Riverside - Out of Myself (2004)

oooow wat een fijn intro dat erg floydiaans aandoet en helemaal 12 minuten lang goed is. Ergens doet het me ook wat aan antimatter denken. Die gaat nog heel wat luisterbeurten krijgen voorlopig...

Vrienden van Anathema...

Leuk debuut, maar het is vooral de sfeer die me wat doet. De nummers op zich zijn me net wat te ontoegankelijk. De invloeden van Pink Floyd liggen er ook nog wat te dik op. De grunts kan ik wel weer waarderen, die geven een originele draai aan het geheel.

De slechte produktie en irritant-amateuristische eindmix verpest het luistergenot.

Enthousiamse is er wel en goede ideeen te over.
Uitwerking van deze ideeen en goed spel is wat deze mannen nodig hebben.
Jammer dat ze op de navolgende platen dit potentieel niet kunnen uitwerken.

Marillon en Pink Floyd worden genoemd, maar dit album haalt dat niveau niet. Er staan een paar aardige nummers op, maar over de breedte vind ik het nogal voorspelbaar tot saai.

Mariusz Duda, wat een zanger! Vooral Loose Heart zingt deze man eargasmic! Alleen OK is een wat saai nummer, voor de rest een prima debuut.

Hmm, een goede plaat, maar ik vindt dat door de mix sommige stukken die harder bedoelt zijn er niet zo goed uitkomen, het mist agressie, en het klinkt soms nogal langdradig en oppervlakkig.

Gelukkig zou dat tussen Second Life Syndrom en ADHD flink verbeterd worden en hebben ze met de laatste eindelijk het meesterwerk neergezet waar ze al jaren naar hebben opgebouwd.

*3,5

Eindelijk eindelijk in mijn bezit. Alle cd winkels in de buurt afgeschuimd en uiteindelijk in één klein luguber platenzaakje kunnen bestellen en na een maand eindelijk in m'n collectie. Duidelijk PT, Opeth, Pink Floyd invloeden hoorbaar, maar na 1 luisterbeurt kan ik nog niet oordelen. Onlangs een vijfdelig interview met Steven Wilson (Porcupine Tree) gezien, waarin hij zei dat de beste muziek meestal niet onmiddellijk voor de hand liggend is en dat die moet groeien en zo. Terwijl muziek die je vanaf de eerste luisterbeurt erg goed ligt, snel saai gaat worden. True, want de minder toegankelijke muziek ontluikt minder snel haar schoonheid, terwijl bij de commerciële troep alles vanaf de eerste luisterbeurt wordt weggegeven. Zo'n intelligente mens. Riverside, ze kunnen mij krijgen. Kijk uit naar hun concert eind oktober in Maastricht!

Dat ik dit niet eerder ben gaan luisteren... Geweldige muziek!
Vooral de eerste 3 nummers sprongen er in het begin uit. Wat een intro, wat een nummer 2, wat een nummer 3! De rest begint steeds meer te groeien, zo vind ik Reality Dream nu ook echt niet meer mis, zelfde geldt voor alles totaan The Curtain Falls en daarna OK. Deze hebben nog wat luisterbeurten nodig gok ik. Een fijne aanvaring dus met deze band .

4*, zoals het er nu naar uitziet gaat dat nog wel hoger worden

Slechte muziek is het niet. Maar het verzandt nogal in oeverloos gepiel. Pink Floyd acherna?

[quote]laurensio schreef:
Dat ik dit niet eerder ben gaan luisteren... Geweldige muziek!

Wat je zegt Laurensio; pas 2 maanden geleden deze band ontdekt, voor mij de ontdekking van het jaar na 2 jaar daarvoor Porcupine Tree.

zonet weer eens ff goed beluisterd en moet zeggen dat die toch een half puntje stijgt.
het klinkt ontzettend goed.
de afwisseling binnen de nummers zijn goed gedaan, en de wat zweverige stem past er perfect bij.
ook maar meteen op de buy list gezet.

Wat een debuut van wat nu naar 4 albums en 2 EP's 1 van mijn top 3 bands is!

Wat me vooral zo raakt in hun muziek is de hele sfeer van de nummers en hele albums; vooral veroorzaakt door het prachtige gitaarspel en de zang die wat mij betreft perfect past bij de muziek.

En die sfeer in de nummers is dan ook waar ik ook de vergelijking met Marillion kan maken; niet zo gek overigens aangezien de gitarist en de drummer tijdens een autorit luisterend naar Marillion de 1e aanzet to de vorming van deze prachtband hebben gezet!!

