Riverside - Out of Myself (2004)

Ik vind dit een zwakke plaat. Hoewel deze mannen duidelijk kunnen spelen raakt het geheel mij niet.

Nochtans zijn de invloeden van enkele van mijn favoriete bands overduidelijk, Anathema, Pink Floyd, Porcupine Tree,... Maar het ontbreekt deze plaat gewoon aan goede songs.

Dit debuut van deze poolse progressieve rockband heb ik feitelijk nooit eerder beluisterd, maar blijkt nu met terugwerkende kracht best mooi te zijn. Het Pink Floyd-achtige geluid is al duidelijk aanwezig, maar Riverside heeft een meer rock-georiënteerde aanpak. De hierop volgende albums zijn steviger en sporadisch beter, maar dit is een sfeervol en overtuigend debuut.

Memo aan mezelf : lijstje opstellen van bands waarbij je voor een latere plaat bent gevallen, om vervolgens terug te werken en dan bij het debuutalbum te schrikken van de lage kwaliteit óf de totaal andere muziek die daarop te vinden is. Voorbeelden: Genesis, ELO, Pulp, Alice Cooper, Moody Blues, Deep Purple, Pink Floyd, de Cure, Prince, en (het ultieme voorbeeld?) Bowie.
        Memo 2 : lijstje maken van bands die er met hun eerste plaat meteen al in kletsen en waaraan je absoluut niet kunt horen dat ze bezig waren met een debuut. Schoolvoorbeeld : Riverside – bij Out of myself (de laatste plaat van ze die ik nog moest leren kennen) krijg ik gewoon het idee dat deze mannen qua zelfvertrouwen, uitstraling en professionaliteit al jaren bezig zijn. Mooie mix van hard en zacht, agressief en kwetsbaar, gitaren en toetsen, sterke melodieën en instrumentaal geweld. Meteen beginnen met een nummer van 12 minuten dat je intenties duidelijk maakt en je aanwezigheid op de kaart zet, en dat niveau dan gedurende het hele album vasthouden of in ieder geval niet onder de streep laten zakken, petje af.
        Memo 3 : het is misschien onvermijdelijk dat de meeste aandacht uitgaat naar zanger / tekstschrijver / frontman Mariusz Duda, maar toch ook niet vergeten hoezeer gitarist Piotr Grudzinski het geluid kleurt met zijn stevige maar warme solo's en zijn subtiele begeleidingswerk.

Out of Myself is wederom een indrukwekkend mooi album. Ik ben ook echt blij met deze ontdekking, want de zang\baspartijen zijn heerlijk, de composities zijn schitterend, het gitaarspel is prettig afwisselend: dan weer subtiel en dan weer lekker 'agressief'. Hulde... ook voor de toetsenist, die een fraai palet aan ondersteunende klanken uit zijn keyboards tovert en ook al zal door het gemis van deze geweldige gitaartopper de band nooit meer hetzelfde zijn, toch hoop ik op een of ander vervolg in deze mooie stijl.
Maar voorlopig heb ik van deze geweldige formatie nog wel een paar albums te gaan. Ik ben benieuwd of deze mij ook gaan bevallen.

Had ik trouwens al gezegd dat zelfs de oerschreeuw op deze plaat heel stijlvol is?

Zeldzaam!

Ik was zeer benieuwd naar je waardering voor de overige Riverside albums... maar zie dat je er tot nu toe nog niet aan toe gekomen bent....

Jammer vind ik ( vooral voor jou dan ) en ik zou eigenlijk gewoon Wasteland willen adviseren als je volgende halte op je reis!

In de nieuwste ladder van de Prog Ladder 2022 staat het nummer Escalator Shrine van deze fantastische Poolse band. Ter voorbereiding op mijn puntverdeling van de desbetreffende ladder heb ik dat nummer beluisterd, en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik me als de sodemieter meer moet gaan verdiepen in Riverside. Het gros van de albums van de Polen ken ik namelijk wel, alleen allemaal vrij oppervlakkig. De eerste twee albums van de band ken ik echter wat grondiger, dus daar durf ik nu wel mijn mening over uit te spreken.

Riverside dus, een band met een vrij uniek geluid als je het mij vraagt. Een kort rondje name-dropping resulteert in een indrukwekkend lijstje. Bands als TOOL, Pink Floyd, Porcupine Tree, Opeth en Dream Theater passeren allemaal de revue. Van de ene band is wat meer te horen dan van de ander in het totaalgeluid van Riverside, maar dat is evident. Het knappe is echter dat Riverside een compleet eigen stijl heeft weten te fabriceren, waarbij er op geen enkel moment het idee ontstaat dat de band andere (hierboven genoemde) bands aan het nabootsen is. Het is echt lastig om van verschillende invloeden tot een geheel eigen stijl te komen, die je dan als band ook nog eens moet liggen. Petje af voor Riverside dat ze hier zo ontzettend goed in zijn geslaagd.

Wat Riverside mijns inziens zo bijzonder maakt, en dat zal hier vast al eens gezegd zijn, is hun vermogen om je, zonder dat je het eigenlijk in de gaten hebt, volledig mee te zuigen in de door hen gecreëerde sonische belevingswereld. Hoe ik dat vaak ervaar is dat ik een nummer opzet, ik vervolgens er heerlijk in wegmijmer en mezelf er lekker in laat onderdompelen, om vervolgens bij de finale / het begin van het volgende nummer plots 'wakker' te worden. Dat wegmijmeren is niet uit verveling, maar voor mij is het gewoon een puur genietmoment; de diepste connectie die ik kan maken tussen enerzijds mezelf en anderzijds de muziek in kwestie.

Ik weet bijvoorbeeld nog goed hoe ik me voelde toen ik The Same River voor het eerst beluisterde; met de koptelefoon op m'n oude kamer, in het pikdonker met een bureaulampje op. Ik was compleet van de kaart geveegd. Gelukkig mag ik na een nieuwe luisterbeurt vermelden dat dat nummer, en eigenlijk het hele album, niks aan kracht heeft ingeboet door de jaren dat ik Riverside niet heb beluisterd.

Na een klein uurtje zit Out Of Myself er alweer op. Een zeer consistent en meer dan geslaagd album als je het mij vraagt. De band weet de sfeer die vanaf The Same River wordt gecreëerd, mijns inziens toch wel het beste nummer van deze schijf, het hele album vast te houden. Wel merk ik, iets wat ik bij mijn eerste luisterbeurten een hele tijd terug ook al merkte, dat alle albums van Riverside hun geheimen niet zomaar prijsgeven. Zo ontzettend veel lagen die ontcijferd moeten worden en in de juiste muzikale context moeten worden geplaatst; dat is niet iets wat na een paar luisterbeurtjes gepiept is. Daarnaast is dit het eerste album van een conceptueel drieluik, iets dat voor mij ook altijd zwaar weegt in de beoordeling. Ik zal me dus ook eens in de teksten / het concept moeten verdiepen voordat ik écht een weloverwogen oordeel over dit album kan vellen. Zodoende open ik hier met 4*, maar dat moet met enkele extra draaipogingen toch wel richting de 4.5* of zelfs de magische 5* lopen.

En daarna op naar de briljante opvolger: Second Life Syndrome!