Massive Attack - Heligoland (2010)

Ik vind hem juist aardiger geworden. Je moet er niet te aandachtig naar luisteren, maar dit is prima achtergrondmuziek voor bv. tijdens het koken. Het is allemaal wat oppervlakkiger en niet meer zo spannend als hun eerste platen, maar dat zij zo helaas.

Twijfel tussen 3* en 3,5*, maar laat ik de helden van weleer maar het voordeel van de twijfel geven.

Ben benieuwd, als ik zoiets zou schrijven, zou ik kunnen wachten op de klingzwaarden en de vitrioolpennen.

Flat of the Blades is juist een van nummers die niet direct beklijven maar daardoor wel langer sterk blijven. Geweldige opbouw! Oke, de donkerheid en het delnaja-gemurmel is naar de achtergrond verdwenen maar op zich genomen is dit een uitstekende plaat.

Maar je hebt gelijk, ik ruil hem toch weer in voor 100th window in mijn top tien...

Toch wel grappig dat de meningen zover uit elkaar liggen. Dit vind ik het beste abum sinds Mezzanine. De somberheid en spanning (vind ik) spatten toch wel van dit album af. Komt in mijn eindejaarslijstje hoor.

Zo vind ik dit het beste album sinds 100th Window. Hoewel ik er meer van had gehoopt, zijn nummers als Girl I Love You, Paradise Circus en Atlas Air niet te versmaden. Wel jammer dat de ziel van laatstgenoemde nummer op het album een stuk minder diep gaat dan tijdens het optreden.

Logisch, het is ook het eerste album sinds 100th Window.

Als fan van Massive Attack had ik in het begin wat moeite met deze cd maar langzaam beginnen de nummers een beetje in te slijten als het ware. Ik begin de cd beter te leren kennen.

Vooralsnog 4.0 maar dat kan omhoog

Mezzanine is een van de mooiste albums die ik ooit gehoord heb. Vanwege kritieken heb ik uit voorzorg Heligoland maar overgeslagen. Maar toen Don Cappuccino me Heligoland tipte, heb ik hem beluisterd. En nog een keer. En nog vele keren. En nu moet ik zeggen dat ik het helemaal geen slecht album vind.

Pray For Rain heeft meteen dat mysterieuze, dat mechanische dat Heligoland kenmerkt. Pray For Rain heeft ook iets claustrofobisch, erg moeilijk om te beschrijven. Wel een prachtig nummer.

Babel is een uptempo nummer met een snelle beat, ook al klinkt Martina Topley Bird enigszins relaxt. Doet me denken aan een huis dat in grote snelheid instort, terwijl de zangeres daar rustig in zich zelf zingt. Redelijk verwarrend dus.

Splitting The Atom heeft een beat die gemaakt zou kunnen zijn door een 10-jarige op een computer uit 1995. Erg amateuristisch. De rest van het nummer kan me ook niet echt bekoren.
Zelfs de samenzang met de anders
zo geweldige Horace Andy (De man die Angel zong) klinkt niet goed.

Girl I Love You zet weer lekker dat onheilspellende sfeertje neer, waar Massive Attack zo goed in is. Gelukkig klinkt Andy weer zoals hij hoort te klinken. De blazers zijn ook mooi onheilspellend.

Psyche is nog een prachtige, mysterieuze track. Doet me op de een of andere manier denken aan een soort van bizarre achtervolging. En nogmaals: Martina Topley-Bird is een geweldige zangeres.

Massive Attack is helemaal niet commercieel geworden. Anders zouden ze Flat of the Blade niet gemaakt hebben. Een beat die bestaat uit random bliepjes en drumrolls op willekeurige momenten samen met de erg warme, maar totaal niet bijpassende stem van Guy Garvey maken het toch een erg bizar nummer. Wel bizar mooi.

Paradice Circus is verreweg het beste nummer van Heligoland. Een murmelende Hope Sandoval, een donker sfeertje, een prachtig pianoloopje, enigszins loom, dit had zeker niet misgestaan op Mezzanine. Het zou zelfs één van de betere tracks geworden zijn.

Rush Minute is één van de enige twee tracks zonder gastzangers/zangeressen. Ook hier weer een lome, donkere sfeer die ook op Mezzanine had gepast, alleen bevalt het me net iets minder dan Paradise Circus. Wel fijn om weer lekker naar het gemompel van 3D te kunnen luisteren.