Hallo Kronos,

Al eens hun 4e album Anno Domini High Definition ( niet de meest perfecte titel trouwens ) beluisterd? Dat oeverloze gepiel valt volgens mij wel mee....

The Same River is een nogal hak-op-de-tak liedje geworden. De talenten van de zanger/bassist en de gitarist trekken het nummer omhoog. Maar de doffe productie en nogal chaotische drums maken mij zenuwachtig, wat toch niet de bedoeling lijkt bij muziek die duidelijk bedoeld is om sfeervol te zijn.

De drummer moet ook kappen met zn dubbelbass. Het is erg irritant en verpest de groove. Want het is echt wel een goede drummer, hij wil alleen teveel.

Probeer de nieuwe EP Memories in My Head eens, daar ligt de nadruk meer op 'sfeer', minder metaalgetint en de drie songs vormen een conceptueel geheel in tekst en geluid, ik ben er erg van onder de indruk. Of Mariusz Duda's soloproject Lunatic Soul. Die 3 cd's zijn bijzonder goed en worden gekenmerkt door de afwezigheid van elektrische gitaar (!). Al kan het soms erg zwaarmoedig klinken en worden duistere sferen gecreëerd door andere instrumenten - zeer psychedelisch ald je 't mij vraagt. En significant verschillend van Riverside.

Lunatic Soul is inderdaad een projectje waar ik al langer achterheen moet.

De nieuwe EP, was ik pas sinds deze week van op de hoogte.
Vond de laatste studiolanspeler van Riverside niet zo veel aan. Maar bedankt voor de tip, misschien is het wat...

Wel de laatste studioplaat, daar ben ik ook (nog) niet volledig weg van. Hij wil maar niet doordringen. Ik zou Memories IMH met stip op 1 zetten, ondanks de korte speelduur (anderzijds is het al best lang voor een EP) en vervolgens Second Life Syndrome en Out of Myself. En Lunatic Soul, tja het is iets aparts. Op z'n minst een trip die je niet onbewogen laat.

Ik heb deze plaat al altijd de moeite waard gevonden. Sterk staaltje progressie.

Misschien niet direct de beste van Riverside, maar wel het meest sfeervolle album naar mijn mening. Ontdekt in Zwitserland toen ik daar het Progsol festival bezocht. Het album op de terugreis oeverloos (!) gedraaid en was zwaar onder de indruk. Helaas is de productie wat mat en ik kom dus uiteindelijk op vier sterren. Floydiaanse gitaarsolo's gemengd met een wat harder (moderner) geluid. Lekker pittig. De zang van Mariusz Duda is dik in orde en de toetsenist brengt veel sfeer in het geheel. Het titelnummer springt er voor mij uit, het heeft een prachtige opbouw, een lekkere drive en kent een emotionele climax. Als je dit als muzikant uit jezelf naar boven kunt halen dan maak je indruk op mij.

Een aantal jaar geleden luisterde ik Riverside voor het eerst, toen vond ik het geheel nog wat cheesy, vorige week vond ik bij nader beluistering alleen de zang nog cheesy, maar nu ben ik er aan gewend, het klinkt wat naief en excentriek, maar dan op een goede manier, dit is heel avontuurlijke muziek, ook heel sfeervol.
Ik zet in met 4,5*

Riverside maakt zijn naam en faam meer dan waar. Een van de betere bands die ik de afgelopen jaren in het progrock genre gezien en gehoord heb. Second Life Syndrom is een topper in dit genre. Een van de beste albums van de afgelopen 10 jaar. Out of Myself heeft de band op de kaart gezet. Ik ben echt gaan houden van de spannende opener van dit album. Een klassieker dit The Same River. Klasse plaat van een klasse band.

Dit debuut van deze poolse progressieve rockband heb ik feitelijk nooit eerder beluisterd, maar blijkt nu met terugwerkende kracht best mooi te zijn. Het Pink Floyd-achtige geluid is al duidelijk aanwezig, maar Riverside heeft een meer rock-georiënteerde aanpak. De hierop volgende albums zijn steviger en sporadisch beter, maar dit is een sfeervol en overtuigend debuut.

Zeker en vast James_Cameron. Prachtalbum Persoonlijk vind ik de lange openingstrack "the Same River" van bijzondere klasse. Een van de meest epische songs in het prog genre. Opmaat van Mariusz Duda naar zijn solowerk (Lunatic Soul) I love it.

