Simple Minds - Empires and Dance (1980)

Nah.. Ik heb mijn dans moves zeker gedaan op de waardevolle deuntjes van The Simple Minds begin jaren 80 en heb daar zeker goede herinneringen aan. Maar ik ben niet zo van het aanvallen en bespotten. Daarvoor heb ik teveel respect voor muzikanten.

Tranquilo! Je staat ook niet op de lijst van genodigden, dus geen keuzestress.

BTW: waar blijft je review van het laatste album nou? Wacht de club al heel lang op. Dan kunnen we het met jou een keer over de inhoud van dat album hebben. Maar zo’n inhoudelijke discussie durf je kennelijk niet aan (beetje bang wellicht om toe te geven dat het niet zo best is?).

No chance in hell dat ik daar ooit naar ga luisteren. Simple Minds zijn al sinds 1983 morsdood, en alles van daarna heeft allang niets meer te maken met het echte werk, bovendien zijn het ook hele andere bandleden en heeft Kerr allang geen stem meer. Wat mij betreft waren vooral Forbes, MacNeil en McGee de grote genieën van de band (zoals ook blijkt uit Theme for Great cities), en die zijn alledrie al heel lang weg. Heel soms hoor ik wel eens een nieuw nummer, maar het is echt niet te harden.
Zelfs de 5 x 5 tour heb ik overgeslagen. Op YouTube heb ik bijvoorbeeld een moderne uitvoering gezien van This Fear of Gods, maar dat heeft voor mij helemaal niets meer met de Simple Minds te maken. En zonder Forbes, dat is zoiets als sex zonder vrouw.

Ik lees jullie teksten al jaren, leuk om te lezen. Ik ben zelf 1 van de grootse Minds fans ooit (ze hebben dus goed aan mij verdiend) maar ben afgehaakt bij het concert van juli 1989 in de Kuip. Ik hoopte toen steeds dat ze terug zouden keren naar hun oude geluid (net als The Cure in 1989 deed) maar dat gebeurde helaas niet.

Jaja, ik heb toch maar even uit nieuwsgierigheid die hele plaat (Direction of the Heart) zitten luisteren... En een recensie geschreven.
Verschrikkelijk. Dat uur van mijn leven krijg ik nooit meer terug.

Vanavond na de luistersessie van Real to Real Cacophony meteen doorgeschakeld naar Empires & Dance. Weer even ouderwetse vibes en kolere wat een album blijft dit toch. This Fear Of Gods is mijn persoonlijke favoriet maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op. Je zult als band toch zoiets op je CV hebben staan...

RtRC t/m SaF/SFC is hors categorie van postpunk. This Fear of Gods is idd een summum, bedwelmend, hypnotiserend.

Enige wat het voor mij van 5 sterren af houdt is het schizofrene nummer Twist/Run/Repulsion. Daar zie ik totaal de toegevoegde waarde niet van in en dat nummer skip ik eigenlijk altijd. De rest is TOP!

Inmiddels overtuigd. Kennelijk was het in 2016 nog niet binnengekomen.
Ben niet altijd in een een Simple Minds mood, en hun latere werk doet mij niet zoveel, maar dit is een fraaie prille plaat met veel ambitie.

Ik heb hem ook opgewaardeerd na herbeluistering. Niet de beste van Simple Minds (Twist/Run/Repulsion is inderdaad een skipnummer) maar de voorbode van wat gaat komen.

Empires and Dance. Eén van de Simple Minds waar ik wel over las en in de platenzaak tegenkwam, maar nooit hoorde. Wat valt dan op?

Ten eerste dat ik nu Jim Kerr herken als Jim Kerr. Dat klinkt wellicht vreemd, maar hier (september 1980) herken ik zijn stem als dezelfde van de latere doorbraakhits. Op de eerste twee platen vroeg ik me namelijk dankzij productie (?) en de zoektocht van de groep naar een eigen stijl - en Kerr dus naar een eigen zangstijl - of dit werkelijk dezelfde Jim Kerr was.
Het tweede wat opvalt is dat de Simple Minds hier een eigen geluid hebben, minder divers en van-de-hak-op-de-tak dan op de voorgangers. Die vond ik juist daarom wél erg leuk.
Ten derde klinken de echo's van Europa hier door, zoals de Franse en Duitse taal in teksten en liedtitel Kant-Kino. De groep was op tournee geweest en had het continent opgesnoven.