Damon Albam hoort niet echt thuis in Heligoland. Hij is een losertje tussen de andere zangers.
Komt door zijn stem. Die heeft niet dat lekker donkere, lome dat de andere zangers en zangeressen wel hebben. Arme Damon. De beat van Saturday Come Slow redt wel weer erg veel.

Ik schrik nog altijd een beetje van het begin van Atlas Air. Weer dat amateuristische. Gelukkig klinkt 3D weer zoals we hem kennen en heeft Atlas Air een prachtige, dance-achtig einde. Een erg mooie afsluiter van een zeker meevallende plaat. 

cd uit de "uitverkoopbakken".
Op zich raar dat ik zo lang heb gewacht met aanschaffen. Alle vorige cd's, minus 100th W., waren zeer prettige aankopen die heden nog regelmatig de cd-lade weten te raken op een juiste draaibare wijze.

Ook deze cd lijkt me geheel niet verkeerd. Ik heb het idee dat deze vaker zal worden gedraaid dan de vorige.

Op Lowlands gekocht voor 8.99,=, na het geweldige optreden van MA in de Grolsch. Ik vind Heligoland goed te pruimen, het is absoluut geen Mezzanine/Blue Lines/100th Window kwaliteit, maar alsnog geheel eigenzinnige muziek van Massive Attack. Ik mis vooral diepgang in de tracks, het klinkt vaak gewoon wat flauwtjes. Maar dat is ook wel weer relaxed eraan.

Beste nummer:

Paradise Circus, sowieso een van de beste MA tracks ooit wat mij betreft. Einde met de strijkers wint hard!

Daarnaast bevallen Atlas Air, Pray for Rain en Flat of the Blade me behoorlijk. De tracks met vaste gasten Topley-Bird en Andy zijn ook OK.. eigenlijk vind ik alleen Saturday Come Slow geen zak aan.

Op Girl I Love You klinkt Horace Andy aan het begin een beetje als Akon Er klinkt een beetje autotune in door. Wel een heel goed nummer overigens!

Ik was niet meteen overtuigd na de eerste luisterbeurt. Maar nu enkele luisterbeurten later vind ik hem toch meevallen. Meevallen zeg ik wel, want een topper is het zeker niet. Daarvoor staan er enkele stinkers op, vind ik (Flat of the Blade, Saturday Come Slow, Psyche en Rush Minute). Ook vele nummers (zoals de juist opgenoemde) duren toch te lang en kabbelen maar voort en gaan snel vervelen. Zeker ook dankzij de zang van oa Guy Garvey en Damon Albarn. Hun stemmen passen niet bij Massive Attack, vind ik. Beter wat nummers ingekort (of zelfs weggelaten) zodat ze op een compacte plaat zouden uitkomen van rond de 40 minuten.

Dan de goeie kant: de typische dreigende sfeer en opbouw hebben ze nog altijd in de vingers. Vooral terug te vinden in nummers als Pray For Rain, Girl I Love You (momenteel mijn favoriet) en Atlas Air.
Een opmerking over de hele plaat ook: de beats mochten imo toch wat vetter. Ze klinken op heel veel nummers nogal basic en droog. In tegenstelling tot de volle beats op hun eerste drie albums.
Ik zou hem een zuinige 3 geven. Geen 3,5, want 7 jaar voor zo'n plaat is toch iets te lang .

uit betrouwbare bronnen vernomen dat de volgende plaat al klaar ligt. zal in maart/april 2011 uitkomen. volgens de producer bevat de plaat nog meer live instrumenten dan voorheen.

Het duurde even voor ik deze plaat leerde waarderen. Na de eerste luisterbeurten vond ik er niet zoveel aan, een matige plaat met een paar sterke nummers die duidelijk de ´oude Massive Attack-sound´ hebben zoals Girl I Love You. Tijdens het geweldige optreden op Lowlands viel het kwartje dan toch, de nummers kwamen supergoed uit de verf en pasten eigenlijk prima bij het oudere materiaal dat voorbij kwam.

Ik kan er niet zo van genieten als van Mezzanine, maar toch blijft het een prima album van een geniale band.
Minpuntje voor mij is toch het nummer met Guy Garvey, ik ben een liefhebber van Elbow en Massive Attack maar hoe hard ik ook m'n best doe, het lukt me maar niet om dat nummer mooi te vinden Maar zo te lezen ben ik niet de enige.

