Pantha du Prince - Black Noise (2010)

Deze op aanraden van KoenR maar eens gecheckt, en tot nu toe valt deze redelijk in de smaak. Toch vind ik de hoes nog het allermooiste en dat vind ik wel enigszins spijtig. De muziek zelf is niet eens zo minimaal als ik verwacht had, veel heldere tonen en soms een nadrukkelijk aanwezig geheel. Het had wat mij betreft abstracter gemogen, zodat ik als luisteraar meer verrast zou worden. Nu blijft er een geheel over dat ik graag als achtergrondmuziek wil horen, maar waar ik verder niet heel veel meer mee kan.

Ik moet ook zeggen dat ik de hoes niet bij de inhoud van diezelfde hoes vind passen. Ik had ook een ander soort sound verwacht bij zo'n hoes, maar ik laat me graag verrassen.
Ik vind het een sterk album, maar zoals Yamato ook zegt, er lijkt af en toe iets te veel weggelaten. Ik mis overtuigingskracht die ze naar mijn mening vrij eenvoudig hadden kunnen toevoegen. Ik denk bij meerdere nummers: gooi er nu! een versnelling/drum/gitaar/stem in. Maar het blijft een beetje stuiteren, aan het eind van het album weet ik niet wat ik nou van welk nummer vond. Het is allemaal wel prima. Vandaar ook 3*
Komt niet vaak voor, maar deze plaat verward me.

Ik wacht nog even met luisteren totdat er een fatsoenlijke versie uit is (kom nu alleen nog maar de 192kb/s tegen), maar ik ben toch wel heel heel benieuwd. Verwacht muziek voor in het bos, waar de vorige muziek voor op het ijs was.

Vind het zelf een bijzonder fijne, lichtvoetige en toegankelijke plaat. Wijkt niet heel erg af van de vorige, maar deze heeft naar mijn idee wel een wat passendere opbouw voor een lang album. De belletjes zijn opnieuw rijkelijk aanwezig, maar worden toch elke keer weer op een iets andere manier toegevoegd waardoor ze in afzonderlijke nummers een verschillend effect hebben.

Pantha geeft de techno een zeldzaam luchtige frivoliteit. Dat onderscheidt hem wel van vele anderen.

Over wat -Spyraylt- zegt: ik ben juist erg blij dat er nooit een versnelling of een gitaar wordt ingegooid. Dat zou naar mijn idee werkelijk dramatisch zijn voor deze muziek.

Luchtige frivoliteit, dat zijn twee mooie woorden Gijs. Zo denk ik er ook over. Prima album, heeft iets minder diepgang dan This Bliss maar heeft wel meer verschillende geluidjes te bieden. Minder gesloten dan This Bliss, zo ervaar ik het. Hoewel ik This Bliss een stap beter vind (met name door de baselines) lijkt me dit echt een groeier. Een groeier die het moet hebben van eenvoud en (ik heb een hekel aan dit woord) souplesse. Gelukkig is de muziek niet zo kitsch als de hoes.

En nogmaals, wat is Welt Am Draht bijzonder mooi!

Ik vind op het eerste gehoor dit album helemaal niet zo veel verschillen met zijn vorige. Is gewoon weer een lekker album van Pantha, misschien iets opgewekter.
Mijn voorkeur gaat - vooralsnog - echter uit naar This Bliss, die is net iets spannender en daar zit iets meer schwung in.

Maar wat nog niet is, kan nog komen.

Ik vind deze beter dan This Bliss. De afzonderlijke nummers weliswaar niet, maar waar op de voorganger de volgorde van nummers net iets te inwisselbaar is, en het vooral de op zichzelf staande tracks zijn die beklijven, hoor ik hier iets meer contrasten. En toch blijft het onveranderlijk de grondlaag, de veelal met belletjes ingesmeerde groove, die al die nummers hun unieke Panthageluid meegeven. Het samensmeltsel van sterk aanwezige baslijnen, waar de rondklapperende drums meer langsschuiven dan opliggen.

Wat ik ook prettig vind, is dat hij zijn oude sound en zelfs gehele bekend voorkomende schetsen niet krampachtig mijdt op deze toch wel 'highly anticipated' opvolger. Zo hoor je op 3:20 in Abglanz precies zo'n klankkleur als in Walden 2 die ook nog eens op dezelfde manier ingezet wordt maar de rest van het nummer totaal anders inkleurt. Het heeft vrijheid en beweeglijkheid alsof een de ingrediënten voor een minimalplaat in een extreem heuvelachtige contour gegoten zijn. Er lijkt ook geen voorkeursrichting te zijn voor voor- of achtergrond, je kunt er op ieder moment dieper induiken en weer afstandelijker naar luisteren. Zelfs binnen de nummers, wat het tot een zeer open en bereikbaar iets maakt.

Een verschil kan wel zijn dat ik deze ook echt als album leer kennen, terwijl ik van This Bliss eerst lange tijd her en der losse flarden hoorde, die zodanig beklijfden dat ze in de configuratie van het volledige (en nogal lange) album enkel nog tegen konden vallen.

Favorieten: Lay in a Shimmer, Welt Am Draht, Es Schneit. Alleen Behind the Stars vind ik wat aan de platte kant binnen deze stijl.

