Massive Attack - Heligoland (2010)

Ik kreeg als cd-winkel vroeger ook vaak van te voren promo's opgestuurd, heb van Massive Attack er ook nog 2 thuis liggen (mezzanine en 100th window) maar doet EMI nog zelden, kan dan vaak de muziek wel "streaming" beluisteren via allerlei codes en wachtwoorden maar is met deze plaat nog niet het geval, wie weet gaat het gebeuren......

alle tracks kunnen al compleet beluisterd worden, volgens mij is dat het enige vereiste bij het stemmen.
of recensenten het album al hebben ontvangen, of dat de muziek al via allerlei codes en wachtwoorden streaming te beluisteren is doet er niet zoveel toe...

Zooo, ik heb weer lekker voer voor de sceptici,,,,,, jaja lekker commercieel bezig.... er komt geen luxe versie uit, wel in 4 verschillende kleuren hoezen ... en voor diegenen die zich op Damon Albarn verheugden, ja hij doet mee, maar speelt bas en keyboards op de plaat dus niet vocaal te horen....

Ik zie dat in ieder geval de tracktijden de goede kant op gaan In Japan zou wel een special edition komen? Ik blijf daar dan toch wel oren naar hebben.

Ik vind nu juist dat oranje zo mooi.

En terug laten plaatsen. Stemmer heeft het album beluisterd...en ik 1 nummer. Marakesh is inderdaad Atlas Air

Hij is gelekt?

(wat een vies woord eigenlijk)

Mijn eerste kennismaking met Massive Attack was de megahit Unfinished Sympathy en ik vond er toen heel erg weinig aan (is nu wel bijgetrokken trouwens).
Pas bij het tweede album kreeg ik in de gaten dat dit toch wel een bijzonder gezelschap was en over Mezzanine hoef ik niks meer te zeggen (daarvoor verwijs ik naar mijn mening bij dat album).
Opvolger 100th Window deed me weer een stuk minder alhoewel ik die onlangs bij herbeluistering toch wel wist te waarderen en dan is een nieuwe release toch wel weer erg spannend.
Zou het komen omdat ze er niet zo'n haast mee maken? Is het dat broeierige uit de muziek die omslaat naar je gemoedsstemming bij het uitkijken naar zo'n nieuw album? Want Heligoland is wel één van de releases in 2010 waar ik enorm naar uitkeek en velen met mij.

