Van Halen - Right Here, Right Now (1993)

Ik heb een set van dvd en cd. Hier staan dezelfde tracks op, maar in andere volgorde. Het betreft 15 tracks van bovenstaande lijst plus twee andere: Eagles Fly en Dream Is Over. Zie voor toelichting de Wikipedia-pagina.

Destijds toen deze eerste officiële live album uitkwam was ik helemaal door het dolle heen en had het zonder nadenken 5 sterren gehaald...… Toen stoorde ik me er al wel aan dat het gejuich bij elk nummer zowat naar voren werd gemixt... maar dacht ook das typisch Amerikaans, kan er mee leven.

Nu zoveel jaar later is mij duidelijk geworden (ook via Sammy's boek Red) dat het helemaal niet zo live is.....
Zowat alle vocalen moesten van Eddie in de studio opnieuw ingezongen worden omdat meneer niet tevreden was. Hoe lief ik deze band ook heb, het is natuurlijk uitermate teleurstellend en grote mate van minachting naar de fans toe.... Althans zo zie ik het. En zeker nu (ook alweer 5 jaar geleden) de live registratie Tokyo Dome met Dave uitkwam is het totaal onbegrijpelijk!.....
Ik snap heus wel dat aan veel live albums enigszins aan gesleuteld word en das na zoveel jaar ervaring ook dat ik met live albums niet zoveel heb (uitgezonderd one for the road van the Kinks, Tokyo Tapes van Scorpions en 2nd live van Golden Earring).
Dat gezegd hebbende zijn de nummers als Won't Get Fooled Again (The Who) en Finish What You Started "live" heerlijk en DE gitaarsolo is natuurlijk verplichte kost.

Jaren niet gedraaid. Uitstekende band in topvorm. Alleen irriteert mij soms de stem van Sammy op één of andere manier.
Heb buiten deze live plaat enkel VH 1 en Balance. Misschien toch op zoek gaan naar wat studiowerk met David Lee Roth ............

Het Tokyo Dome concert vind ik persoonlijk stukken beter.

Ik persoonlijk niet. De nummers die ze spelen zijn prima. Maar Roth klinkt echt vreselijk op die release.

Er is geen tot weinig overlap, dus waarom zou je kiezen.

Dat is ook weer waar inderdaad.

Of wellicht doelt hij op het concert met Sammy uit datzelfde Tokyo Dome? Volgens mij 1989? Officieel nooit uitgebracht als livealbum maar destijds wel op de Japanse Tv en deze overlapt wel een deel van LRHRN. Net zoals de video Live without a net. Ik kan me voorstellen dat sommigen deze Sammy releases verkiezen boven LRHRN, mede door de overproductie van dat album in tegenstelling tot die andere live documenten.

Wel zonde dat er uit de Roth periode geen mooi opgepoetst live document is. Waarmee ik dan de eerste jaren bedoel. Uiteraard op YT wel het nodige ( VHS materiaal) te vinden..
Natuurlijk is Dave vocaal ook in al die tijd ondergeschikt aan zijn opvolger, maar die shows destijds....wow!
De Tokyo opname met Dave, tja. Het was een optie geweest deze als Karaoke band uit te brengen, de band zelf blaast dan weer wel.
Women in love daarop kan nog net....daar houdt Dave het klein en bevalt mij wel.
Overigens vind ik op deze LRHRN Ed zijn gitaarsound wel machtig klinken, de Ernie Ball fase toch? Poundcake destijds bij de MTV awards was wel een blast zeg!

Die opnames uit Tokyo '89 ken ik. Heb die nog ergens op een bootleg dvd staan. Machtig concert! En daar spelen ze dus maar mooi even Mine all mine en 5150! En die mis ik toch node op Right here right now. Daar had ik maar wat graag een nummer als Won't get fooled again (hoe machtig ook gespeeld) of die bas solo voor ingeruild.

Ik vind dus ook dat de band op Right here right now echt machtig klinkt. Achteraf aan gesleuteld of niet.

