Neil Young - Time Fades Away (1973)

Van de TFA tour zijn erg veel bootlegs. The Last Album is één van de bekendere. Ik vind Neil daar een beetje moe klinken, maar het is op zich een vrij goede bootleg.

......mmmmh, gaat wel ja.
60 optredens in 90 dagen is ook niet niks natuurlijk, maar wellicht dat er betere optredens waren.

Oldfart: Toeval wil dat ik eergisteren nog naar Bakersfield heb zitten luisteren, met kippenvel, voornamelijk naar de akoestische set. Natuurlijk is ie niet goed bij stem, zeer schor zelfs, maar man wat een emotie spat er vanaf, hij valt bijna om van vermoeidheid en verdriet, uit zijn tenen wringt hij desondanks een paar prachtige solo akoestische nummers, waaronder inderdaad Sweet Joni.

De elektrische set is op en top, over the top Stray Gators, begint al gelijk goed met het bombastische the Loner, die dikke Steel van Ben Keith die er doorheen ragt, onvergetelijk. En dan komen ook nog eens Crosby en Nash erbij, die net zo schor zijn als Neil Young, Desondanks is de performance van New Mama huiveringwekkend, niet akoestisch, zoals op Tonight's the Night, maar Elektrisch, Oh New Mama! Schreeuwen ze met zijn allen op het eind, of wat te denken van Last Dance, dat niet op lijkt te houden, de gifbeker moet leeg, en het publiek mag daarvan meegenieten. Come on turn down the lights, we got last dance tonight...

Ik vind dit overigens een van de beter klinkende concerten van de tour. Ik had er voor mijn Hard Drive crash een heleboel, waaronder eentje waar Neil Young de taper betrapt. En een paar van het begin van de tour, Neil Young was beter bij stem en alles was wat gemoedelijker, maar naarmate de tour langer duurde en Neil steeds verder er doorheen raakte werd alles stukken grimmiger.

De drummer werd vervangen omdat hij niet hard genoeg drumde, volgens Neil. Sowieso een lastige kerel destijds, veel aan de drank (al is dat later weer tegen gesproken) en de ene avond mopperde hij op zijn band dat ze moesten speelden wat ze 'voelden' in plaats van wat geoefend was, om de volgende avond weer te klagen dat ze niet zo speelden als bij de repetitie.

Kenney Buttray was dus het voornaamste slachtoffer, de drum sound moest alsmaar harder, en de stokken werden steeds groter, tot op een punt dat de locale drumstokkenboer zei dat de volgende grootte een bast had... hij drumde zelfs zo hard dat zijn handen stuk gingen, het bloed liep vervolgens langs de stokken, samen met zweet op zijn drumstel. Toen hij dit voelde opspatten vroeg hij zich eerst nog af waar het vandaan kwam, maar 1 blik op zijn drumstel zei genoeg...

Muzikaal gezien was het eerste deel van de tour beter, maar historisch gezien is het tweede deel een stuk interessanter. Een rockster die zichzelf finaal afbrandt en wij zijn daar getuige van. Ach, de Stills-Young tour van 1976 was veel slechter, ongeïnspireerd en beiden heren waren niet goed bij stem, moesten over de band heen schreeuwen; pure anti-chemie en dat ze nuchter waren hielp niet veel.

Dit is overigens de setlist van Bakersfield. Winterland, 22 maart 1973 is ook niet slecht overigens, maar Maple Leaf Gardens, 15 januari 1973 is de beste.

Gisteren ontvangen op, jawel: CD! Op de schijf zit ook een soundtrack van een film where the buffalo... Mooie kwaliteit en ik als je de prijzen ziet wat er voor gevraagd wordt, heb ik hem voor een prikje en de staat is als nieuw!

Eigenlijk ongelooflijk dat Neil dit omschrijft als het ''slechtste wat hij ooit heeft gemaakt''. Ok, het is ook niet het beste imo, maar het slechtste???

Waarschijnlijk heeft dat inderdaad te maken, zoals Harm omschrijft (mooi stukje trouwens) dat het een verschrikkelijke tour was, waarbij Neil meer dan een paar keer het optreden afkapte omdat de zaal te rumoerig was bij zn akoestische set.

Voor mij een essentiele plaat in het Neil-oeuvre . En zeker niet zijn slechtste!!

misschien wat rommelig gezongen soms maar ik luister er altijd graag naar

Zoveelste straffe plaat van Neil Young. Deze ligt qua songmateriaal wel in de lijn van zijn jaren '70-periode, waarmee ik ook wil zeggen dat het songmateriaal gewoon erg sterk is. Een misser? Staat er niet tussen, misschien dat 'Love In Mind' een halve misser is, doch zover wil ik niet gaan. Deze beluister ik eigenlijk vrij weinig, terwijl platen als 'After The Gold Rush', 'Zuma' en 'On The Beach' regelmatig voorbij komen hier.

Voor de liefhebbers:

Ik zag gister in een platenzaak in de Steentilstraat te Groningen een perfect vinyl exemplaar liggen van Time Fades Away voor 20 euro !

