Foreigner - Mr. Moonlight (1994)

Zouteloze comeback van Lou Gramm bij Foreigner. Het hangt werkelijk aan elkaar van de clichés. Bij het van A tot Z beluisteren van de plaat komen we verderop nog een paar aardige nummers tegen (Until the end of time, Real world, I keep hoping). Die zijn niet aardig omdat die toevallig wel clichédoorbrekend zijn (dat zijn ze namelijk niet) maar 't zijn nog wel relatief mooie liedjes, waar de landerigheid niet zo van afdruipt als van een aantal andere nummers (Rain voorop). Big dog is nog een aardig instrumentaaltje, al was het aardiger geweest als hij *helemaal* instrumentaal geweest was... 2*

(mijn versie heeft een andere trackvolgorde overigens)

Melodieuze rock was uit ten tijde van het uitkomen van deze plaat, hierdoor heeft hij niet zoveel gedaan. Toch vind ik hem erg goed met uitstekende ballads en een prima productie, ik zet hem nog regelmatig op.

Hier word ik net als van ''Unusual Heat'' koud nog warm van. Aangeschaft voor de volledigheid maar zelden luisterbehoefte gehad.

Ik heb deze plaat toch maar weer een herkansing geven en ben tot de ontdekking gekomen dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Zal wel een stemmingskwestie zijn want er staan toch weer een aantal mooie ballads en potente rockers op. ''Big Dog'' blijft een fraai stukje gitaargeweld. Weliswaar niet meer de glans van weleer maar in zijn vorm toch best een goed produkt. Halfje omhoog.

Bij dit album loont het om 'm vaak te luisteren. Dan blijkt het een geweldig rockalbum te zijn, prima geproduceerd en gemixt. Bovendien veel tijdlozer dan 4, Agent Provocateur en Inside Information. Synthesizers en drumcomputers zijn ingeruild voor akoustische gitaren en een hammondorgel.

Er staan geen slechte nummers op (hoewel Big Dog een beetje debiel is met dat "Kiddy kidy kiddy" gedoe). Het gemis van Rick Willis en Dennis Elliott is geen enkel probleem, want hier hoor je een Foreigner versie 2.0, de verbeterde versie.

Toegegeven, een ware klassieker vind je er niet op. Maar overall is het het meest constante en "volwassen" Foreigner album en daarmee de beste uit hun reeks.

Ik ben geloof ik de enige ter wereld die er zo over denkt.

Kom op Buurman, niet zo bescheiden! Ik ben zelfs van mening dat dit vérreweg het beste album van Foreigner is. Er staan alleen maar goeie nummers op. De hoogtepunten zijn wat mij betreft: Running the Risk, dat mooi in elkaar zit en met dat mooie stukje van die gitaarsolo die mooi laag begint. I Keep Hoping en Hand on my Heart die een prachtige melodie - en tekst hebben en voor mij een emotionele waarde hebben, maar dat is persoonlijk. En Lou Gramm blijft één van de beste rockzangers die ik ken.
Ik hoor trouwens ook een goede drummer op dit album.

Op de CD zoals ik 'm ken is de volgorde van de nummers trouwens anders. White Lie staat bijvoorbeeld aan het begin.

White Lie lijkt zo van een Magnum-plaat te komen.

Hier klinkt Lou Gramm ook wel erg als Bobby Catley.

Verder is dit een prima rockplaat...

Belachelijk laag gemiddelde.
Uitstekende comeback van Foreigner en voorlopig eens met de Buurman na weer eens een paar keer luisteren en dan maar met zij tweeen alleen op de wereld
Melodieus, uitstekend gezongen en beklijvend.
Kom er nog op terug.

Dibbel, kom op met die sterren dan!

OK dan. 4 sterren, en 6/100 omhoog.
Blijft natuurlijk toch te weinig.
Dit is gewoon een uitstekend melodieus hardrock-album met lekkere nummers.
Behoorlijk feelgood en nodigt uit tot meezingen en waar nodig het gaspedaal intrappen.
Plaat klinkt als een klok, mede dankzij met Mike Stone.
Zoals door de buurman al opgemerkt zijn de enigszins kille jaren 80-synths ingeruild voor een Hammond, wat de songs aanzienlijk ten goede komt.
Lou Gramm komt misschien niet zo heel hoog meer, maar dat maakt niet uit.

Nauwelijks zwakke nummers op deze CD, die ook ik met een andere trackvolgorde heb.
Het was waarschijnlijk de tijd niet voor dit soort muziek.
Het uitstekende White Lie haalde de tipparade nog , dus dat zegt genoeg.
Voor de rest meer van het goede met bv. Rain (lekkere Hammond), Until The End Of Time (ballad die enigszins doet denken aan Waiting For A Girl Like You), het melodieuze All I Need To Know, Real World (ballad met mooi gitaarwerk), Under The Gun en I Keep Hoping (weer een mooi wat rustiger nummer).
Het lompe hondennummer Big Dog is natuurlijk een gimmick, maar wel een leuke.
Hoogstens een beetje minder zijn Hand On My Heart en Hole In My Soul.

Een Foreigner die in feite niet meer te vergelijken is met de oude.
En misschien maar goed ook, want het is zeker net zo goed, zo niet beter dan de 'oude' versie.
Wellicht het beste van de hele catalogus en daarom een dikke 4 voor dit album dat ook nog eens lekker de speakers uit spat.
Het zij zo.

Ik merk dat ik een andere volgorde heb. Na wat rondzoeken, heb ik uitgevonden dat de Europese en de Amerikaanse release een andere trackvolgorde hanteren.

