Foreigner - Agent Provocateur (1984)

vrij vervelende muziek.

Hier begon Foreigner behoorlijk sleets te worden, hoewel That was yesterday een ijzersterke hit was. Nog enkele andere nummers behouden de betrekkelijke glorie van eerdere albums (Tooth and nail, Growing up the hard way, Two different worlds), maar nummers als Reaction to action en Stranger in my own house doen de plaat de das om. 2½*

Geen bijzonder album dit .
''That was yesterday '' is wel goed maar vind de rest echt heel eentonig en saai .
Een saai album met 1 sterk nummer erop.
1,5*

Interessant, trouwens, wat ik elders op internet tegenkom. Deze plaat is een concept-album:

"The album deals with a spy who sees life through both the inside and the outside."

Dat doen ze verdomd interessant inderdaad... een van de meest afgezaagde AOR-albums allertijden en dan er een 'concept' aan hangen. (En toegegeven, het lijkt nog wel enigszins toepasselijk ook)

Nee, dit is niet veel.

De twee openers zijn goed, vooral That Was Yesterday blijft een AOR klassieker. Dan komt het totaal kapot gedraaide I Want to Know What Love Is. Aangezien het refrein zo vaak herhaald wordt ben je hem nog sneller zat dan anders en hij was al niet zo sterk.

Verder staan er nog wel twee aardige (semi)ballads op maar echt goed wordt het niet meer. 2,5 ster en dan ben ik nog aardig gul.

I Want to Know What Love Is zal voor mij altijd een guilty pleasure blijven, dat nummer heeft gewoon iets. Geweldig zoals dat nummer naar een climax gaat. That Was Yesterday vind ik nou juist een middelmatig popnummertje..

Geef hem toch een 3, hij was goedkoop is 1 ster, voor de 2 hits 1 ster en voor die paar andere mooie nummers ook 1.

Stranger in my own house vind ik een geweldig nummer, alsook That was yesterday.

Ik heb dit album indertijd alleen aangeschafd voor 'I want to know what love is' en later werd het prachtige 'That was yesterday' ook nog een hit.

Wisselvallig album maar behalve de bekende singles hierop toch een aantal tracks die de moeite waard zijn, met name Tooth And Nail, Stranger In My Own House en She's Too Tough.

Het album verdient beter dan wat hier gemiddeld gestemd wordt. Het heeft enkel wat te lijden onder een vroege jaren tachtig sound, maar verder is alles dik in orde. Een goede balans tussen gevoelige en hardere nummers, enkele goeie singles, geen echte zwakke momenten en vrij goede teksten.

Bij haar release de hemel ingeprezen. Het bevat van die typische jaren tachtig rock. Doet nu een beetje gedateerd aan maar "i want to know what is"blijft een onverslijtbare klassieker. Ik hoor de plaat overigens weinig.

Dit is 1 van de populairste albums van Foreigner . Britse rockband met een Amerikaans geluid .
Tevens ook hun succesvolste periode de midden jaren 80 . Hits als I Want To Know What Love Is en That Was Yesterday staan nog in ieder zijn geheugen gegrift .
Dit album hinkt een beetje op 2 gedachten . Enerzijds staan er weer pittige rocksongs op en anderzijds vind je duidelijk melodieuzere pop terug .
Terugluisterend is het vooral een gelikte plaat , typisch een jaren 80 produkt en artistiek een minder doordachte plaat dan hun werk uit de 70er jaren .
Het meeste hier gaat bij mij oor in , oor uit .

Ik vindt dit album nog niet eens zo slecht
ik vind I Want to Know What Love Is best wel een pakkend nummer

het is gewoon een Amerikaanse band hoor, net als Journey , REO Speedwagon etc.

Half Brits, half Amerikaans. Vandaan de bandnaam. Leider Mick Jones en bassist Rick Wills zijn zelf zo Engels als de Tower Bridge

met "i want to know what love is" heeft men hier toch een sterke troef in handen. Daar waren zij als rockband wel in beetje in gespecialiseerd. Hierbij zij wel aangetekend dat zij wel steeds minder sterk werden. Dat verval is bij deze ballad niet van toepassing. Hij is net zo mooi, of zo mogelijk nog mooier dan "i been waiting for a girl like you".

Typische Foreigner-sound: recht toe - recht aan rockcoupletjes (een beetje AC/DC-light) afgewisseld met gelikte, door synthesizers gedomineerde refreinen. Een trucje dat in sommige nummers prima werkt.
Niet te vaak luisteren, deze plaat, dan blijft 'ie best leuk.

That Was Yesterday en I Want To Know What Love Is vind ik, na al die jaren, nog steeds ongelooflijk goed. De overige nummers zijn beduidend minder, maar echt pijnlijk slecht wordt het nergens.

Toch allemaal iets minder dan de vorige 4. Een aantal flinke missers. En dat vreselijke koor op i want to know what love is brr. Yesterday prima en love in vain met die lekkere drive. Kortom te min voor foreigner 2 pingels

Zo slecht als menig hier vind ik deze niet, ik sta op 3 al zou dat ook nog wel eens een 3,5 kunnen worden. That Was Yesterday is altijd al 1 van mijn favoriete Foreigner singles geweest en daarnaast zijn 1, 4, 7, 8, en 9 ook zeer de moeite waard. Natuurlijk is niet alles even goed zo is Reaction to Action zelfs slecht maar toch een voldoende voor deze plaat.