We werden al opgewarmd met de EP Splitting the Atom waar opener Pray For Rain ook op te vinden is. Bij die EP schreef ik dat het een traag nummer is waarbij ik aan Gorillaz moest denken en dat Tunde Adebimpe van TV on the Radio het nummer zingt, maar dat het wat mij betreft redelijk inwisselbaar is op dit nummer. Had Horace Andy het gezongen dan was het ook best geweest. Wat ik toen ook schreef was dat ik merk dat dit soort nummers me een stuk minder raken dan bijvoorbeeld die messcherpe nummers op Mezzanine. Aangezien we weer wat verder in de tijd zijn kan ik er misschien wat meer over zeggen maar dat is niet het geval. Het was toen mijn mening en die staat nog steeds. Een aardig begin van deze cd maar zeker niet overrompelend.
Babel wordt gezongen door Martina Topley-Bird die we nog kennen van Tricky. Het nummer heeft iets gejaagds en dat zorgt voor een vreemde combinatie met de stem van Martina. De gitaren op de achtergrond die af en toe opduiken geven het een grimmig sfeertje mee. Dit is typisch een nummer dat veel draaibeurten nodig zal hebben. Vooralsnog beluister ik het nogal afstandelijk.
Splitting the Atom kennen we ook van de gelijknamige EP. Dit nummer, gezongen door Horace Andy, heeft iets Gorillaz-achtigs. Een lekker lome vibe en die stem van Horace Andy staat voor mij toch wel gelijk aan Massive Attack. Ze horen bij elkaar.
Dit nummer is in de loop der tijd aardig op me gaan inwerken. Geen Mezzanine-euforie maar verder wel een prima bezwerend nummer dat een beetje een oldschool Massive Attack-gevoel meegeeft.
Girl I Love You gaat dreigend en donker van start en dat voelt gelijk al goed. Ook hier is Horace Andy verantwoordelijk voor de vocalen. Het is het eerste nummer waar ik rechtop bij ga zitten en waar de spanning me weet te grijpen. Het nummer zorgt er voor dat je in een soort trance geraakt. Muzikale hypnose die je tevens een flinke stoot adrenaline verzorgt. En wat zijn de blazers aan het einde een welkome toevoeging. Zo wil ik Massive Atack horen!
Psyche staat ook op de EP Splitting the Atom maar dan in een Van Rivers & the Subliminal Kid remix. Die remix zorgde er bij mij voor dat ik een Bat for Lashes-gevoel kreeg. In deze versie heb ik dat niet. Het is ook een pittiger versie, alsof de band op de hielen wordt gezeten door iets ondefinieerbaars en waar Martina Topley-Bird blijkbaar geen last van heeft (leuk contrast). Een aardig nummer maar niet een enorme hoogvlieger.
Flat of the Blade heeft Guy Garvey van de band Elbow op zang. Garvey was ook al te horen op de EP met een Christoff Berg remix van Bulletproof Love. Over dat nummer schreef ik dat het borrelde en bruiste maar dat het zeer zeker ook een soort 'coolness' wist te bewaren. Ook Flat of the Blade kan ik die eigenschappen wel toedichten. Wederom die dreigende, onderhuids kruipende blazers en een hoop geknisper en geknetter waar de kenmerkende, donkere Massive Attack doorheen verweven is. Een wat vreemd nummer misschien, en je moet er dan ook wat meer moeite voor doen (ik als niet electro-kenner in elk geval wel).
Paradise Circus met Hope Sandoval van Mazzy Star is al een tijd te zien op het net d.m.v. een clip waarin ex-pornoster Georgina Spelvin optreedt met beelden uit haar film The Devil in Miss Jones. Een clip die niet geschikt is voor de preutse medemens zullen we maar zeggen. Het zou haast de aandacht afleiden van dit nummer zelf dat zo schitterend wordt gezongen door Sandoval die hier bij Mazzy Star al in opviel uiteraard. Qua sfeer doet het nummer me denken aan het werk op 100th Window en wonder boven wonder vind ik dit dus echt een heel mooi nummer.
Rush Minute heeft een zelfde soort geluid als Paradise Circus en daardoor zit ik met mijn gedachten wederom bij 100th Window. Robert del Naja horen we hier als zanger. Ik ben niet altijd even enthousiast als hij de vocalen op zich neemt maar ik moet toegeven dat het toch een eigen geluid is. Het nummer zelf is er eentje dat moet groeien denk ik, net als veel nummers op de voorganger dat toen ook moesten.
Damon Albarn van Blur is te horen op Saturday Come Slow. Ik ben wel een liefhebber van de man, en zijn veelzijdigheid komt ook weer tot uiting in deze samenwerking met het gezelschap uit Bristol.
Het is een aantrekkelijk nummer die de band toch een beetje een 'nieuw geluid' geeft in een o zo herkenbaar jasje. Want de experimentele Blur horen we er zeker in terug op deze manier en die donkere begeleiding van Massive Attack heeft in de loop der jaren zijn sterkte ook meer dan genoeg bewezen. Enige minpuntje is misschien de geringe lengte van het nummer.
Het nummer waar velen naar uitkeken is Atlas Air wat live nogal wat teweeg gebracht moet hebben als een song genaamd Marakesh. Toen ik de clips op YouTube zag kon ik heel goed begrijpen waarom. Als het nummer je op een clipje al weet te pakken hoe goed moet het live dan wel niet zijn. Tegelijkertijd werd ik er een beetje droevig van, want ik besefte dat ik daar graag bij had willen zijn en dat Massive Attack een band is die nog steeds op mijn lijstje 'must see bands' staat. Ik moet het dus doen met de studioversie die dus Atlas Air is gaan heten. Del Naja is wederom verantwoordelijk voor de zang maar dat boeit me nu voor geen meter. Het is een lekker opzwepend nummer dat voor mijn gevoel ook een ietwat andere richting in gaat met behoud van eigen sound.
Live zal het ongetwijfeld veel indrukwekkender geweest zijn met lichtshow als begeleiding. Op cd doet ie het zeker goed want ik vind het een uitstekende afsluiter van een album dat niet teleurstelt maar dat me ook niet de euforie van een zo zwaar geliefd album als Mezzanine geeft. Maar is dat heel erg? Nee, niet als de mannen garant blijven staan voor kwaliteitsalbums en daar wil ik deze Heligoland zeker onder scharen.
Het regent in elk geval zeer fijne releases zo aan het begin van 2010 (of moet ik zeggen sneeuwt?!).
Met Heligoland kunnen we in elk geval wel weer een paar jaar vooruit, maar mag de volgende dan toch ietsje minder lang op zich laten wachten?

