The Psychedelic Furs - Talk Talk Talk (1981)

Deze ooit voor 2,50 gulden zien liggen, maar toen niet gekocht omdat ik dacht dat het een album was die voor de helft uit nummers van The Psychedelic Furs bestond, en de andere helft was gevuld met werk van Talk Talk.
Stom!
Niet dat The Psychedelic Furs het niveau van Talk Talk heeft, maar dit is wel een lekker postpunk plaatje.
De zang neigt wat naar Bauhaus, en Dumb Waiters heeft een tegen het vals aan klinkende saxofoon, die vreemd genoeg er heel goed bij past.
Een dromerig begin, maar uiteraard is het prijsnummer het overbekende Pretty In Pink.
Helaas hoor je deze nooit meer voorbij komen.
Deze had voor mij net zo goed mogen scoren als Don’t You van Simple Minds; beide sleutelnummers voor van die feel good tienerfilms uit de jaren 80.
Het gitaarspel is zo treffend bij Pretty In Pink, en waarschijnlijk had de band ook hoge verwachtingen toen de song gebruikt werd.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Talk Talk Talk is een mooi album, maar ik kan mij voorstellen dat de zang je naar een aantal nummers gaat tegen staan, voor mij de zwakkere schakel.

Op reis door de new wave ben ik bezig aan mei 1980, als onder meer deze tweede van The Psychedelic Furs verschijnt. Moest lachen om de anekdote van deric raven:Ach ja, ik snap het misverstand.

Richard Butler zingt weer alsof hij op de wc zit en enige obstipatie heeft. Een ietwat persende zangstijl, uit duizenden herkenbaar. En aangenaam. Talk Talk Talk is simpelweg het sterke vervolg van het toch al aangename debuut. Ergens halverwege Joy Division en Echo & The Bunnymen, maar toch vooral zichzelf.
Soms zijn de zanglijnen monotoon (opener Dumb Waiters, It Goes On), dan weer is het melodieuzer (Pretty in Pink, Mr. Jones, slotlied She Is Mine), soms is het gejaagd (I Wanna Sleep with You, Into You Like a Train, ), soms stevig (Mr. Jones, So Run Down), dan weer ontspannen (No Tears, It Goes On, All of This and Nothing). De saxofoon van Duncan Kilburn brengt bij dit alles regelmatig extra sfeer plus melodie.

Veel variatie dus. Het leverde hen hun eerste hitjes op in het Verenigd Koninkrijk: Dumb Waiters kwam in mei '81 tot #59, Pretty in Pink tikte in juli #43 aan. Het laatste nummer krijgt in 1986 als heropname een tweede leven dankzij de gelijknamige film, Talk Talk Talk haalt in de week van binnenkomst, eveneens in mei '81, meteen zijn hoogste notering op #30.

Er klonk zóveel fraais in mei '81. Red Skies over Paradise van Fischer-Z is één daarvan, maar die favoriet, in mei '81 in de Nederlandse album top 10, besprak ik al eerder. En dan kom ik chronologisch gezien bij de Simple Minds. Logischerwijs zijn hun Sons and Fascination en het tegelijkertijd verschenen Sisters Feelings Call uit die meimaand aan de beurt, maar omdat ik de voorganger daarvan abusievelijk oversloeg, keer ik eerst terug naar september 1980 en Empires and Dance.