5150 heeft een nog betere versie op Live without a net vind ik. Die solo middenin het nummer, of Mike zijn vocals blazen er nog net ff meer.
Van Halen - 5150 - YouTube

Ik ken eerlijk gezegd geen slechte versie van het nummer

Op 22 april komt er een 4lp versie uit met de 2 songs die al wel op de dvd stonden en de b- kant van de in Nederland succesvolle Jump live single.

Briljant klinkende plaat, al dan niet live gespeeld met bevlogen versies van de beste VH nummers. Klinkt als een klok en de songs zijn fenomenaal. Wat wil een hardrock fan nog meer ?

Dan heb je zo'n beetje alle nummers die rond de oorspronkelijke release hingen wel te pakken denk ik. Wel gaaf dat die 3 er nu dan eindelijk bij komen.

Heerlijke liveplaat! Ook al is er achteraf aan gesleuteld, ik kan erg genieten van deze registratie en de band klinkt hier erg bevlogen.

F.U.C.K. was het eerste album dat ik van de band in huis haalde en daarna kwam deze registratie in mijn toen nog bescheiden CD-collectie. Ik heb dit album indertijd zoveel gedraaid dat ik nu, nadat de cd vele jaren stof ving, nog alle details in deze uitvoeringen herinner. En zoals Hagar het werk van Roth vertolkt... erg sterk!

De bas- en drumsolo op de eerste CD hadden achterwege mogen blijven, maar horen anderzijds wel bij een tijdsdocument als dit. Gelukkig zit er een skip-knop op de CD-speler .

Bij verschijning van Live: Right Here, Right Now had ik in eerste instantie niet in de gaten dat dit een livealbum was. Niet meteen een hoesfoto die je daarmee associeert, maar wel een juweeltje! Op Reddit vond ik de exacte locatie: 462 Baldwin Drive, Smyrna, DE 19977, Florida.
Een kleine "shock" volgde twintig jaar later, toen bleek hoeveel er achteraf aan de originele opnamen is gesleuteld door producers Eddie Van Halen en Andy Johns, waardoor Sammy Hagar opnieuw zijn partijen moest inzingen. En dat niet eens omdat de oorspronkelijke vocalen beneden niveau waren, maar omdat snelheid en daarmee toonhoogte door het tweetal werden veranderd, waardoor de zangpartijen niet meer synchroon dan wel zuiver klonken. Bekend geworden bij verschijning van Sammy Hagars bio Red: My Uncensored Life in Rock (2012).
Ter relativering: nabewerking achteraf geldt voor de meeste (alle?) liveplaten en al zijn de ingrepen hier wel heel drastisch geweest, het laat onverlet dat dit een sterk overzicht bevat van waar de groep in 1992 stond.

Right Here, Right Now is niet bedoeld als een best-of en toch spettert de kwaliteit ervan af. Fans van David Lee Roth kunnen wellicht klagen dat er te weinig werk uit zijn tijd op staat: slechts vier nummers. Tegelijkertijd klagen fans van een vorige zanger vaak over hoe de nieuwe het oude werk zingt.
Dit soort verhalen kom je al decennialang tegen bij bijvoorbeeld de overgang binnen Deep Purple van Ian Gillan naar David Coverdale, of binnen Black Sabbath van Ozzy Osbourne naar Ronnie James Dio. Of bij één van de andere zangers van deze en vele andere groepen (Toppers uitgezonderd ). Hagar slaat zich met verve door het weinige oude werk heen, zoals liverecensies uit die tijd bevestigen.
Wat ik niet wist, is dat keyboardtechnicus Alan Fitzgerald in de coulissen hier en daar een toetsenpartij meespeelde. Hij was in 1974 bassist op de tweede Montrose, met als zanger... Sammy Hagar!

Verder ligt er veel nadruk op hun destijds laatstverschenen album For Unknown Carnal Knowledge (wel gedurfd met hun catalogus, zoveel nieuw werk), tweemaal werk van Hagar solo, te weten One Way to Rock en het in akoestisch jasje gestoken Give to Live, plus covers van The Kinks, tevens-VH-klassieker You Really Got Me en The Who (Won't Get Fooled Again).
Onverwacht pareltje is dat in de bassolo van Michael Anthony Ultra Bass (fraai samenspel met drummer Alex Van Halen) een stukje Sunday Afternoon in the Park van het album Fair Warning is verwerkt. Eén van mijn favorieten van de groep, anders dan hun gangbare stijl.