Het zal denk ik in 2006 geweest zijn dat ik een beetje aan het grasduinen was in IO Pages en ik stuitte op een lijst met beste symfo albums allertijden en ik me nogal verbaasde over het feit dat er een album zo hoog kon staan terwijl ik daar nog nooit van had gehoord. Terug op het werk direct beide cd's bestellen. Aangezien Moonshine van Collage (ook geen beroerde introductie) en Quidam van Quidam ver van beroerde debuten waren. Het zit met de symfo wel goed bij onze Poolse broeders, zo lijkt het. Efin, cd komt binnen en ik beluister het........man, wat heb ik gemist. Mee eens het Floydiaanse ligt er soms nogal dik bovenop (helemaal met een nummer als Back To The River)maar ik kan nou nog niet echt bekennen dat ik dat erg vind. Het gevolg dat ik al gauw Riverside stevast ging draaien op mijn symfo avondje op m'n werk, en verkocht em geregeld.

Vooral The Same River, wat een opbouw en The Curtain Falls (nog mooier op reality Dream, vooral het extended bass/toetsen outtro ) en Loose Heart, live ook veel beter op de EP Voices In My Head. Concieving Me, als single is ook heel erg mooi. Prachtige zang, en gitaar.

De heren van Riverside zijn uitstekende muziekanten maar Mariusz Duda steekt er wel met kop en schouders boven uit. Wat een veelzijdige zanger, en niet te vergeten bassist. Luister ook maar zijn solo project Lunatic Soul zou ik zeggen. Beter, plezieriger en meer emotie dan ieder nummer van Dream Theater ooit zou kunnen krijgen.

Tot daar was ik het helemaal met je eens. Dat kun je vinden, maar het is geen universele waarheid. Zelf vind ik Dream Theater een betere band, en vooral ook met een langere houdbaarheidsdatum.

In de periode dat ik Riverside leerde kennen heb ik er erg veel naar geluisterd en ook heb ik de band vaak live gezien (ze kwamen dan ook wel erg vaak naar Nederland toe), alleen de laatste paar jaren is dat toch echt een stuk minder geworden. De nummers pakken me gewoon niet meer, en de nummers van Dream Theater doen dat wel nog steeds, hoe vaak ik ze ook draai. De enige van Riverside die ik heel af en toe nog wél eens opzet is de EP Memories In My Head, wat ik dan ook hun beste werk vind.

Om het toch nog even over Out of Myself te hebben; een goede plaat die een liefhebber van dit soort muziek zeker in zijn/haar collectie moet hebben, en ik denk dat dat bij de meesten ook wel het geval is. Beste nummers vind ik The Same River, Loose Heart en In Two Minds. Dit is trouwens wel meteen de plaat van Riverside met de meeste emotie. De geweldige uithalen in Loose Heart, het prachtige gitaarspel in The Same River en niet te vergeten de fragiele stem van Duda in I Believe. In latere albums komt die emotie toch minder naar voren. Helaas heb ik dus nooit echt meer de behoefte om ervoor te gaan zitten. Maar ik blijf het werk van de Poolse heren zeker waarderen en een nieuw album zal ik toch wel weer aanschaffen.

Dat ben ik met je eens. Ik vond ook vooral het werk totaan Reality Dream erg sterk. Daarna, wilde het ook blijkbaar niet meer zo lukken. De trilogie was een prachtig idee dat mooi werkte en drie uitstekende albums opleverde.

In relatie tot DT, ik heb het meeste aangeschaft, maar begon me echt te vervelen na een tijdje en na Scenes From A Memory was het echt afgelopen. Het truukje was eruit en ze begonnen een herhaling te worden van zichzelf, en met toenemende mate de emotie in te wisselen voor technisch gefreubel. Ik vind Images & Words heel sterk, en hetzelfde geld voor Awake. A Change Of Seasons was nog een leftover uit dezelfde periode dus het spreekt voor zich dat ook deze EP in die categorie valt. Het lijkt daarmee of de emotie door Kevin Moore is meegenomen. Schreven ze nog maar eens een nummer als Space-Dye-Vest, zou ik zeggen.

Net per toeval deze band ontdekt en deze plaat opgezet. Wel echt een lekker album zeg!! Ben benieuwd hoe de rest is.

Bofkont. Een van de beste bands in dit genre van de afgelopen 10 jaar. Ga je veel plezier aan beleven. Van dit album bevalt mij het epische The Same River nog altijd perfect. Wat een knaller. Mijn absolute favoriet is Riverside - Second Life Syndrome (2005) Daar zit werkelijk alles in. Veel plezier.

Toen The Same River afgelopen was had ik al een goed gevoel bij de band. Dankje voor de tip, die zal ik binnenkort ook eens gaan luisteren.