Mogelijk wijk ik af van de standaardopinie, maar niet alles pakt me hier. Opener I Travel is lekker, verderop zijn de muzikale thema's soms eenvoudig en repetitief: waar anderen heel blij worden van This Fear of Gods, vind ik de zeven minuten daarvan wel érg lang.
Aangenaam is dat het soms indirect een injectie van de synths Giorgio Moroder heeft gekregen, vergelijkbaar met wat deze in 1979 bij Sparks (No. 1 in Heaven) en Japan (te vinden op hun verzamelaar Assemblage uit '81) knutselde. In een nummer als Celebrate hoor ik tegelijkertijd overeenkomsten met Depeche Mode en Thirty Frames a Second brengt dankzij het gitaarwerk de associatie met Ultravox.
Het experiment van Twist/Run/Repulsion en de korte afsluiters Kant-Kino en Room gaan dan weer andere kanten op. Een eigen geluid is te midden van deze variatie hoorbaar in de maak.

Ik ben op reis door new wave en nadat mijn vorige halte 1981-album Talk Talk Talk van The Psychedelic Furs was, keer ik terug naar mei 1981 en de dubbele opvolger van Empires and Dance: eerst Sons and Fascination, dan Sister Feelings Call. De Simple Minds waren uiterst productief in deze jaren, ondanks dat dit album en de singles ervan flopten, waarna Arista/Zoom de groep liet vallen.

Het is niet de eerste keer dat ik mezelf moet corrigeren en nu overkomt het me wéér : dit album flopte namelijk NIET. Het was weliswaar geen grote verkoopknaller, maar met drie weken Britse albumlijstnotering en als piek #41 (september 1980) was er wel degelijk verkoopsucces. Zie hier hoe Oor het recenseerde (even scrollen).

Welk album stond diezelfde week #1? Scary Monsters and Super Creeps van David Bowie. Het waren mooie tijden...

Join the club.

Albumtracks gerangschikt en beschreven ( Simple Minds - Empires and Dance ) - MusicMeter.nl

Real to Real Cacophony wordt vaak als het meest experimentele Simple Minds album genoemd. Ik deel deze mening niet en heb die ervaring juist bij het avantgardistische Empires And Dance dat letterlijk alle kanten op stuitert. Wat Empires And Dance een betere plaat maakt heeft met het feit te maken dat hier die gezamenlijke Simple Minds groepsspirit meer aanwezig is. Het is een perfecte belevenismix van dadaïsme, krautrock en doemwave. Het is de kunst om dit in een dampende dansbare postpunk smeltkroes te herenigen, Simple Minds verstaat de kunst om dit daadwerkelijk te doen. Tijdsgenoten zoeken hun heil in de New Romantics beweging in Londen, Simple Minds wijkt juist naar Berlijn uit.

Daar worden in de nachtclubs veel remixen van disco klassiekers gedraaid. Het in tweeën gescheurde Berlijn is hoe dan ook de belangrijkste inspiratiebron voor Empires And Dance. Er is geen plek op de wereld waar de verdeeldheid tussen Westers kapitalisme en Oosters communisme meer tastbaar aanwezig is. Jim Kerr verdiept zich in deze periode tevens in de filosofische surrealistische werken van schrijvers als Jorge Luis Borges en Nikolai Gogol. Empires And Dance is een tijdsclausule waarmee de tekstschrijver zich tegen het negativisme verzet. Een reis waarin hij een aantal beproevingen moet doorstaan om angsten te overwinnen. In de weg naar het licht moet je de duisternis afbakenen, om hoop te scheppen. Empires And Dance heeft hier een groot aandeel in.

Omdat Simple Minds veel aan het touren is, biedt het de zanger de mogelijkheid om de omgeving bewust te observeren en deze ervaringen in songs te delen. Het beste bewijs hiervan is het flitsende I Travel. I Travel wordt al snel een hit in de underground scene. Dit is exact wat Jim Kerr voor ogen heeft, een song smeden die geschikt is voor het nachtleven, en in alternatieve clubs gedraaid wordt. I Travel is een tocht langs immense kolossale standbeelden van vooral communistische wereldleiders, die respect afdwingen. Het Big Brother Is Watching You principe. Het is tevens een met drugs en drank geconsumeerde neonlichtentrip waar vervaging het kernwoord is. Zelf geeft hij het overduidelijk aan; Decadence and pleasure towns, beter kan je het niet verwoorden. Het is een veelvoud aan zenuwachtige Thirty Frames a Second indrukken. Een overschot aan spanningsbogen. Het brein is niet in staat om deze te kanaliseren en organiseren.

