Pantha du Prince - Black Noise (2010)

Ik vind deze beter dan This Bliss. De afzonderlijke nummers weliswaar niet, maar waar op de voorganger de volgorde van nummers net iets te inwisselbaar is, en het vooral de op zichzelf staande tracks zijn die beklijven, hoor ik hier iets meer contrasten. En toch blijft het onveranderlijk de grondlaag, de veelal met belletjes ingesmeerde groove, die al die nummers hun unieke Panthageluid meegeven. Het samensmeltsel van sterk aanwezige baslijnen, waar de rondklapperende drums meer langsschuiven dan opliggen.

Wat ik ook prettig vind, is dat hij zijn oude sound en zelfs gehele bekend voorkomende schetsen niet krampachtig mijdt op deze toch wel 'highly anticipated' opvolger. Zo hoor je op 3:20 in Abglanz precies zo'n klankkleur als in Walden 2 die ook nog eens op dezelfde manier ingezet wordt maar de rest van het nummer totaal anders inkleurt. Het heeft vrijheid en beweeglijkheid alsof een de ingrediënten voor een minimalplaat in een extreem heuvelachtige contour gegoten zijn. Er lijkt ook geen voorkeursrichting te zijn voor voor- of achtergrond, je kunt er op ieder moment dieper induiken en weer afstandelijker naar luisteren. Zelfs binnen de nummers, wat het tot een zeer open en bereikbaar iets maakt.

Een verschil kan wel zijn dat ik deze ook echt als album leer kennen, terwijl ik van This Bliss eerst lange tijd her en der losse flarden hoorde, die zodanig beklijfden dat ze in de configuratie van het volledige (en nogal lange) album enkel nog tegen konden vallen.

Favorieten: Lay in a Shimmer, Welt Am Draht, Es Schneit. Alleen Behind the Stars vind ik wat aan de platte kant binnen deze stijl.

Verrassend voor vriend en vijand (vooral die), maar dit bevalt me best wel.. helaas heeft het ook iets dat ik absoluut vervelend vind in muziek, electronisch of niet, namelijk teveel gebruik van bellenriedels (wil er af zijn welke variant aan aziatische chimes nu weer is gebruikt). Helaas verpest dat een aantal cruciale nummers, die ik met andere aanpak best had getrokken. Het is beslist niet de monotonie van beats of opbouw die me stoort hier, die is gewoon sterk bij veel tracks, en precies goed voor het album. Al met al een 2,5-tje, omdat ik het toch niet al te vaak ga opzetten ben ik bang (kutbellen).