Volgend jaar bestaat deze 40 jaar en nog steeds is ie opnovertroffen!
Van track 1 tm 8 een aanrader.

Bakersfield, Jammer Harm dat de geluidskwaliteit zo slecht is.

Er zit maar 2 jaar tussen deze en Live at Massey Hall, maar wat een verschil. Massey Hall, digitaal opgepoetst natuurlijk, klinkt zuiver als een klokje, de originele opname moet dus al van goede kwaliteit zijn geweest. Dat is deze Time Fades Away niet echt. Rommelig gespeeld, nog het best te vergelijken met Tonight's the Night en de geluidskwaliteit laat af en toe flink te wensen over.

Maar als je de nummers an sich beoordeelt, blijven ze allemaal fier overeind als soms wel de beste melodieën die Neil voortgebracht heeft. Met een intensiteit en eerlijkheid gebracht die hij alleen op Tonight's the Night zou evenaren. Heb 'm nu 2x achter elkaar op de platenspeler liggen, na vele malen On The Beach (mijn nummer 1 nota bene...) in de CD-speler eerder deze week, maar ik ben haast in staat de koppositie voor Time Fades Away te verruilen. Damn wat is dit toch goed!!

Ben het met je eens Tony, wereldplaat. Wat een stamp muziek en dan die aankondiging "Last Dance"

a pauper in a naked disguise

Ah, de meest ditcherige van de Ditch-trilogy van Neil Young. En wel omdat de liefhebber die dit legaal te horen wil krijgen, tot op de dag van vandaag de hoofdprijs moet neertellen voor een tweedehands exemplaar bij de betere speciaalzaak.

'Mijn slechtste plaat' zei Neil Young zelf, wat misschien in 1980 nog wel een verdedigbare stelling was. Bovendien schijnt het geheel zo te zijn opgenomen dat een fatsoenlijke remaster moeilijk te realiseren is. Maar dan nog: breng het gewoon legaal uit en laat ons zelf oordelen. Maar goed, laten we ons er verder niet te veel over opwinden en ons concentreren op het muzikaal gebodene.

Is deze plaat de mythische status waard, die hij heeft gekregen, zeker na het op cd uitbrengen van vier anderen uit de zgn. 'missing six' van Neil Young? Verboden fruit smaakt altijd zoeter, en het is moeilijk ontkomen aan het idee dat deze in kritisch opzicht een streepje voor heeft juist door zijn status als verborgen parel.

Dit mag namelijk dan wel niet Youngs slechtste plaat zijn, er zijn wel degelijk een aantal redenen om dit niet zonder reserve als meesterwerk te bejubelen.

Het idee op zich is fascinerend. Tijdens de tournee naar aanleiding van zijn meest succesvolle plaat Harvest (1972) loopt het mis tussen Young en zijn band, Young en zijn publiek, Young en zijn stem. Wat een triomftocht moest worden voor een rocker op het hoogtepunt van zijn populariteit en creatieve kunne, verzandde in iets wat, op zijn zachtst gezegd, ongemakkelijk aanvoelde.

Het typeert Neil Young, en het siert hem ook wel, dat hij er in die tijd voor koos niets op te poetsen, maar juist die ongemakkelijkheid te documenteren en te delen, als het meest logische volgende hoofdstuk in zijn catalogus. Maar heel fijn om naar te luisteren is het niet altijd. Waar op de overige Ditch-platen (Tonight's The Night, On The Beach) af en toe bewust de grenzen van de lelijkheid, de rauwheid en de gedrogeerdheid worden opgezocht, klinkt TFA bij vlagen alsof Young gewoon niet beter kan, of beter wil.

Wie deze versie van Journey Through The Past vergelijkt met die op het later verschenen At Massey Hall, zal volgens mij toch moeten toegeven dat het enigszins zuiver zingen op laatstgenoemde versie het nummer toch wel beter uit de verf doet komen. Of misschien ligt het aan mij?

Misschien is het vloeken in de kerk, maar de gedachte dringt zich vaker op tijdens het beluisteren van deze plaat: 'Ja, die rauwe sound heeft wel iets, maar als dit ietsje beter was uitgewerkt, hoe goed was het dan niet geweest?' Rare gedachte bij een Neil Young-plaat, ik weet het. Die ongepolijste rauwheid is juist een van de meest aantrekkelijke kenmerken van zijn muziek. Toch kan ik die gedachte hier niet helemaal uit mijn hoofd bannen, en ik durf toch te stellen dat het niet helemaal ligt aan mij, of het feit dat ik de plaat noodgedwongen moet beluisteren als digitale rip van een lp. Volgens mij ligt het ook een beetje aan de muziek zelf, die soms gewoon een beetje doodslaat door de indruk dat je naar iemand aan het luisteren bent die to-taal geen zin heeft om op dit podium te zijn.