Het licht geforceerde I Travel doet het vooral in de Verenigde Staten goed. Daar is men klaar voor het industriële klettergeweld en de flitsende futuristische beats. Simple Minds piekt net een fractie te vroeg en zal al snel op dat front door bands als Depeche Mode en The Human League ingehaald worden. Daar lukt het wel om die commerciële switch te maken. I Travel is het voorwerk.

Today I Died Again gaat niet over plankenkoorts, al heeft de vocalist daar zeker wel mee te dealen. De adrenalinedrang is echter groter dan de podiumvrees. In Today I Died Again staat de decadente terugval van de wereld centraal. Het schrikbewind van het opnieuw opkomende fascisme. Een angstcultuur waarbij ontevredenheid, werkeloosheid en een scheef machtsbewind de voedingsbodem is. Een Derde Wereldoorlog gluurt aan de horizon, het is afwachten tot deze bij de ochtenddauw ontwaakt. Demonen die in het brein de gedachtegang overnemen. Een belangrijk facet in deze dreiging vormt het samenspel tussen de spookpartijen van toetsenist Mick MacNeil, het te snel pompende hart van bassist Derek Forbes en het bijna daadkrachtige doodsvonnis van drummer Brian McGee.

Het Celebrate escapisme viert het leven met de bewustwording van een naderend einde. Celebrate zou ook prima op Real to Real Cacophony passen. Het is de interactie tussen frontman en publiek, en legt tevens een link naar het eerder genoemde fascisme. Hoe eenvoudig kan het zijn om vanuit een podium een menigte te manipuleren. Net als I Travel een zeer dansbare track, die bewust ook als single naar voren geschoven wordt.

Het schizofrene geflipte This Fear of Gods roept bij mij beelden van de douchescene uit de Alfred Hitchcock horrorklassieker Psycho op waar moordenaar Norman Bates genadeloos toeslaat. This Fear of Gods is beklemmend en misschien wel het puurste postpunk nummer wat Simple Minds ooit gemaakt heeft. Volgens Jim Kerr is het echter zijn beleving van een Jorge Luis Borges vertelling, voor mij past die Alfred Hitchcock waanzin hier juist goed in. Charlie Burchill laat zo subtiel mogelijk zijn saxofoon spreken, waardoor de aanwezigheid van dit instrument amper opvalt. Het is zelfs onduidelijk of Jim Kerr in de gedaante van slachtoffer of dader kruipt. Hij levert in ieder geval een strijd waar hij niet ongeschonden uitkomt. Het valt niet eens op dat de track de zeven minuten aftelt, vanaf de eerste klanken houdt deze je in zijn greep.

Songs als transportmiddel, I Travel is een duidelijk voorbeeld, maar ook het tragere Capital City zuigt het stadsklimaat als een spons op. De griezelige gitaarakkoorden van Charlie Burchill zetten de diepgang in werking. Capital City is de thuisbasis van de op voorganger Real to Real Cacophony bezongen Factory werklui, die na een lange werkdag voor identieke zekerheid en herhaling kiezen. Een terugkerend patroon welke amper te doorbreken valt. Het vervreemdende Constantinople Line is de vlucht van modestad Parijs naar het onbekende Istanbul. De scheidingslijn tussen artrock en mystieke vernieuwingsdrang. Ook hier weer dat hekelende dilemma tussen communisme en kapitalisme. Als er een band is die later overtuigend voor het grote geld valt, is dat Simple Minds wel.

Chantalle Jeunet bouwt het verhalende spanningsveld van Twist/Run/Repulsion op. Haar Franse achtergrond leent zich perfect voor de vertaling van fragmenten uit het Nevsky Prospekt verhaal van de Russische schrijver Nikolai Gogol. Haar voordracht schept een hartstochtelijk zwaar pathetisch voorstelling van een dramatische romance, waar Jim Kerr in de rol van de aan slapeloosheid lijdende opiumverslaafde minnaar kruipt. Hij neutraliseert hier de angstdroom van Chantalle Jeunet met surrealistische koortsvisioenen.

Het bezinnende instrumentale Kant-Kino brengt de rust terug, maar klotst nog van links naar rechts. Dan is Room een geschikte afsluiter. Het brengt mij in ieder geval naar het ouderlijke huis van de zanger, waar een jonge Jim Kerr toekijkt hoe zijn vader zich scheert. De eerste kennismaking met volwassenheid. Het zijn de geesten uit het verleden die Empires And Dance uitluiden. Empires And Dance is geen gemakkelijke plaat, eerder een speels eerlijk geheel.