Neil Young - Time Fades Away (1973)

Zit ik al aan de zesde plaat van Neil. En ik denk dat ik het wel zo'n beetje weet nu. Ik geloof het wel. Ja, ja. Echt ruk is het niet echt. Alweer niet. Zesje. Het is zo modaal dat ik niet eens weet wat ik ervan moet vinden. Ik voel helemaal niets.

Zo matig als Journey Through the Past is hij niet, maar dat scheelt ook niet veel. Wel nog even complimenten voor het bericht dat Evan schreef de derde augustus. Ik moest er wel om lachen. Van de andere berichten begrijp ik evenveel.

Ik heb hier een half uur naar bonkige en dronken boerenrock geluisterd, waarover Neil dronken schreeuwt en zwabbert. Een beetje onbestemd.
En dat is voor een nummer nog best vermakelijk, het eerste - het was vast een dolle boel daar op het podium, en ik hoor ergens wel wat spelplezier. De drummer houdt gedurende vier-en-half minuut hetzelfde lompe patroon aan, een baslijn die gejat is van elk Johnny Cash-nummer, en nog wat vettig haar. De gitarist heeft harde splinters in zijn baard. Hij heeft een vetvlek achter zijn oor en paarse korsten op zijn benen. Zie hem staan, in zijn strakke spijkerbroek.

Ik kan wel zeggen dat de pianoballades me ook niet zo veel doen, maar dat is eigenlijk al teveel gezegd. Love in Mind, vooruit.

Tussendoor valt de band in, speelt voortdurend op dezelfde snelheid, met dezelfde domheid en met dezelfde eenzijdigheid. Iedere bareigenaar had ze na twee nummers van het podium geschopt.
Spreek van charmant, spreek van rauw, spreek voor mijn part van emotie - ik vind er eigenlijk bar weinig aan. Geef me iets anders. Geef me Jandek.

Neil staat dronken aan de zijkant, houdt een zwijntje geklemd onder zijn arm. Daarna valt hij krijsend door een tafel.

Yonder Stands the Sinner . Voor mij toch het beste nummer, heerlijk als het eventjes kan, wanneer niemand kijkt, doen alsof je Neil Youg bent en je zelf helemaal laten gaan.

Ik heb de plaat voor weinig geld kunnen kopen en hij was in perfecte staat. Ik zie dat veel mensen hier geintresseerd zijn in een CD versie. Ik heb de plaat naar mijn computer geripped en ze nu als WMA bestandjes (dus geen lullige MP3'tjes). Ik ben bereid er een aantal te branden en tegen een kleine vergoeding te verkopen. Ik zal geen gekke bedragen vragen want het is dus gewoon een gebrand CD'tje (wel met perfecte WMA bestandjes).

Als iemand interesse heeft eventjes mailen naar [email protected]

Flac klinkt een stuk beter dan WMA of MP3. Flac is namelijk lossless, en WMA is net als MP3 gecomprimeerd.

Hmmm jonge vriend, is FLAC tegenwoordig af te spelen dan ? FLAC moet je toch terug metamorfosen naar WAV of een ander afspeelbaar format ?

Mits je de juiste codecs hebt kun je Flac gewoon afspelen en rechtstreeks naar een CD branden.

Dit is toch een live album?
Waarom staat ie dan als regulier?

Dit is inderdaad een live album, dat hij hier staat zal denk ik komen doordat er allemaal nieuwe nummers op staan. Al lijkt me niet dat het daardoor een studio album wordt...

Daarom staat deze ook bij de reguliere albums, net zoals Rust Never Sleeps...

Hmm, da's toch wel vreemd. Een live-album is toch gewoon een live-album? Of ze nou bekende of compleet nieuwe liedjes spelen maakt dan toch niet uit, lijkt me...

Dat had ik ook al opgemerkt, maar ik zei er niks van - bang dat het bij Verzamel / Live zou worden geplaatst.. Het ziet er zo veel mooier uit.

Neil gaat dit uitbrengen in de archives box 2 die over een aantal jaar moet verschijnen. Ds dat lijkt me erg goed nieuws!