Hm... ik weet het niet met deze Massive Attack plaat. Het album begint zeer sterk met een nummer als Pray for Rain maar het album zakt over de helft toch een beetje in. De sfeer van de cd is wel weer erg goed. Het heeft weer echt die Massive Attack vibe. De cover vind ik trouwens wel super geslaagd. Meteen effe avatar gewijzigd haha Voor nu een 3,5*, kan nog hoger worden.

Ik heb 'm een tijdje niet gedraaid, deze Heligoland, en wat mij dan gelijk opvalt is de prachtige sfeer die dit album heeft: echt heel mooi! In ieder geval hebben de nummers op deze cd ook (weer) zo'n heerlijke backbone. Dat wordt gelardeerd met van die lekkere 'frutseltjes', mooie instrumenten (piano en violen op Paradise Circus!) en verschillende gastzangers. Veel composities zijn goed tot echt sterk en voila: zo heb je een dijk van een plaat.

Echt geweldig vind ik Splitting the Atom: een gortdroog dijk van een nummer. Ook Pray for Rain, Girl I Love You, Paradise Circus dus & Saturday Comes Slow met Damon Albarn springen eruit. Dat laatste nummer is van een kwaliteit die je helaas maar beperkt terugvindt op de Gorillaz release uit 2010 - Plastic Beach - van diezelfde Damon Albarn. Op dit Heligoland vind je juist geen enkel echt minder nummer.

Het was inderdaad even wennen met dit album, maar na wat schakelen en even niet draaien is de waardering omhoog gekropen en eindigt 'ie zowaar toch nog in mijn top 10 voor 2010.

Ik vind dit een wat zoutloze, saaie album, zonder echte sfeertekeningen die tot de verbeelding spreken en/of je weten mee te voeren. Ook de diversiteit aan gastzangers draagt niet bij tot een coherent geheel. Opener Pray for Rain is veelbelovend en m.i. ook meteen het beste wat Heligoland te bieden heeft, maar weet die belofte niet in te lossen. Babel en Splitting the Atom, gaan aan mij voorbij voordat ik er erg in heb. Girl I Love You weet dan nog wel om mijn aandacht te vragen, maar met Psyche is die dan ook weer direct weg. Guy Garvey's gruizige stem i.c.m. Massive Attack heeft wel wat, maar wil toch niet echt vlotten. Daarna is de inspiratie m.i. wel wat zoek tot aan afsluiter Atlas Air dat met Pray for Rain tot mijn 2 favorieten tracks hoort.
Nee, dit is voor mij muziek op de platte kant van het mes en niet op het scherpst van de snede.

Het is niet fair om Mezzanine als maatstaf te nemen om de waarde van de albums die Massive Attack daarna uitbrengt te bepalen. Mezzanine behoort naar mijn mening tot het allerbeste wat er in de 20e eeuw aan muziek is uitgebracht, voor mij na ontelbare keren beluisterd te hebben samen met Kind of Blue van Miles Davis op een gedeelde eerste plaats van beste platen ooit. Het is net zo unfair om Kind of Blue als maatstaf te nemen voor alle muziek die Miles daarvoor en daarna heeft gemaakt. Ook The White Album, vrij algemeen beschouwd als de beste plaat van The Beatles, kent mindere momenten. Iedere plaat zou op zich zelf beluisterd en gewaardeerd moeten worden.

Heligoland heb ik via internet leren kennen omdat ik vijf jaar geleden ben opgehouden naar de radio te luisteren, ik had genoeg van het gelul van diskjockeys en genoeg van de muziek die ze draaiden. Zou de wereld iets tekort komen als het overgrote deel van de muziek die als de zoveelste sensatie wordt aangekondigd niet gemaakt was? Nee, over het algemeen niet, het is in de eerste plaats handel die aan de man gebracht moet worden. Er is met zuivere intenties inmiddels zoveel moois gemaakt dat op plaat is uitgebracht en nog steeds te koop is dat ik de laatste jaren vooral op ontdekkingstocht in de muziekgeschiedenis ben. Bands als Massive Attack hebben uiteraard nog steeds wel mijn aandacht.

