Foreigner - Mr. Moonlight (1994)

Zouteloze comeback van Lou Gramm bij Foreigner. Het hangt werkelijk aan elkaar van de clichés. Bij het van A tot Z beluisteren van de plaat komen we verderop nog een paar aardige nummers tegen (Until the end of time, Real world, I keep hoping). Die zijn niet aardig omdat die toevallig wel clichédoorbrekend zijn (dat zijn ze namelijk niet) maar 't zijn nog wel relatief mooie liedjes, waar de landerigheid niet zo van afdruipt als van een aantal andere nummers (Rain voorop). Big dog is nog een aardig instrumentaaltje, al was het aardiger geweest als hij *helemaal* instrumentaal geweest was... 2*

(mijn versie heeft een andere trackvolgorde overigens)

OK dan. 4 sterren, en 6/100 omhoog.
Blijft natuurlijk toch te weinig.
Dit is gewoon een uitstekend melodieus hardrock-album met lekkere nummers.
Behoorlijk feelgood en nodigt uit tot meezingen en waar nodig het gaspedaal intrappen.
Plaat klinkt als een klok, mede dankzij met Mike Stone.
Zoals door de buurman al opgemerkt zijn de enigszins kille jaren 80-synths ingeruild voor een Hammond, wat de songs aanzienlijk ten goede komt.
Lou Gramm komt misschien niet zo heel hoog meer, maar dat maakt niet uit.

Nauwelijks zwakke nummers op deze CD, die ook ik met een andere trackvolgorde heb.
Het was waarschijnlijk de tijd niet voor dit soort muziek.
Het uitstekende White Lie haalde de tipparade nog , dus dat zegt genoeg.
Voor de rest meer van het goede met bv. Rain (lekkere Hammond), Until The End Of Time (ballad die enigszins doet denken aan Waiting For A Girl Like You), het melodieuze All I Need To Know, Real World (ballad met mooi gitaarwerk), Under The Gun en I Keep Hoping (weer een mooi wat rustiger nummer).
Het lompe hondennummer Big Dog is natuurlijk een gimmick, maar wel een leuke.
Hoogstens een beetje minder zijn Hand On My Heart en Hole In My Soul.

Een Foreigner die in feite niet meer te vergelijken is met de oude.
En misschien maar goed ook, want het is zeker net zo goed, zo niet beter dan de 'oude' versie.
Wellicht het beste van de hele catalogus en daarom een dikke 4 voor dit album dat ook nog eens lekker de speakers uit spat.
Het zij zo.

Het is lastig om dit album slecht te noemen. De heren proberen het wel, maar het zit er gewoon niet meer in. Waar een Real World nog best ok is, gaat daar wel een afgrijselijke Big Dog aan vooraf. Verder schommelt het niveau niet zo erg, maar het balanceert op het randje van het acceptabele. Het is niet meer de gladde pop van de eighties, maar, je raadt het al, de ninetees. Een tikje luisterbaarder. De terugkeer van Gramm had niet eens gehoeven. De zanger van de vorige plaat had dit net zo goed kunnen doen. Foreigner is oud geworden.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information
7. Mr. Moonlight
8. Unusual Heat

Bevalt mij dan toch beduidend beter. Gramm's stem is toch net iets fijner om naar te luisteren en ik vind het materiaal toch zeker een stuk meer geïnspireerd klinken dan het geval was op Unusual Heat. Until The End Of Time is een mierzoete begin jaren '90 ballad, maar heeft alsnog een fijne zomerse en dromerige sfeer die me prima bevalt. White Lie en All I Need To Know zijn beide ook lekkere up-tempo songs met een Brian Adams-vibe en Real World is een sterke ballad. Sluit ook sterk af met Hand Of My Heart.

Ik vermoed dat dit album beduidend populairder en succesvoller was geweest als het in de hoogtijdagen was uitgebracht. Voelde in 1994 waarschijnlijk als mosterd na de maaltijd, maar in zo'n marathon als deze kan ik er echt goed van genieten.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Mr. Moonlight
7. Inside Information
8. Unusual Heat

Uitstekend album toch. Echt een typische Foreigner plaat met een aantal lekkere rockers en ook mooie ballads, waaronder Until the end of time. Hun laatste album met Lou Gramm die als vanouds klinkt en waarop bewezen wordt dat het vooral toch de tandem Jones/Gramm was die de beste songs produceerde. Lekkere AOR plaat in een tijdperk waarin dat genre het moeilijker dan ooit tevoren had.

