Van Halen - Fair Warning (1981)

Dit is een wat vreemde schijf van de band. Na het debuut en 1984 voor mij wel het beste album van de heren. De productie is uitmuntend te noemen, de band is uitstekend op elkaar ingespeeld en Eddie soleert er weer heerlijk op los. Desalniettemin een paar punten van kritiek, de laatste 2 nummers doen mij weinig, ze voegen weinig toe, Sunday Afternoon in the Park kan zo terugkomen in een foute jaren 80 horrorfilm maar zorgt niet voor kippenvel. One Foot Out the Door is een druk nummer maar raakt ook niet de juiste snaar. Dan de pluspunten; Mean Street is een heerlijke opener, Dirty Movies trekt die lijn door, maar het beste nummer voor mij is vreemd genoeg; Push Comes to Shove. In deze song komen voor mij de beste ingrediënten van de band naar voren, een relaxte basis, Roth die goed voor de dag komt (ik ben nooit zo fan geweest van de zangcapriolen van de beste man) en Eddie die zich kan uitleven. Geen klassieker omdat enkele songs wat mij betreft een beetje inwisselbaar zijn maar toch vrij genietbare schijf.

over Van Halen en dat ze optraden in Washington DC ofzo maar in elk geval een concertverslag door het blaadje Aardschok (toen nog in two-colour). Aardschok was speciaal naar de USA gereisd ofzo maar Van Halen was toen (Nederlandse Aardschok mentaliteit gedacht) een beetje een 'poserband', tussen al die heavy metal die toen floreerde. (Van Halen trad ook niet in Nederland op).
Maar in elk geval: die recensie was überlovend! Beschreven werd hoe onmetelijk populair Van Halen was (idd wat jij zegt: publiek at uit de hand) in de US maar vooral ook hoe ruig en hard de band live toch was, een beschrijving van de 'beul' van een bassist, en de drum..
Aardschok (en het trouwe volgers-kuddelezersvolk) was om.

Aardschok was helemaal niet om...…. In Karlsruhe (Monsters of Rock Festival) van hetzelfde jaar werd VH door hen de grond in geboord.....Pas met het album F.U.C.K kwam enige waardering en met Balance sierde ze zelfs de cover van het blad. ADKOT mocht dan in 2012 album van de maand worden.

Het vierde schijfje van mijn "all time favourite rockband" is ook wat mij betreft hun allerbeste werk. Om te beginnen is Mean Street de Holy Grail. De kracht/power, gitaarspel/solo's, overtuiging en attitude spat er gewoon vanaf. Maar de volgende tracks doen er niet veel minder om hoor, de omschrijving past bijna bij elk nummer. Push Comes To Shove valt wat dat betreft net buiten de boot maar bevat wel een heerlijke losse solo van Eddie. Bij het korte instrumentale Sunday Afternoon in the Dark gebruiken ze voor het eerst een synthesizer (minimoog), het nieuwe speeltje van de meestergitarist. Deze klinkt door in het veel te korte maar spetterende One Foot Out the Door.
Had ik het bij mn vorige recensie nog over Alex hoe goed hij eigenlijk is, nu moet ik zeker ook Michael Anthony de onvolprezen bassist prijzen! Heerlijke loopjes en vette grooves kan hij neerleggen bv bij Dirty Movies. Verder is de productie strak en mat en wat na 4 albums zeker opvalt is dat geen plaat hetzelfde klinkt. Iron Maiden, Judas Priest, Black Sabbath en vele anderen wist je al van te voren hoe de sound zou zijn. Bij VH is het bij elk album anders en daarom ook altijd verfrissend. Er wordt vaak gesproken over de "brown sound" van eddie's gitaar, maar ik die al 40 jaar ( ) fan ben, zou bij god niet weten wat daar dan mee bedoelt zou worden...……

Met die synchrone hupjes en dat pornoblonde haar van dubbele voornaam Roth had de band ook wel wat poseurachtigs. Dus helemaal ongelijk had aardschok niet.

Van Halen met Roth was Rock Entertainment met 2 gasten wier (?) invloed gigantisch was naar de 80’s toe en vele copy-cats door ontstonden.

Maar goed , Fair Warning. Een geweldige A-kant en dito opener met Unchained op de B/kant. Toen ik daarna Push Comes To Shove hoorde was ik onaangenaam verrast , maar wel verrast . Later heb ik het nummer leren waarderen , maar het is geen favorite van me geworden. So this is Love is ok , maar de 2 instrumentaaltjes zie ik als opvullertjes. Wel is het zo dat Eddie in One Foot Out the Door het korte album spetterend van energie afsluit .....On Fire !