Gele sterren voor 2 en 7

De zang van Lou Gramm doet mij af en toe denken aan een Richard Marx. Aan That was Yesterday heb ik wel leuke herinneringen uit de tijd dat ik klaar met mijn beide wijsvingers bij de radio-cassetterecorder stond om op play en record te drukken. I want to know... is hoe je het ook bekijkt een radioklassieker geworden en zo op zijn tijd vind ik het nog steeds een mooi nummer om te horen. Opener Tooth and Nail is stevig van opzet en zo heb je in de 1ste drie nummers eigenlijk al het beste gehad wat dit album te bieden heeft..A Love in Vain mag daar ook nog wel bij. Veel van de andere nummers verdrinken wat in de 'sound' van de jaren tachtig en zeggen de rock vaarwel die Foreigner in zich had. Ws. zou ik destijds dit album als geheel wel beter gewaardeerd hebben als nu, maar het geeft ook aan dat buiten de twee bekende, de anderen niet meer zo tot de verbeelding weten te spreken en dat ligt toch echt aan de vlakke composities die er op staan en niet alleen aan de productie.

Af en toe krijgen mijn helden even vrijaf om overkill te voorkomen. Dan duik ik in mijn CD kast en haal er eens een CD uit lang vervlogen tijden uit. Ik moest vanavond naar mijn werk en mijn oog viel op 2 CD's van Foreigner. Inside information en deze Agent Provocateur. Inside information voor de terugweg en deze op de heenweg. De terugweg was best aangenaam, maar de heenweg was een ware beproeving. De klassiekers I want to know what love is en de That was yesterday gaan er nog altijd prima in. That was yesterday staat voor jeugdsentiment. Allerlei herinneringen komen naar boven waar ik verder niet over zal uitwijdijden. Maar op 2 nummers kan een album niet teren, daar is meer voor nodig. Maar dat komt helaas niet. Aan het eind van deze CD ben je de klassiekers allang weer vergeten. Wat een ongelofelijke flutmuziek zeg. Alleen Down on love gaat nog een heel klein beetje aan het einde. Maar hoe goed genoemde klassiekers ook zijn en hoe graag ik die nog steeds hoor: het kan de armoede op deze CD niet verbloemen. Prutswerk van het zuiverste water.

Dit is voor mij de beste Foreigner lp, hoewel ik de hits van hun voorganger (4) stuk voor stuk beter vindt dan het beste nummer hierop. In tegenstelling tot hun eerdere platen vindt ik hier het niveau constanter, misschien geen enorme uitschieters naar boven maar ook zeker niet naar beneden. En met name dat laatste maakte het uitzitten van van een lp van Foreigner voorheen nog wel eens moeilijk. Ik vindt A Love In Vain en Two Different World denk ik de beste tracks. En hoewel ik destijds wel wat moest wennen aan het ietwat groteske I Want To Know What Love Is kan ik daarvan nu vooral waarderen dat ze het aandurfden om zo'n nummer te maken. Prima.

Wow, wat een wanstaltig laag cijfer?!? Onder het gemiddelde voor deze prachtige softrock/knuffel plaat...

Er staan hier een paar hits op, maar ook de niet-hits zijn sterk, zoals Tooth and Nail, Love in Vain en Growing Up...
I Wanna Know What Love Is, is mss wel de bekendste rockballad ooit.

Ik ga de posts maar eens teruglezen, want ben wel benieuwd waarom deze plaat zo laag scoort.

En Lou Gramm alleen al, trekt zo'n plaat sowieso omhoog. Wat een goede zanger is het toch...

Zeker.

Dit moet één van de meest bizarre platen zijn uit de geschiedenis van de rockmuziek.

Waarom, zo'n opzienbarend geheel is het toch niet, gezien ook het gemiddelde hier. Maar volgens mij heeft Foreigner in ernstige mate verzuimd om één van de beste platen uit de geschiedenis van de rockmuziek "af" te maken.

Wie een album maakt met een nummer als That was yesterday en één van de beste powerballads óóit gemaakt (nI. I want to know what love is), dan ligt er in feite een voorzet voor open doel om een album te scoren dat bewierrookt en al in de rockalbum Top 10 aller tijden zou hebben gestaan. Toch in ieder geval in de mijne.

Maar.

Foreigner laat na het werk af te maken zoals zou hebben gemoeten en komt voor het overige met enigszins hoekige, onaantrekkelijke, nietszeggende 40 in een dozijn rockers waar nauwelijks nog iets van boven het maaiveld uitkomt. Eerder daar onder.

Buitengewoon spijtig. Foreigner gaat qua instrumentatie redelijk mee met zijn tijd (de keyboards en de producties zijn echt eighties geworden) maar de composities laten het afweten. Voor het eerst. Foreigner had altijd wel wat niemandalletjes maar een meerderheid daar aan is echt teveel van het goede.

De b-kant van I want to know what love is is overigens Street thunder, een prima instrumentaal nummer maar dat verder alleen als flipside is verschenen. Doodzonde, het had Agent Provocateur nog aardig kunnen opfleuren. Maar helaas.

Met zo'n recensie verwacht je toch geen 3,5 sterren. 2 goede nummers en dan toch nog een 3,5. Dat is erg gul. Ik vond mijzelf met 2 sterren nog heel gul eigenlijk. Eigenlijk zou een plaat als deze van de site gehaald moeten worden. Pure gemakzucht deze plaat.

Jawel, het meeste is redelijk onder de Foreigner-maat maar naast het genoemde geweldige duo zijn er nog twee, drie nummers die het niveau nog wel aankunnen, o.a. Two Different Worlds.