Nee, Neil brengt Time Fades Away 2 uit in Archives Vol. 2. Dit is een compilatie van de eerste helft van de tour uit 1973. TFA2 wordt een compilatie van de tweede helft (waar ook een andere drummer op meespeelt), er zullen ook alleen maar andere nummers op verschijnen.

Dat bedoel ik:)

Deze hoes is trouwens zo prachtig he. Ik heb dus de LP zoals boven te lezen maar ik ga hem inlijsten. Die hoes is zo verschrikkelijk mooi!

Dat klopt niet (helemaal). Kenny Buttrey, de drummer op Harvest, drumde tot 14/2/73 tijdens de TFA tour, maar Neil was ontevreden over zijn sound, deze was niet hard genoeg. Na een paar keer tevergeefs grotere drumsticks te hebben gehaald kwam het tot een confrontatie en werd hij vanaf 15/2/73 vervangen door Johnny Barbata, die ook te horen is op 4 Way Street. Overigens sprongen Crosby en later ook Nash bij, toen Neil's stem achteruit ging. Crosby is te horen op Yonder Stands the Sinner en beiden zijn te horen op Last Dance. Buttrey's bijdragen zijn niet op het album te horen, wat dus inhoudt dat alle elektrische opnames van na 14/2 zijn, ongeveer halverwege de tour:

Side one

1. "Time Fades Away" - 5:36
* Recorded at The Myriad, Oklahoma City (March 1, 1973)
2. "Journey Through the Past" - 3:19
* Recorded at Public Hall, Cleveland (February 11, 1973)
3. "Yonder Stands the Sinner" - 3:17
* Recorded at Seattle Center Coliseum, Seattle (March 17, 1973)
4. "L.A." - 3:11
* Recorded at The Myriad, Oklahoma City (March 1, 1973)
5. "Love in Mind" - 1:58
* Recorded at Royce Hall, UCLA (January 30, 1971)

Side two

1. "Don't Be Denied" - 5:16
* Recorded at Memorial Auditorium, Phoenix (March 28, 1973)
2. "The Bridge" - 3:05
* Recorded at Memorial Auditorium, Sacramento (April 1, 1973)
3. "Last Dance" - 8:47
* Recorded at Sports Arena, San Diego (March 29, 1973)

Maar ik heb het niet over deze Time Fades Away. Neil gaat een TFA 2 uitbrengen:

Neil discusses Archives Vol.#2 which will include Time fades Away II. TFA#2 is an alternate version from the tour's second half.

"One thing I'll tell you about the next volume of Archives is that Time Fades Away II is in there. And it's interesting because the whole thing has a different drummer than what was on that album. I switched drummers halfway through the tour- Kenny Buttrey was in there for the first half, and Johnny Barbata came in for the second. It's a completely different thing, with completely different songs. So that's interesting. There's lots of stuff like that that I'm working on right now for the second volume."

Neil Young News: Guitar World Neil Young Cover Issue - thrasherswheat.org

Je hebt wel gelijk dat het met die drummers niet helemaal klopt, dat had ik vooraf even moeten controleren.. Neil is verkeerd geciteerd, of heeft zich ook vergist.

Zolang keikop NY deze niet op cd wil uitbrengen.... zal ik ervan ontstoken blijven, jammer, want dit moet wel een goede liveplaat zijn, helaas ik heb geen apparatuur meer voor elpees....

Het internet kan daar toch uitkomst in bieden?

Er gaat helemaal niets boven een orginele plaat/ cd met inlay etcetera.

Eindelijk kan ik dit album ook beluisteren; Techniek staat voor niets.
Met dank aan Stijn_Slayer voor het doormailen track per track op mp3 bestandjes.
Ok, dit is nu eens niet gekocht, maar het bestààt dan ook niet echt op cd, dus dit is geen echte piraterij, zolang de artiest zelf de uitgave op cd tegenhoudt, toch?
En een platendraaier om elpees te draaien... helaas heb ik die niet meer.
Zo, de songs zijn via i-tunes nu op een cd'tje gebrand en jawel, Stijn, de cd speelt nu, de titelsong kende ik uiteraard a, alsook Journey Through The Past.