In 2011 noteerde Metalhead99: ..."ik heb nooit zo begrepen waarom van de vele soortgelijke bands juist Van Halen zo bekend is geworden." Het antwoord hoor je op de uitgesponnen versie van het instrumentale 316, waarin ook Eruption is verwerkt: in 1978 sloeg het revolutionaire spel van Eddie Van Halen in als een bom, in combinatie met de sterke composities met als bonus de livecapaciteiten van Roth. In 1992 hoorde je bovendien hoe groot zijn invloed op andere gitaristen is geweest, denk aan de shredders die vanaf de jaren '80 kwamen.

Wie Van Halen puurder wil dan op Right Here, Right Now, kan dit concert uit 1989 bekijken en vooral beluisteren. Maar ik ben dik tevreden met deze dubbelaar die via koptelefoon goed klinkt, al hadden de drums harder gemogen. Mooi is dat zelfs de afzonderlijke baspartijen goed zijn te onderscheiden.
Tenslotte een vraagje voor OzzyLoud: je schrijft dat je indertijd vijf sterren zou hebben gegeven, maar op dit moment hangt er geen waardering van je aan dit album. Ben benieuwd hoe hoog je tegenwoordig uitkomt!

Wie Van Halen puurder wil dan op Right Here, Right Now, kan dit concert uit 1989 bekijken en vooral beluisteren. Maar ik ben dik tevreden met deze dubbelaar die via koptelefoon goed klinkt, al hadden de drums harder gemogen. Mooi is dat zelfs de afzonderlijke baspartijen goed zijn te onderscheiden.
Tenslotte een vraagje voor OzzyLoud: je schrijft dat je indertijd vijf sterren zou hebben gegeven, maar op dit moment hangt er geen waardering van je aan dit album. Ben benieuwd hoe hoog je tegenwoordig uitkomt! [/quote]

Uit principe hang ik geen waardering aan live-albums omdat het momentopnames zijn die achteraf nog eens bewerkt worden. Je kan zo geen "eerlijke" mening geven lijkt mij. Ik noemde in mijn bericht 3 live albums die voor mij wel een waarde hebben maar dat is puur alleen uit jeugdsentiment.
Daarnaast zijn er wel 2 historische live registraties (door mij hoogdravend "documenten" genoemd): Cream Royal Albert Hall 2005, Led Zeppelin Celebration Day 2007 uitgegeven in 2012. Omdat zij echt iets hebben bijgedragen aan de popgeschiedenis en omdat het totaal onverwacht was dat ze nog eens gingen optreden waar de klasse gewoon vanaf droop....bewerkt of niet. Dat juist van die 2 bands in het nieuwe millennium nog live-albums verscheen gaf ik spontaan een 5. Ook heb ik You Know We Love You! van de Golden Earring hieronder geschaard, maar dan op een meer bescheiden Nederlands niveau.

Van Halen live in meest pure vorm zijn toch de infamous Oakland Tapes uit 1981. Er zijn maar 3 tracks van bekend, Hear About It Later, Unchained en So Is This Love. Daar zie je VH op zn allerbest. Hoe goed Sammy ook zingt, hoe hij veel meer van zijn fans ook houdt, David Lee Roth walst er gewoon overheen!

Helder verhaal! Vond de opnamen van Oakland op YouTube, zet de link dadelijk bij Fair Warning.

De band had na de albums met DLR de eer aan zichzelf moeten houden en er een dikke punt achter moeten zetten . Deze dubbel cd deze week meegenomen van de kringloopwinkel voor 1,99 . Tijdens Ain`t talking about love op de eject knop gedrukt . Kan niet wennen aan die nieuwe zanger . Van Halen is zonder DLR geen Van Halen . Nieuwe zanger probeert ook vergeefs de bekende Roth geluiden te immiteren , zonder succes . Blij dat ik de orginele band heb zien optreden op Pink Pop begin jaren 80 , dat neemt niemand mij meer af .