1994. Grunge had vanaf eind '91 voor een ommezwaai in rockland gezorgd, aor was passé. Dat kan voor MTV hebben gegolden, maar waar waren de fans van melodieuze hardrock en adult oriented rock gebleven? Inmiddels te druk met een volgende levensfase, huis-kat-kinderen? En zou de overgang naar cd (Mr. Moonlight verscheen tot op de dag van vandaag slechts op cd en cassette) de muziekbeleving van de oude fans hebben beïnvloed?

Lou Gramm keerde voor dit album terug bij Foreigner, de groep die in de Verenigde Staten al sinds 1977 zo succesvol was. Hij nam zijn maatje mee, de getalenteerde Bruce Turgon uit Shadow King, die niet alleen de vertrokken bassist Rick Wills verving maar ook de derde hoofdcomponist van de groep werd. Eveneens nieuw is drummer Mark Schulman.

Dat alles hielp dus niet: kwam voorganger Unusual Heat (1991) in de Verenigde Staten al niet verder dan #117 in albumlijst BIllboard 200, Mr. Moonlight haalde #136, Foreigners slechtst verkopende studioalbum ooit. Waarom renden de fans uit de jaren '70 en '80 niet naar de platenwinkel, los van de redenen die ik aan het begin noemde?

Ten eerste omdat een groots popnummer van het kaliber I Want to Know What Love Is en Waiting for a Girl like You ontbreekt, één kleine uitzondering daargelaten.
Ten tweede mist een rockend nummer dat je bij de lurven grijpt, zoals ooit Cold as Ice. Ten derde omdat de groep niet meer speelt met variatie tussen toetsen en gitaar. Dit is vooral een gitaaralbum. Voor de klavieren is slechts een bescheiden bijrol gereserveerd.
Dit alles brengt mij vanzelf bij bezwaarpunt 4: een gelijkmatig, evenwichtig maar ook wat saai album, zelfs als er geen slecht nummer is te vinden.

Dan echter ga ik mijzelf weerspreken. De eerste helft (volgorde van streaming dus anders dan de reguliere cd): opener en single White Lie zingt lekker mee, maar de tekst (een leugentje om bestwil moet kunnen in een relatie) pakte kennelijk te weinig radiostations en dus singlekopers. Rain en All I Need to Know hadden ook als single gekund, poprock in het straatje van John Waite, maar uit de mode in 1994.
Until the End of Time is een ballade die eventueel een poppubliek had kunnen aanspreken, drijvend op een te dun laagje toetsen. Running the Risk heeft een heerlijk meezingrefrein, maar de stijl was uit de mode.

De eerste helft is dus eigenlijk best goed. Waarom ervaar ik 'm dan toch als gewoontjes?

Wel, op de tweede helft zijn zowel ballade Real World (waarom zo weinig gedaan met de toetsenlijn kort voor de gitaarsolo, die springt eruit!) als het lomp rockende, het van een vervormde spreekstem voorziene buitenbeentje Big Dog niet pakkend. Midtempo liefdesliedje Hole in My Soul is beter, maar het arrangement (gitaarliedje) is te mager voor deze melodieuze hardrock/aor-groep. Ze halen de vaart uit Mr. Moonlight.

En dan hervindt Foreigner de vorm weer. I Keep Hoping is een ijzersterke ballade. En dat schrijft iemand die daar meestal niet weg van is. Meer hierover in het slot. Under the Gun is rockend als Foreigner in de beginjaren met een riff á la AC/DC. Bovendien sterke koortjes: lekker! Met Hand on My Heart wordt te veilig afgesloten.

In december las ik dubbel nieuws over Foreigner. De groep gaat in 2024 op afscheidstournee in de Verenigde Staten met het eveneens afzwaaiende Styx, waarbij John Waite als 'special guest' fungeert.
En bandleider Mick Jones tekende een publishing deal. Ik weet niet of het mogelijk is, maar als ik hem was zou ik Mr. Moonlight een 2.0-versie gunnen.

Breng 'm uit op vinyl en doe dingen die in de indie-/grungejaren '90 verboden waren. Oftewel, breng meer variatie aan ten koste van de dominante gitaar en wissel die af met klavieren.
Twee nummers vragen om een grote verbouwing. De toetsenlijn die in Real World klinkt van 4'22" tot 4'33": die is zo sterk dat hij al in het intro en tussen de coupletten zou moeten. En haal voor Keep Hoping een koor erbij. Ja, ze zullen je verwijten dat je een trucje herhaalt, maar het nummer vráágt erom. En het rockende bonusnummer Crash and Burn mag er dan wel standaard bij, eventueel ten koste van Big Dog.

Er zit veel meer in Mr. Moonlight dan ik aanvankelijk dacht. Het komt er alleen niet zo uit.