Destijds maakte Unfinished Sympathy meteen veel indruk op me en ik kocht de CD. Blue Lines is erg gevarieerd, door recensenten werd toen geschreven dat de band nog op zoek is naar een eigen stijl. Protection is ook een tamelijk gevarieerde plaat, dus het leek er op dat de variatie een kenmerk van Massive Attack is. Ik heb die plaat aanvankelijk niet gekocht, Karmakoma vond ik niet zo’n bijster interessant nummer toen die op singel werd uitgebracht. Een kennis van me had Mezzanine gekocht toen die net uit was en Teardrop op singel was uitgebracht. We draaiden Mezzanine regelmatig tijdens klaverjasavondjes. Beetje bij beetje ben ik die plaat gaan waarderen, eerst Teardrop, dan een ander nummer, en nog een, en nog een. Wat goed is komt niet altijd snel. Rode wijn vond ik aanvankelijk ook niet te drinken en olijven niet te vreten. Hoe anders is dat tegenwoordig: wijn, olijven, schimmelkaas, schilderijen van Picasso en muziek van J.S. Bach (om maar enkele voorbeelden te geven) voegen voor mij echt iets toe aan de kwaliteit van leven. Protection en 100th Window heb ik uiteindelijk ook gekocht, steeds nadat ik een paar nummers erg mooi begon te vinden.

Heligoland pakte mij in het begin ook niet. Op Amazon.com hoorde ik wat fragmenten en ik vond er niets aan. Een paar maanden geleden hoorde ik via YouTube Girl I love you en ik was op slag verliefd op dat nummer. De oude Massive Attack met Horace Andy! Dit is wat ik van Massive Attack wil horen. Eveneens op YouTube hoorde (en zag) ik Atlas Air a.k.a. Marrakesh @ Voorst Nationaal. Ik was helemaal om. Twee uitstekende nummers zijn voor mij voldoende om ze op CD te willen hebben. Ik heb Heligoland als verjaardagscadeau gevraagd en begin december kreeg ik hem van mijn vrienden en vriendinnen als onderdeel van het cadeau collectief. Wat ben ik blij dat ik Heligoland niet zelf het gekocht maar gekregen heb van de mensen om wie ik geef want met Heligoland heb ik inmiddels een speciale band gekregen.

Afgelopen zaterdag heb ik op truffels gaan trippen (15 gram psilocybe Atlantis a.k.a. Philosopher's stone) en na een wandeling door de versgevallen sneeuw ben ik thuis naar Heligoland gaan luisteren. Ik kan zeggen dat ik tijdens die trip in Heligoland geweest ben, ieder nummer schept een volkomen eigen sfeer en tijdens de trip was ik niet alleen luisteraar maar ook deelnemer aan de muziek. Deze toch al lange tekst wordt nog veel langer als ik hieronder uitgebreid beschrijf hoe ik ieder nummer heb beleefd, dus beperk ik me met de mededeling dat de muziek van Massive Attack niet voor niets triphop heet. De klanken van de muziek, de ritmes en vooral ook de teksten draaien in elkaar en vormen een samenspel, ze versterken en ontkennen elkaar. Zo ontstaat er de broeierigheid en dubbelzinnigheid die zo kenmerkend is voor Massive Attack. Zoals ik het beleefde gaat Heligoland in zijn geheel over alle denkbare en ondenkbare vormen van liefde en overleven in een krankzinnig geworden wereld.

Ik geef één voorbeeld. Het laatste nummer Atlas Air is een dramatisch verhaal. De Amerikaanse luchtmacht had een tekort aan vrachtvliegtuigen om soldaten en wapens naar Irak en Afghanistan te transporteren. Atlas Air was een noodlijdend bedrijf in Marokko dat dringend om opdrachten verlegen zat. Om zelf te overleven tekenden ze een contract met het Amerikaanse leger en verleenden door de troepen- en wapentransporten medewerking aan het doden van hun Moslim broeders elders in de Arabische wereld. Een duivels dilemma dat werd gewonnen door de liefde voor oorlog. Bitter. En dat bittere verhaal is dan verpakt in een lui ritme dat door de herhaling onweerstaanbaar swingend wordt zodat je voor je het goed en wel beseft staat te dansen. Maar het dubbele dat in alle muziek van Massive Attack zit is iets waar we iedere dag mee te maken hebben: we weten uit de media dat er op het moment dat we dansen mensen vermoord worden, kinderen verhongeren, dieren mishandeld worden, bossen platgebrand en oceanen leeggevist en volgestort worden met ons afval. Toch dansen we. Als je even nadenkt weet je waarom we ondanks de narigheid om ons heen toch samen dansen.