Dus mijn Under the Gun staat achterin de plaat (waar ik hem ken), maar hier op de site vooraan.
Mijn gevoel bij deze plaat is dus toch een beetje anders, want hoe stom het ook klinkt, de volgorde van songs maken erg veel uit voor de beleving van een plaat.

En hoeveel bandleden heb jij op de cover staan? Ik tel er vijf, maar er is ook een versie waarop Mark Schulman uitgegumd is. Spooky!

Deze: Foreigner Mr. Moonlight (CD Album)- Spirit of Metal Webzine (en) - spirit-of-metal.com

Wat een rotstreek... Waarom zou je dat doen?

Vreemd inderdaad.
Heb de CD even uit het rek getrokken, maar bij mij staan er gewoon 5 op.

Anyway, een plaat die je vaker moet draaien voor hij echt voor je gaat werken. Het lage gemiddelde is inderdaad bezopen. Ik vind het het beste album van Foreigner, al met al.

Bij mij is hij weer uitgewerkt. Heb hier in de jaren '90 veel naar geluisterd en van gehouden, nu vind ik alle voorgaande albums (op eventueel Unusual Heat na) urgenter, oorspronkelijker en bovenal: beter.

Ik kan het niet nalaten om weer eens aandacht te vragen voor deze superplaat. Big Dog, met dat gelul tussendoor, is een tikkie vervelend, hoewel de riff echt goed is. Verder is I Keep Hoping een tikkie over the top. Maar verder... ontzettend goeie, volwassen hardrockplaat.

Hoewel de liedjes niet slecht zijn is het mij toch een wat te "kalmpjes"zullen we maar zeggen. Beetje pittige riff is bij under the gun en black dog nog wel aanwezig, maar daar blijft het ook bij. Had wel wat spicier gemogen, mede ook dat dit de vierde op rij is waarmee ultiem op een Michael Bolton publiek wordt gemikt. Bij Bon Jovi zag je dat ook steeds meer. Blijft natuurlijk dat ome Lou een fantastische zanger is (was) en dat als je er voor in de stemming bent erg genietbaar is, maar zet net zo lief unusual heat op, inwisselbaar, voor mij althans.

Grappig. Michael Bolton maakte scheurende hardrock met Bruce Kulick op gitaar.

Foreigner was altijd toch al radiovriendelijk, in de tijd van Cold as Ice al.

Ik snap die aversie tegen Big Dog eigenlijk niet zo. Toch wel humor zoals het beest uit zn tent wordt gelokt met kiddy kiddy kiddy......

Voor mij maakt het niet uit of het radio vriendelijk is of niet, maar een rock album met een paar ballads luistert anders, voor mij prettiger, dan een ballad album met een paar rock songs. Met de ballads scoorde men, eind jaren tachtig begin negentig de grootste hits. Dus ik snap dat wel en Michael Bolton speelde daar toen al erg gelikt op in en liet de rock songs volledig achterwege. Heeft m geen windeieren gelegd.

Een ballad is natuurlijk hartstikke mooi maar kan de vaart uit een plaat halen.

Bands die echt goede ballads konden schrijven waren bijvoorbeeld Queen, Thunder en Foreigner.

Bands die soms nét even te vaak ballads schreven waren bijvoorbeeld Toto en Journey.

Foreigner schreven ook op een gegeven moment ook wel ballads wat singles moesten worden (net zoals Bryan Adams, Elton John en Phil Collins bv.) en dat vind ik toch wel jammer. Dat had ik bij jou twee genoemde bands toch wel minder.

Misschien ben ik niet echt goed op de hoogte van Foreigner, maar de ballads die ik ken, zijn wel ijzersterk, vind ik dan.

Nou, ik vind I Don't Want to Live Without You toch wel een erg treurig geval persoonlijk...

...al kan ik bij Queen, Thunder, Toto, Journey, Bryan Adams, Elton John en Phil Collins ook allemaal wel minstens één voorbeeld verzinnen.

Nou, toen Agent Provocateur en Inside Information uitkwamen was Foreigner heel wat bekender dan Michael Bolton. Foreigner was tot eind jaren '80 een gevestigde hardrock/AOR band met joekels van hits, terwijl Michael Bolton zijn eerste (en volgens mij enige) hit nog moest krijgen in die tijd. Het Skyradio gekwijl van How Am I Supposed... kun je niet op één lijn zetten met de grote Foreigner krakers. Maar dat is mijn mening.

Het Skyradio gekwijl van [i]How Am I Supposed... kun je niet op één lijn zetten met de grote Foreigner krakers. Maar dat is mijn mening.[/i]

Tja, dat beweer ik geenszins. Mij bedoeling is om aan te geven welke richting Foreigner steeds meer op ging. Op zich is dat een album, misschien twee, wel aardig maar op een gegeven moment is de koek wel een heel eind op. Een Best of Ballads van Die Scorpions of Aerosmith kan ook een hele zit zijn, hoe sterk de ballads dan ook zijn.

Grappig dat Thunder in dit rijtje staat! Wat mij betreft doen de ballads van hun totaal niet onder voor die van de overige bands. Alleen hebben die van Thunder helaas nooit de aandacht gehad die de anderen wel ten deel is gevallen. Joekels van hits dus...Maar er zullen ook mensen zijn die zeggen; gelukkig maar!

't Is alweer een wat oudere quote, maar volgens mij haalde ik gewoon alle bands aan die in de paar posts erboven genoemd werden. Vanaf het tweede album vind ik de meeste Thunder-ballads van een vrij bedenkelijk niveau... maar eens dat Thunder als geheel behoorlijk ondergewaardeerd is naast die andere bands/zangers.

De Thunderballads (maar ook Great White) waren wel van een stuk hoger nivo dan menig top 40-ballad, vind ik.