liever That Was Yesterday. Alsnog liever eigenlijk alle andere songs. Wederom een goed album wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision

Ook voor mij geen geforceerde Foreigner. Het zal er vast mee te maken hebben dat dit de Foreigner is die ik ken. Agent Provocateur is de lp die ik al jaren in de kast heb staan. Het kostte me maar 50 cent en I Want To Know What Love Is, is een ongelooflijk gladde ballad, maar ik vind 'm wel echt gaaf. Dat ik 'm al lang niet meer gehoord heb, is wel bewezen omdat ik die andere hit That Was Yesterday helemaal vergeten was. Agent Provocateur is voor mij nog altijd een sterke verbintenis tussen de goede popsongs van Foreigner en de lekkere rockkant van de band. Ik zet 'm zelfs boven de bejubelde 4, want dit album loopt erg lekker. De hits van deze plaat vind ik beter dan Urgent en Waiting For A Girl Like You. Met een klapper a la Juke Box Hero, had ik zelfs een 4,5* overwogen. Toch snap ik goed waarom een aantal fans van het eerste uur afgehaakt zijn.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games

In mijn bericht bij het debuutalbum sprak ik de verwachting al uit dat de muziek waarschijnlijk een stuk gladder zou gaan worden en dat blijkt grotendeels te kloppen. Er staan enkele leuke rockers op dit album, maar het merendeel bestaat uit aalgladde, zeikerige popmuziek die ik eerlijk gezegd het liefst nooit meer wil horen.

De ballad is voor een rockband meestal hitgevoeliger. Is maar meer dan eens bewezen.
Foreigner kreeg dat in de 80's al snel in de gaten.
De gladde sound was trouwens typisch iets van toen.
Ik heb de 80's hoog zitten, maar dan met name bepaalde nieuwere stromingen.
Sommige rockbands gingen een weg in die mij met name achteraf niet bevalt.
Foreigner vind ik deels aardig, een aantal prima hits. Met dit album was ik snel klaar. Hierna ook geen platen meer gehoord van de band.