Simple Minds - Empires and Dance (1980)

Nah.. Ik heb mijn dans moves zeker gedaan op de waardevolle deuntjes van The Simple Minds begin jaren 80 en heb daar zeker goede herinneringen aan. Maar ik ben niet zo van het aanvallen en bespotten. Daarvoor heb ik teveel respect voor muzikanten.

Tranquilo! Je staat ook niet op de lijst van genodigden, dus geen keuzestress.

BTW: waar blijft je review van het laatste album nou? Wacht de club al heel lang op. Dan kunnen we het met jou een keer over de inhoud van dat album hebben. Maar zo’n inhoudelijke discussie durf je kennelijk niet aan (beetje bang wellicht om toe te geven dat het niet zo best is?).

No chance in hell dat ik daar ooit naar ga luisteren. Simple Minds zijn al sinds 1983 morsdood, en alles van daarna heeft allang niets meer te maken met het echte werk, bovendien zijn het ook hele andere bandleden en heeft Kerr allang geen stem meer. Wat mij betreft waren vooral Forbes, MacNeil en McGee de grote genieën van de band (zoals ook blijkt uit Theme for Great cities), en die zijn alledrie al heel lang weg. Heel soms hoor ik wel eens een nieuw nummer, maar het is echt niet te harden.
Zelfs de 5 x 5 tour heb ik overgeslagen. Op YouTube heb ik bijvoorbeeld een moderne uitvoering gezien van This Fear of Gods, maar dat heeft voor mij helemaal niets meer met de Simple Minds te maken. En zonder Forbes, dat is zoiets als sex zonder vrouw.

Ik lees jullie teksten al jaren, leuk om te lezen. Ik ben zelf 1 van de grootse Minds fans ooit (ze hebben dus goed aan mij verdiend) maar ben afgehaakt bij het concert van juli 1989 in de Kuip. Ik hoopte toen steeds dat ze terug zouden keren naar hun oude geluid (net als The Cure in 1989 deed) maar dat gebeurde helaas niet.

Jaja, ik heb toch maar even uit nieuwsgierigheid die hele plaat (Direction of the Heart) zitten luisteren... En een recensie geschreven.
Verschrikkelijk. Dat uur van mijn leven krijg ik nooit meer terug.

Vanavond na de luistersessie van Real to Real Cacophony meteen doorgeschakeld naar Empires & Dance. Weer even ouderwetse vibes en kolere wat een album blijft dit toch. This Fear Of Gods is mijn persoonlijke favoriet maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op. Je zult als band toch zoiets op je CV hebben staan...

RtRC t/m SaF/SFC is hors categorie van postpunk. This Fear of Gods is idd een summum, bedwelmend, hypnotiserend.

Enige wat het voor mij van 5 sterren af houdt is het schizofrene nummer Twist/Run/Repulsion. Daar zie ik totaal de toegevoegde waarde niet van in en dat nummer skip ik eigenlijk altijd. De rest is TOP!

Inmiddels overtuigd. Kennelijk was het in 2016 nog niet binnengekomen.
Ben niet altijd in een een Simple Minds mood, en hun latere werk doet mij niet zoveel, maar dit is een fraaie prille plaat met veel ambitie.

Ik heb hem ook opgewaardeerd na herbeluistering. Niet de beste van Simple Minds (Twist/Run/Repulsion is inderdaad een skipnummer) maar de voorbode van wat gaat komen.

Empires and Dance. Eén van de Simple Minds waar ik wel over las en in de platenzaak tegenkwam, maar nooit hoorde. Wat valt dan op?

Ten eerste dat ik nu Jim Kerr herken als Jim Kerr. Dat klinkt wellicht vreemd, maar hier (september 1980) herken ik zijn stem als dezelfde van de latere doorbraakhits. Op de eerste twee platen vroeg ik me namelijk dankzij productie (?) en de zoektocht van de groep naar een eigen stijl - en Kerr dus naar een eigen zangstijl - of dit werkelijk dezelfde Jim Kerr was.
Het tweede wat opvalt is dat de Simple Minds hier een eigen geluid hebben, minder divers en van-de-hak-op-de-tak dan op de voorgangers. Die vond ik juist daarom wél erg leuk.
Ten derde klinken de echo's van Europa hier door, zoals de Franse en Duitse taal in teksten en liedtitel Kant-Kino. De groep was op tournee geweest en had het continent opgesnoven.

Mogelijk wijk ik af van de standaardopinie, maar niet alles pakt me hier. Opener I Travel is lekker, verderop zijn de muzikale thema's soms eenvoudig en repetitief: waar anderen heel blij worden van This Fear of Gods, vind ik de zeven minuten daarvan wel érg lang.
Aangenaam is dat het soms indirect een injectie van de synths Giorgio Moroder heeft gekregen, vergelijkbaar met wat deze in 1979 bij Sparks (No. 1 in Heaven) en Japan (te vinden op hun verzamelaar Assemblage uit '81) knutselde. In een nummer als Celebrate hoor ik tegelijkertijd overeenkomsten met Depeche Mode en Thirty Frames a Second brengt dankzij het gitaarwerk de associatie met Ultravox.
Het experiment van Twist/Run/Repulsion en de korte afsluiters Kant-Kino en Room gaan dan weer andere kanten op. Een eigen geluid is te midden van deze variatie hoorbaar in de maak.

Ik ben op reis door new wave en nadat mijn vorige halte 1981-album Talk Talk Talk van The Psychedelic Furs was, keer ik terug naar mei 1981 en de dubbele opvolger van Empires and Dance: eerst Sons and Fascination, dan Sister Feelings Call. De Simple Minds waren uiterst productief in deze jaren, ondanks dat dit album en de singles ervan flopten, waarna Arista/Zoom de groep liet vallen.