Sunday Afternoon is complete bagger natuurlijk. Maar ik zie het meer als een vehikel voort Michael Anthony's (bizarre) solospot. En een manier om het half uur vol te krijgen. En als opbouw naar het meest brute dat ze ooit op plaat zetten.... One Foot Out The Door! Het stuk heeft dus wel een functie, kun je zeggen.

Het album heeft 15 minuten het beste van het beste, en 15 minuten (relatief gezien) redelijk werk. En toch scoren ze bij mij hier 4,5 sterren mee. Doordat het zo'n fijn bandje is om naar te luisteren. Classic Van Halen word ik nooit zat.

One Foot Out The Door .....bruut is het zeker !

Heb de elpee gekregen en ben er blij mij. Klinkt erg goed op plaat; CD legt het af bij mij. Fair Warning vind ik samen met het debuut tot de beste albums van Van Halen behoren. Niet hun toegankelijkste album, kort en bondig met geen ruimte voor zwakke stukken. Als minste zou ik So This Is Love? aanwijzen, al gaat men er muzikaal lekker op los. Productie is dus top en qua speelduur hoeft een Van Halen album niet lang te duren van mij. Sinner's Swing! is van oudsher favoriet alsmede het slotstuk. Maar na Mean Street is de toon al gezet als album om niet snel genoeg van te krijgen.

Fascinerend dat enkele leden van dit forum de volle mep geven voor dit plaatje. Er staan zeker een aantal geweldige songs op maar toch ook wel een paar misperen, de laatste drie nummers zijn zeker in vergelijking met de eerste zes nummers wat simpel van aard en voegen niks extra's toe aan de schijf. Unchained bevat lekker gitaarwerk maar het repetitieve karakter van de zanglijn begint op den duur ook wat te vervelen. Zeker in tegenstelling tot het debuut laat deze worp wel een paar kleine steekjes vallen. Niettemin vermaak ik mij nog steeds uitstekend met songs als Mean Street, Dirty Movies en Push Comes to Shove.

Ik ben één van die leden die de volle mep geeft aan dit fantastische album, Hoogtepunt na hoogtepunt in slechts 31 minuten gepropt. In feite 8 nummers, die laatste twee zie ik als één song. So This is Love swingt de pan uit met een heerlijke solo van Eddie.

Als je sunday at the park / one foot out the door niet erg kunt waarderen dan is de installatie op een te laag volume afgesteld hoogstwaarschijnlijk. Die solo is misschien wel het mooiste kunststukje van het hele album. Maar daar mee doe ik de andere fratsen van Eddie misschien wel te kort. Tja te kort, dat geld ook voor de tijdsduur van het plaatje. Dat is voor mij wel een smetje.

Kwestie van afronden van halve sterren bij mij, aangepast aan de mate waarin het album gedraaid wordt en het vermaak dat het oplevert. Draai dit album het meeste van hun, waar zoiets als 1984 verre van favoriet is. Liever dat korte dan die meer langere albums uit het Hagar tijdperk waar Van Halen nummers van in de zeven minuten maakt.

Absoluut eens, veel nummers onder Hagar duren lang en klinken op den duur wat stroperig. De 'funfactor' en energie van de korte bondige songs met Roth genieten altijd mijn voorkeur.

Fair Warning (het begint wat saai te worden) vormt ook weer lekker in het gehoor liggende hardrock waarbij het songmateriaal weer degelijk te noemen is. De eerste paar tracks zijn ijzersterk, het is jammer dat dit niveau niet helemaal vastgehouden wordt. Mean Street en Dirty Movies zijn pareltjes.
De laatste drie songs doen mij dan weer helemaal niks, conclusie; genietbaar met een aantal van de beste songs ooit door de heren geschreven. En het plaatje scoort op punten in vergelijking met zijn 2 voorgangers.

Tussenstand:

1. Van Halen
2. Fair Warning
3. Van Halen II
4. Women and Children First

De tweede plaat van Van Halen die ik in zijn geheel zou horen was Fair Warning. De plaat leende ik in de zomer van 1981 uit de fonotheek in het dorp. Met onder mijn arm de kleurige en tegelijk gewelddadige hoes (daar zit een interessant verhaal achter over een psychiatrische kunstenaar, zie de Engelstalige Wikipedia én de bandsite) moet ik verwachtingsvol naar huis zijn gefietst.