Desondanks blijft het meeste op Time Fades Away nog altijd meer dan boeiend, immers: Neil Young in de jaren zeventig, een man met een ware 'midas touch'. Met de titeltrack, Love In Mind en Don't Be Denied bevat de plaat ook nog een paar liedjes die van mij meer aandacht zouden mogen krijgen in zijn canon. Maar ja, dan moet die klier van een Neil de plaat ook maar gewoon eens beschikbaar maken.

Zeer veel dank is verschuldigd aan Stijn_Slayer.

Daar houdt ome Neil niet van.......

Goed nieuws, als het goed is wordt deze in 2013 gereissued

Nou, ben benieuwd... zal wel via dat nieuwe digitale systeem worden dan, PONO.

Inderdaad. Vorige keer deed 'ie 't ook alleen op vinyl (geen idee eigenlijk of dat daadwerkelijk is doorgegaan, volgens mij niet?). Zou een beetje raar zijn als hij het nu ineens wel op cd wil uitbrengen.

Neil zal het wel dmv dat Pure tone willenuitbrengen, hier staan toch wel een paar fantastische nummers op.

Tja, met Blu-Ray kan ik ook nog wel leven

Een vroege Live plaat van Neil Young die morgen in Nederland optreed. Kwam er wat te laat achter anders had ik hem nog graag live willen meemaken. Maar goed zo blijft er ook wat van de magie in stand. Young zingt hier wel af en toe wat slordig, maar is bij hem nooit echt een storende factor. Ik vind het wel goed klinken, al is de geluidsopname niet helemaal geweldig. Vind het nu na het luisteren van Journey Through the Past wel jammer dat ik een mooi exemplaat van dat album met dezelfde titel niet heb meegenomen afgelopen weeken op een platenbeurs.

Er zijn nog staanplaatsen. Fatsoenlijke zitplaatsen niet meer.

Times Fade Away wordt opnieuw uitgebracht volgens oor. Wat is daar in godesnaam gebeurd?

Wel goed nieuws natuurlijk voor iedereen die 'm nog niet in bezit heeft. Draaitafeltje blijft echter randvoorwaarde om hiervan te mogen genieten. Daar was de petitie noet op gericht destijds. Een mooie CD uitgave werd gevraagd, toch?

Gelimiteerd ook, al is dat waarschijnlijk een marketingpraatje. Ik heb een aantal jaar geleden al eens een quote van Neil gelezen met de strekking: 'Ik heb geluisterd en breng de plaat daarom uit zoals hij oorspronkelijk uitkwam, op vinyl'.

Ben benieuwd of ze in staat zullen zijn op de nieuwe vinylpersing het krakkemikkige geluid te verbeteren. Als ik mijn Duitse Reprise persing opleg denk ik altijd even een seconde of wat dat ik mijn speakers heb opgeblazen.

Ik heb twee verschillende versies van WEA Musik GmbH, daar is niets mis mee. Heb ook een vinyl-rip in FLAC gedownload en die klinkt ook prima. Productie is wel ruw, maar met de geluidskwaliteit is weinig mis bij mij.

Met mijn vinylexemplaar (Duitse persing) is ook niks mis mee. Klinkt uitstekend. Ik zit niet echt te wachten op een cd uitgave, wel op Archives Vol. 2. Is daar nog iets over bekend?

Time Fades Away blijft voor mij een fascinerend album. Ik heb het al minstens acht jaar (op mp3, wacht nog steeds op de cd-heruitgave), draai het weinig, maar elke keer dat ik het luister, realiseer ik me dat ik dit een heel erg sterk album vind, zonder eigenlijk te weten waarom. Het album klinkt niet goed, de muzikanten klinken alsof ze maar wat doen, Neil Young zingt zelfs voor zijn doen slecht. In tegenstelling tot de foto op de voorkant van de hoes, klinkt het album alsof het ergens in een donkere bar die tot laat in de nacht is geopend, is opgenomen. Op een moment vlak voor sluitingstijd, wel te verstaan.
Neil Young & co klinken op Time Fades Away alsof ze compleet ontspoord zijn. Toch, midden in alle chaos blijft het songmateriaal probleemloos overeind. Voor mij springen L.A., Don’t Be Denied en Last Dance eruit als de beste nummers, maar de overige nummers mogen er zeker ook zijn. Enkel Love in Mind klinkt is zo kort, dat het klinkt alsof het nummer maar half gespeeld wordt of zo.

Ik denk dat dat Time Fades Away zo fascinerend maakt: op het eerste gezicht lijkt het allemaal nergens op, maar al snel blijkt dat dit album veel meer kwaliteit brengt dan aanvankelijk vermoed. Wellicht omschrijft Neil Young dit album zelf als zijn slechtste (voor mij is bijna elk album uit de jaren ’80 minder), voor mij is het een van z’n beste.

4.0*

Vorige week vrijdag voor 17 euro de LP bij Plato gevonden. Unofficial reissue, ltd. 500 stuks, met alle originele artwork. Klinkt goed, voorzover deze plaat goed kan klinken.

Toch wel ongeveer zijn beste hoor! Blijf 'm graag draaien. Heerlijk puur en rauw.