Ik kan echt niet wachten! Weer een hele fijne review aERo!
Kan hem alleen tot nu toe nog niet online vinden

Na een paar luisterbeurten ben ik nog geenszins onder de indruk van dit album, zonder het ronduit teleurstellend te willen noemen, aangezien ik de EP die hieraan voorafging al niet bepaald hoogstaand vond en dus niet zulke hoge verwachtingen had van het hoofdgerecht.

De eerste drie nummers, waarvan we er al twee kenden van die EP, vind ik veel te licht, "Girl I Love You" is dan wel vrij aardig (lang leve Horace Andy!), en van een vertrouwd niveau.

Wat deze plaat vooral mist is soul, warmte, het is wat kil en doods allemaal, wat te luchtig en gemakkelijk. Er hadden wat mij betreft ook wat minder gasten op mee mogen doen, ik hoor 3D en Daddy G toch liever zelf aan het werk, de weinige keren dat dat gebeurt wordt er echter ook niet meteen gepiekt ("Rush Minute" klinkt als een oud B-kantje), dat moet gezegd, maar nu gaat het meer de UNKLE kant op.

"Paradise Circus" is ook een zacht en dromerig nummer, maar het weet me wel te boeien, het is goed opgebouwd en zeer sfeervol en betoverend door de zwoele stem van Hope Sandoval.

"Saturday Come Slow" (met zang van Damon Albarn) is ook maar middelmaat, wat sloom en saai, Albarn doet te veel z'n best als Robert Wyatt te klinken.

Gelukkig zorgt het al vaak genoemde "Atlas Air" nog voor een sterk slot, zo horen we de heren graag, sinister en bedwelmend.

Beste nummers wat mij befreft dus: "Girl I Love You", "Paradise Circus" en "Atlas Air".

Dat ze hier zoveel tijd voor nodig gehad hebben verbaast me, misschien hadden ze het oude materiaal dat al eerder opgenomen werd toch niet moeten weggooien..... Of was het nog minder?

Soul en warmte heb ik sinds Mezzanine niet meer gehoord bij Massive Attack, meer een broeierige intensiteit en vaak een vervreemdend gevoel. Dat is ze op deze plaat ook zeker weer gelukt. Pas 2 keer geluisterd, oordeel volgt later.

Hoewel ik groot fan van Martina ben, lijkt haar stem wel wat te overheersen op haar nummers. Maar goed, ik denk dat het vooral wennen is.