Op Music Meter en elders lees ik sterk uiteenlopende meningen. Sommigen vinden dit een zwakkere plaat, anderen dwepen er juist mee. Degenen die de plaat wél waarderen, verschillen dan weer van mening over wat de beste songs zijn.
Uiteraard verwijzen velen naar het debuut van de band, maar daarvan kende ik toen alleen de singles die op radio klonken. Mijn vergelijkingspunt was voorganger Women and Children First, de eerste plaat van de band die op mijn platenspeler belandde.
Het eerste wat ik me herinner van die warme zomerdag in 1981 was dat ik verbaasd opkeek, toen de plaat was afgelopen: hij duurde maar een half uur! Dat ik dat veel te kort vond (de meeste elpees klokten zo’n tien minuten meer) toont aan dat die eerste draaibeurt mij goed beviel.
De favorieten van de puber van toen stonden allemaal op de B-kant: Unchained (heerlijke riff, met die hakkende slaggitaar), So This is Love? en de dubbelslag met buitenbeentje Sunday Afternoon in the Park en het snelle One Foot out the Door.
Ik had toen al gelezen dat Eddie van Halen inmiddels met een synthesizer aan de slag was. Nu was ik niet vies van synthesizerpop (Gary Numan, Human League, O.M.D.), maar wat ik hier hoorde sloeg echt álles: hoe heavy kan een synthesizer klinken! Mijn bescheiden platenspelertje zette ik zo hard als het kleine ding toeliet, waarna de diep-ronkende klanken van Sunday Afternoon het raam deden trillen. Producer Ted Templeman maakte in dit nummer bovendien de drumsound extra zwaar, waarna de naadloze overgang naar het snelle One Foot volgde, met daarin die sterke zang en heerlijke gitaarsolo. Hier werd ik vrolijk van!

Een dikke veertig jaar later heb ik de plaat via streaming terug in huis. Dan mis ik de hoes, alleen daarom al moet ik ‘m toch eens op vinyl aanschaffen. Wat me nu opvalt is dat her en der prachtig gitaarwerk klinkt (de eerste 33 seconden van de plaat alleen al!), Alex van Halen heerlijk drumt, de koortjes van Michael Anthony zóveel toevoegen aan de songs en dat David Lee Roth in topvorm is. Overal spat het spelplezier ervan af. Van de A-kant valt me nu ook Hear About it Later op als een sterke song.

Het zonnige Van Halen met de grote glimlachen en bontgekleurde kleding is qua composities net als op de voorganger wat ernstiger, somberder dan voorheen.
Op Wikipedia ontdek ik dat de plaat in maart - april werd opgenomen om al 29 april te verschijnen. Dan snap ik beter waarom Fair Warning relatief kort is, zeker als je beseft dat dit al hun vierde plaat in vier jaar was. Geen kleine prestatie onder die hoge tijdsdruk.
Toch had ik graag nog één á twee snelle songs gehoord, op de A-kant is alleen Sinner’s Swing! uptempo. De voorganger was in dat opzicht steviger en qua composities meer geïnspireerd. Desondanks betalen de creativiteit en de drang van Eddie om zich blijven te vernieuwen zich uit, zeker met de eveneens topmuzikanten en topproducer om zich heen.
Gewoon een lekker plaatje dat me nog altijd in zomerstemming brengt en het tijdens de lange dagen extra goed doet.

In begin aardig, maar daarna is het niet mijn ding meer.

Bij Van Halens Live: Right Here, Right Now kwam het gesprek op al dan niet bewerkte liveopnamen. Hierbij de link (YouTube) naar het concert in Oakland dat Van Halen in 1981 gaf, genoemd door OzzyLoud. Inderdaad supersterk en veel te kort (slechts drie nummers).

Vandaag de lp weer eens gedraaid. Man, ik was een klein beetje vergeten hoe goed deze plaat is! Het nummer dat vandaag ineens 'valt' is Push comes to shove. Wat een heerlijke groove zit er in dat nummer. Zo laid back en relaxed....love it! Een ander apect wat me opviel is dat dit album echt fantastisch is geproduceerd. Puur genot!

Stiekem ervaar ik Fair Warning als de beste van de heren buiten het debuut om. Het is een plaatje die ik met de jaren meer ben gaan waarderen.
Toegeven tegen het einde is voor mij de rek er wel uit maar de eerste helft van de schijf is sterk.



Ben het hier helemaal mee eens. Een heerlijke song met een onweerstaanbaar ritme.

Deze vind ik eigenlijk beter dan het debuut. Iets gewaagder en inderdaad tering ruig. Eddie's gitaar lijkt wel bezeten zo nu en dan, grimmige geluiden en het tweede deel van de plaat vind ik geweldig met het duistere Sunday Afternoon in the Park en een knaller als afsluiter. Ken geen bands die zo klinken.

Treffend omschreven, orbit!

Deze hoort bij het begin .