Heligoland is me om verschillende redenen in de tijd dat ik die plaat heb (drie weken) heel dierbaar geworden. De sfeer is anders dan op Mezzanine maar voor mij zijn deze twee platen qua zeggingskracht met elkaar verbonden als een twee-eenheid. De hoes is oranje en de rug van de disc zwart, precies omgekeerd t.o.v. Mezzanine. Dat zal niet toevallig zijn, waarschijnlijk voelden de leden van Massive Attack dat zelf ook zo.

Het zou mij eerder verbazen wanneer Horace Andy níet op een album van Massive Attack te horen zou zijn.

Het verhaal achter Atlas Air kende ik nog niet. Interessant, het onderwerp staat voor mij in schril contrast met de bezwerende muziek die (zeker in de live uitvoeringen) de pan uit swingt. Moet bekennen dat ik het gemompel van Del Naja meestal niet probeer te ontleden.

Toch knap: een plaat maken waarvan ook na meerdere draaibeurten helemaal niets blijft hangen. Het is allemaal erg vlak.

Toch nog maar een paar keer draaien, dan valt dat kwartje wel!

Ja, of niet.

Ik wilde zeggen: dit is een plaat waar na flink wat keren draaien, het kwartje toch nog kan vallen.

Dat zijn alle platen, theoretisch gezien.

Maar sommigen wat meer dan anderen....

Lang geen gekke plaat weer van Massive Attack, hebben wederom een aangenaam spannende sfeer weten te creëeren. In mijn oren dan ook absoluut niet saai en vlak. Kan me wel wat voorstellen bij de woorden dat dit een groeiplaatje is, al bevalt het mij na 2 luisterbeurten al behoorlijk. Met name de openingstrack Pray for Rain en Flat of the Blade springer er voor mij uit. Wat heeft Guy Garvey toch een fijne stem.. Sowieso goede gastartiesten op dit album!

3,5*

Ik vind Heligoland geslaagder dan de voorganger. In het begin was ik wat huiverig vanwege de vele gastbijdragen. Het gevaar is dan dat het album minder als geheel klinkt.
Maar ik ben toch positief verrast. Dit klinkt wel degelijk als één geheel. Misschien komt het doordat de gastzangers ook hebben bijgedragen aan het schrijven van de nummers. Damon Albarn heeft zelfs credits op drie nummers. Waar de nummers op 100th Window meer soundscapes waren zijn het nu weer mee 'liedjes' geworden.

Babel en Splitting the Atom zijn geweldig! Die lage monotone stem in Atlas Air en dan de dromerige zang van Horace Andy. De bassline van Girl I Love You is ook moddervet.
Het nummer waar ik me het meest op verheugde bij het zijn van de gastartiesten valt dan weer tegen. Dat is Flat of the Blade. Er gebeurt muzikaal te weinig. De stem van Guy Garvey is zoals altijd fantastisch net als de melodie. Dit kan helaas niet het kale nummer redden.

Ook van Damon Albarn had ik iets meer verwacht. Hij kan zo heerlijk loom zingen. Ik vind het nu niet lekker uit de verf komen. De afsluiter Atlas Air is wat mij betreft één van de lekkerste Massive Attack nummers. It took all the man in me to be the dog you wanted me to be.

Zo houden ze me toch nieuwsgierig naar nieuw werk. Hopen dat het niveau van Mezzanine nog een keer benaderd wordt!

Het heeft weer 7 jaar geduurd voordat MA weer met een nieuw album aankwam. En zo krijgen we toch nog Heligoland voorgeschoteld die ook zeker weer niet verkeerd is. Het gaat er gewoon weer lekker op zijn ouderwets aantoe, geen vele aanpassingen (alleen nu wel wat rustiger) en veel creativiteit.