Ik weet het nog allemaal niet - klinkt alleszins veelbelovend, maar tot nu toe zeker niet beter dan This Bliss. De tijd zal het uitwijzen.

Stelt me een beetje teleur tot nu toe. Ik hoor wel een hoop fijne geluidjes maar elk nummer emmert maar een beetje door terwijl op This Bliss elke song me op z´n eigen manier bij de lurven greep. Ook de wat donkere momenten weten me nog niet te grijpen. Zelfs de stem van Panda Bear bekoort me niet, wat is hier aan de hand? Komt binnenkort hopelijk helemaal goed tussen mij en de nieuwe Pantha....

Heerlijk voor het studeren!
Donderdag tentamen en dit plaatje zorgt voor zeer relaxte sferen.

Toch wel een lekker plaatje,
verhoog van 3* naar 3.5*

Nog steeds niet hoog, zou je denken. Nee, het voelt een beetje "makkelijk" aan. Meer van hetzelfde. This Bliss vind ik wat meer variatie tonen. Vandaar op dat album een welverdiende 4*

ps: is de cover/artwork/hoes nou een foto of schilderij?

Ben ik dan echt 1 van de weinigen die de collab met panda niet echt vind passen?

Ja, ik heb een doodswens, kom maar op met die boze reacties

Nee hoor, hier nog één, maar ik ben dan ook niet bepaald een fan van de beste man (Panda dus).



Lijkt me een schilderij.

Ik niet een gigantische fan maar de man heeft mooie dingen gemaakt maar vindt het nummer ook niks.

Kerel, ik krijg echt geen hoogte van jou...

Verrassend voor vriend en vijand (vooral die), maar dit bevalt me best wel.. helaas heeft het ook iets dat ik absoluut vervelend vind in muziek, electronisch of niet, namelijk teveel gebruik van bellenriedels (wil er af zijn welke variant aan aziatische chimes nu weer is gebruikt). Helaas verpest dat een aantal cruciale nummers, die ik met andere aanpak best had getrokken. Het is beslist niet de monotonie van beats of opbouw die me stoort hier, die is gewoon sterk bij veel tracks, en precies goed voor het album. Al met al een 2,5-tje, omdat ik het toch niet al te vaak ga opzetten ben ik bang (kutbellen).

Haha, als je je aan bellen in muziek ergert is dit inderdaad geen aanrader.

Echt élk nummer waar Panda Bear aan mee doet is gewoon geniaal. Hier is 't niet anders. Snel de rest van deze plaat luisteren.

Ik zag deze plaat bij nieuwe binnenkomers staan. Ik werd vooral aangetrokken door de prachtige voorkant. Het feit dat er electro bij het genre stond verbaasde mij ontzettend. Desondanks heb ik deze plaat toch eens geluisterd en ik vind het werkelijk een heerlijke plaat! Lekkere electro-ambient met zo nu en dan een goede stevige beat met half psychotische geluiden. Heerlijk.

Deze hoes in combinatie met het genre electronic zet mij aan tot luisteren.

De hoes is inderdaad prachtig !
maar waarmee kan ik deze muziek vergelijken?

Is dat niet een schildering van de Pelgrimskirche in Berchtesgaden, het plaatsje in Beieren waar een aantal hooggeplaatste Nazi's, waaronder Hitler, een onderkomen had?

Dat dus...

Supervette hoes!

Viel me in eerste instantie wat tegen (zie te hoge verwachtingen) maar begint nu toch langzaam binnen te komen. Kon eerst maar moeilijk het verschil tussen de nummers onderscheiden, het was voor mij een zalvige brei vol belletjes zonder begin of eind. Maar langzaam beginnen de nuances, de opbouw, de sfeer en de goede ideeen bij me binnen te komen. Begin en eind van deze plaat zijn schaamteloos zweverig, het is dat ik niet aan yoga doe maar anders! Het middenstuk is wat ruimtelijker en technoide, met ruimte voor een ronkende bas of ontspannen 4 tot the floor beat. Tegen het einde stijgt Black Noise weer op en zweef ik naar een zeer prettig einde met de Justin Vernoniaanse vocalen in Welt Am Draht en de bos en sneeuwgeluiden van In Bann en Es Schneit. Zo magisch en geweldig als This Bliss ga ik dit denk ik niet vinden maar na enige incubatietijd ben ik toch weer behoorlijk onder de indruk.

Minilogue!

De hoes doet mij vooral denken aan die mislukte Rob Williams-film die deze week nog op tv was. Een hoog Bob Ross-gehalte.

Ik vind dit wat aan de saaie kant, achtergrondmuziek niet meer en niet minder.

Best te pruimen hoor, maar toch vraag ik me af wanneer de meeste mensen dit draaien. Toch niet in de auto, of op je fiets. Ik kan dit draaien na een stevig weekend doorhalen. Dan is dit het enige wat ik kan verdragen

Hier staan absoluut weer een aantal meesterwerkjes op. Om er een paar te noemen: Stick to my side, Satellite Sniper en Welt am Draht.
Toch snap ik sommige mensen indien ze de bellen te overdadig aanwezig vinden. Misschien wordt er daarvan iets te veel gebruik gemaakt om een heel album te blijven boeien.

's Nachts in de auto op een verlaten snelweg, met de volumeknop flink naar rechts gedraaid, moet deze het volgens mij uitstekend doen.