Zo en het eerste kippenvel is binnen bij Girl I Love You op deze vroege ochtend

Met Heligoland zorgt Massive Attack voor een beheerste plaat. Rustige instrumentaties en vaak zang die daar weer goed bij aansluit. Overigens valt Martina Topley Bird buiten de boot, want hoewel ik haar een goede zangeres vind, is zij vaak net wat te opvallend aanwezig waardoor het even niet helemaal meer klopt. Toch is dit geen plaat die ik als heel bijzonder kan bestempelen: daar waar Mezzanine een meesterwerk is, is dit met name een degelijke plaat. Hier grijpt de zang je bijvoorbeeld lang niet altijd bij de keel en kom ik geen moment onder hypnose te staan (dat is wel het geval bij Mezzanine). Natuurlijk zijn we nu ook meer dan 11 jaar verder en is het niet eerlijk om nog te vergelijken. Bij de instrumentaties mis ik soms net wat extra pit en daardoor wil ook nog wel eens de spanning ontbreken. Maar al met al moet ik zeggen dat Heligoland een aardig album is. Ik begin voorzichtig met 3*, maar dat kan nog wel groeien.

Stelt het me dan teleur? Mwah nog niet eens, Heligolandhoudt mijn gemoederen voorlopig nog wel bezig en ik vermaak me er wel mee.

Mjah, Heligoland dus. In tegenstelling tot de publieke opinie vind ik dat Massive Attack alsmaar beter geworden is. Maar zelfs de wat koele erotiek van 100th Window vond ik hier en daar wat te voorspelbaar en vooral te lang uitgesponnen. Wat dat tweede betreft is Heligoland zeker een stap vooruit, met een gemiddelde lengte van 5 minuten per nummer treedt er zelden verveling op, en het langste nummer (afsluiter Atlas Air) is dan nog een van de beste nummers van het album. De sfeer is wel anders dan op de eerdere albums, wat toegankelijker, luchtiger, zeker easy-listening. Helaas is de kwaliteit van de nummers erg wisselvallig. Flat of the Blade vind ik maar een eentonig niemendalletje, terwijl Paradise Circus me al na enkele seconden helemaal wist te overtuigen. Uiteindelijk ontbeert het Massive Attack vooral aan verrassing, de nummers volgen teveel dezelfde formule en elke songkundige progressie is getelefoneerd. Een matig album dus, waar wel enkele erg goeie nummers opstaan. Toch een stapje terug na 100th Window.

Tot nu toe is hij minder dan Mezzanine en 100th window, maar er staan zeker enkele geweldige nummers op. (Atlas Air, Girl I Love You)

De andere nummers zijn vaak nog erg wennen, maar daarom zeker niet minder goed.

Op het eerste gehoor een lekker album, maar nog nergens een hoogtepunt kunnen ontdekken. Het is zeker geen Mezzanine, maar wel een klasse apart. Dit kleinood heeft nog een paar luisterbeurten nodig voordat ik een eindoordeel kan vellen.
Wederom complimenten voor het artwork trouwens!

deluxe versie besteld! ben erg benieuwd wat er op de 2de disc staat, verder zit er een 28 pagina boekje bij, ik zeg kom maar op!

Het jaar is nog maar net begonnen en al twee kanjers van Tindersticks en Massive. Op muzikaal vlak beloofd 2010.

Ik ga m pas beluisteren als ie te koop is

Maar ik ben heeeeel benieuwd

Nummer Babel = Prachtig
De rest van de cd kan me niet echt boeien zoals andere cd's van Massive attack dat wel kunnen. Misschien is het de eerste luisterbeurt maar nummers 1,3 en 4 vind ik gewoon Saai.
Had er meer van verwacht.

Dit album is als een verwarming.

Alleen word ik er niet warm of koud van.

Voorlopig blijkt dit toch een mindere plaat van Massive Attack te zijn...

Ik vind hem steeds beter worden juist, het iets andere gebruik van stemmen e.d. begint al te wennen.

Pray for Rain heeft echt een duidelijke TV on the Radio wending en Splitting the Atom, geweldig hoe alles daar tegen elkaar in loopt.
Ook Saturday Come Slow wordt steeds beter.