Ik kom als absoluut Neil Toung fan uiteraard met mijn bevindingen, het zou al zeer raar moeten lopen, als ik dit geen gewèldige plaat ga vinden.
37 jaar na uitbrengen slaat de Father er ook al in dit album te beluisteren, tjonge jonge jonge... dat ik dàt nog mag meemaken!!

Ik ben benieuwd wat je er van vindt. Ik vind dit op On the Beach en Massey Hall na Neil's beste.

en toch maar 4.5???

Tja, ik heb 'm wel eens op 5* gehad, maar ik geef nog maar heel weinig albums 5*.

On the Beach gelukkig wel!
Geheel akkoord, ook mijn favoriete NY plaat
bij mij op de voet gevolgd door Live at Massey Hall, After The Goldrush en Everybody Knows This Is Nowhere,
maar dat is allemaal nog zonder rekening te houden met deze hier!

Ik heb em op LP en de HDCD proefpersing. Maar dan nog, als je een album wil beluisteren dat out of print is en op LP redelijk zeldzaam is, dan is internet een uitstekende uitkomst. Als je via marktplaats 2e hands koopt moet je maar afwachten wat je krijgt.

Ook al zingt 'ie soms als een dronken kraai en is de zuiverheid ver te zoeken, het is allemaal zo intens en zo echt en zo diep emotioneel. Hartverscheurende ballads en woeste rock wisselen zich weer geweldig af. Waarom Neil Young de release op CD van dit album tot nu toe heeft tegen gehouden? Dat weet hij alleen maar zelf. Zoals vele anderen heb ik mijn hoop op de Archives-series gevestigd. Dit mag niet verborgen blijven.

Deze komt in in ieder geval niet in Archives vol. 2. Neil sprak vorig jaar wel over een TFA2, een album dat de tweede helft van deze zelfde tour samenvat.

Ik heb een goede lp, dus het maakt mij verder niet uit of hij 'm wel of niet op cd uitbrengt.

Dat is juist het rare, dit album vat al het tweede deel van de tour samen, want alle elektrische nummers zijn met Johny Barbata en niet Kenney Buttrey, die bij het eerste deel van de toer meespeelde.

Ben wel benieuwd wat de kwaliteit van TFA2 gaat worden dan.
Heb al 37 jaar een bootleg genaamd "The Last Album" ook opgenomen tijdens die roemruchte '73 tour.

En de kwaliteit van het gebodene zit bij sommige nummers op het randje van wat nog aan te horen is, terwijl andere nummers weer heel mooie uitvoeringen krijgen.
En dan heb ik het niet over de geluidskwaliteit; die is zowiezo matig. Maar ja daar is het een bootleg voor.
De opnames zijn van het optreden in Bakersfield.

Op kant 1 staan twee acoustische nummers, 'Sugar Mountain' en ' Sweet Joni', die op dezelfde bijna over emotionele manier worden gespeeld zoals bekend van Time Fades away.
Look Out Joe wordt ronduit rampzalig gespeeld.
Don't Be Denied en Time Fades Away daarentegen zijn misschien wel beter dan op TFA.

Op kant 2 spelen/ zingen Crosby en Nash mee, en dat is ook niet allemaal van het 'zuiverste'.
New Mama is okee.
Last Dance is behoorlijk bagger, de bijdragen van C&N voegen niets toe (eerder het tegenovergestelde).
De lp eindigt met een uitvoering van Southern Man die de ' TFA bewerking krijgt' ; dat hebben we ook wel beter gehoord, maar aan emoties ook hier geen gebrek .

Door de opnamekwaliteit ( of liever het gebrek er aan) zit de onlangs overleden Ben Keith heel erg "vooraan in de mix". Dat maakt veel goed.
De drums van Barbata zouden beter zijn dan van Kenney Buttrey?, nou ik vind hem behoorlijk ' houthakken' .

Al met al wel een mooi bezit voor een echte fan, maar ik vraag me oprecht af of dat tweede deel van de tour met C&N wel kan bieden wat de oorspronkelijke TFA kan overtreffen.