Prey for Rain was een mooi openingsnummer en klinkt al meteen lekker donker en jazzy. Het gaat er lekker subtiel en rustig aan toe. Tot mijn grote verbazing slaat het nummer op de helft inene om in en newage popmuziekje. Erg mooi evengoed. Je hoord het al, MA gaat gewoon met de tijd mee. Babel (vernoemd naar de film?) is ook weer lekker. Breakcore achtige beats en een Cure-achtig gitaarspel dat word overtroffen door, weer een andere vrouwelijke zanger die kandidaat van MA mocht zijn, en dan nog: Topley Bird! De vriendin van Tricky. Het nummer heeft veel weg van de jaren 80, gevarieerd met hier en daar weer wat mooie electronische zoemende deuntjes. Met Spitting the Atom gaan we over naar een simpel amateuristisch orgelorkest, met Daddy G met een zware stem die erdoor heen deunt en het daglicht dan zogenaamd geregeld word door Andy. Het nummer word ook weer gevult met orkestische onheilspellende geluidjes. Daarna komt Girl i love you, dat eerst heel brommend en subtiel begint en vervolgens heel langzaam opbouwt en Horace Andy het plaatje compleet maakt. Met daartussen ijskoud gitaarspel en het refrein klinkt ook als een klok en het nummer lijkt alleen maar meer en meer te krijgen. Vooral het tussenspel met die zogenaamde blaasinstrument bij 02.24 was voor mij de ultieme uitschieter. Het gaat er dan gewoon heerlijk chaotisch aan toe, daarna gaat het inene over op een dronkemans jazz orkest. Psyche vond ik ook erg mooi, fijn zonnig deuntje en een mooie emotionele stem van Bird. Flat of the Blade begon wel weer erg maf en moest gelijk aan een jaren 80 computerspelletje denken. Dat tweede helft van dat nummer was ook wel goed. Paradise Circus was wel weer een mooi, subtiel nummertje, weer goed gezongen en het bouwt ook langzaam op en weet de aandacht er ook bij te houden. En welkom terug 3D met Rush Minute. Ook weer subtiel en met het refrein komt er een rock-thema boven tafel en worden en dat komen we zo nu en dan nog tegen in dit nummer en zo sluit het nummer ook af. Saturday Come Slow was ook een lekker nummer en hierin gaat MA ook weer een beetje de pop/rock kant op. Nummer leek ook wel een beetje een imitatie van Radiohead. Atlas Air, lijkt wel weer stom te beginnen met datzelfte orgeltje uit Flat he Blade maar bouwt zo lekker subtieletjes op en mogen we 3D weer begroeten. En hierin komt alles weer terug, lekkere onheilspellende geluiden op de achtergrond, vele verrassingen en ook toch weer een pop/rock thema erin. Heerlijk deuntje tijdens het refrein en het nummer lijkt ook steeds donkerder en verontrustender te worden, en hey: we krijgen weer wat Arabische trommelklanken te horen. En de laatste minuten gaat het er lekker ruig aan toe. Heerlijk gevarieerd nummer.

Zo. Ook deze MA is weer zeer geslaagd en het neemt gelukkig niet af naarmate ze ouder worden. Ik wacht nu al met smart op de volgende album van MA want ik kan er echt geen genoeg van krijgen.

4,0*

Het duurde even voor het album bezonk. Heb hem ook een tijdje links laten liggen.

Maar de laatste tijd pakt het steeds beter. Ik vind hem in ieder geval al stukken beter dan 100th window. Die was ook niet slecht maar die vond ik wat grauw klinken en tegen het einde slap worden.

Deze haalt het niveau van Blue Lines en Protection. Het heeft een paar prachtige track. Vooral 4 7 en 10 zijn geweldig.

Heerlijk album. Ik vind het eigenlijk helemaal niet vlak of saai, hoewel dat verschilt per nummer. Als hoogtepunten kies ik het bedwelmende Babel, het hemelse Paradise Circus en machtige afsluiter Atlas Air. Voor sommige tracks moet je in de stemming zijn, en niet ieder moment van het album is zo geweldig als de beste momenten, maar de boel zit steeds goed in elkaar en vormt een erg lekker geheel. Dit is muziek die helemaal in mijn hoofd gaat zitten en me meeneemt naar een andere wereld. Veelal mooie vocalen en prachtige sferen. Bij vlagen is de plaat zowel sensueel als dansbaar als tranceverwekkend.
Nou 100th Window eens aanschaffen!