Ga van mild enthousiast naar behoorlijk enthousiast over deze nieuwe Massive Attack.

Redelijk album maar zelden echt goed. Meestal iets te standaard/zagerig

Heb zwaar vermoeden dat bij de deluxe versie gewoon de EP zit.... maar dat is wel leuk natuurlijk,

Ook hier een moeilijk te omschrijven gevoel bij het beluisteren van Heligoland. Voor de eerste keer voelt een cd van Massive attack niet aan als een coherent geheel. Ook grijpen de eerste noten van de eerste song mij niet bij de keel zoals dat bij alle andere cd's wel het geval was. Ik hoor verschillende mooie nummers maar over de hele plaat voel ik weinig tot geen sfeer.

Maar slecht is deze Heligoland zeker niet. Pray for rain en Splitting the atom kennen we van hun ep en liggen fijn in het gehoor, memorabel zijn ze echter niet. Psyche vond ik zelfs leuker als remix. Ook het andere korte nummer Saterday come slow is niet indrukwekkend: Massive attack is op zijn best in langere nummers waar er spanningsopbouw is. Atlas Air is daar een voorbeeld van. Een fijn orgelmelodietje dat steeds terugkomt en een beklijvende sfeer maken dit een waardige afsluiter. Maar het overdonderend gevoel dat Atlas Air in hun optredens in Vorst en de Lotto Arena gaf is op hun plaat minder te bespeuren. Live was het nummer een bezwerende trip, op cd, met een meer ingetogen versie, is het slechts een tripje. Maar zonder meer één van de toppers op Heligoland.

Ook het ander nummer waar 3D het solo doet is (Rush minute) fijntjes. Zijn stem past perfect bij de duistere melodie. Babel is ondanks de nerveuze drums en de stem van Martina een niemendalletje. Girl I love you en Flat of the blade klinken dan weer beter. Live beide absoluut onweerstaanbaar en gedurfd, op cd eerder braafjes. De gitaren op eerstgenoemde en de industriële beat op Flat of the blade zijn grotendeels verdwenen en dat is jammer. Vooruitgeschoven single Päradise circus tenslotte is een pareltje: heerlijk ingetogen melodie met de prachtige stem van Hope Sandoval.

3D heeft op Heligoland enkele fraaie songs bijeengeschreven, maar het niveau zakt af en toe wel wat in, ook qua sfeer springt het album van de hak op de tak. Live bleken ze daarin nochtans in uit te blinken. Desondanks toch een geslaagd plaatje: 3,5 *

Mooie recensie Aero! Ik vind dit nog steeds de beste MA tot nu toe; heel goed dat ze zijn afgestapt van dat triphopgeluid. De eerste drie nummers hebben nog een beetje weinig smoel, hangt teveel tussen het oude en het nieuwe geluid in, maar vanaf het vierde nummer zitten er echt geweldige dingen tussen. Supersterke producties die aan alle kanten buiten de lijntjes schieten, mooi mooi.

De enige tegenvaller op dit album voor mij is Psyche, die op de EP veel en veel beter klonk.

Is dit een goede instapper van Massive Attack? Heb er wel veel goede dingen over gelezen en gehoord, maar de laatste keer lag het me nog niet echt.

Ik moet dit album nog eens echt goed beluisteren, maar Blue Lines en Mezzanine lijken mij de beste instappers voor Massive Attack.

Wat Dexter hierboven beweert klopt helemaal, ook de verzamelcd Collected is erg goed samengesteld maar als je van originelen houdt zijn die 2 het beste, wat mij betreft, en dan toch vooral Mezzanine, maar als je iets lichters wilt en minder donker moet je met Blue Lines beginnen.
Deze nieuwe cd begint me toch op 1 of andere manier steeds meer te intrigeren, kan niet zeggen of ik hem nu steeds beter vind worden maar hij nog niet vervelen na vele malen draaien.