Spoon - Transference (2010)

Spoon viert dit jaar al zijn zeventiende verjaardag, en doet dat met hun zevende album, Transference. In 2002 braken ze door. Hun album Kill The Moonlight werd een groot succes en de daaropvolgende albums Gimme Fiction (2005) en Ga Ga Ga Ga Ga (2007) zetten die trend voort. Niet iedereen is even enthousiast over Spoon, want hoewel ze het niet zullen haten, vinden sommige het een beetje te veel van hetzelfde. Met Transference is misschien voor hen ook een verschil te horen. Het is namelijk wat donkerder en ruiger. Alleen al de titels van de nummers hebben al iets pessimistisch wat voorgaande albums niet hadden. Het is niet zo dat wat Spoon Spoon maakt is verdwenen, maar bijvoorbeeld de eerste single Written in Reverse is toch iets ruiger dan wat we gewend zijn van deze band uit Austin, Texas.

De grungeliefhebbers zullen direct enthousiast zijn over dit album. Het openingsnummer Before Destruction is namelijk onverbloemde grunge! Vervolgens stelt Britt Daniel zich in een echoënde tunnel de vraag: Is Love Forever? Dit begint even plotseling als het is afgelopen, en is verder niet heel bijzonder. Vervolgens is er een zit van vijf minuten met het nummer The Mystery Zone. Een beetje onbevredigend is dit nummer wel. Je verwacht iets na het refrein dat niet komt. Het komt niet echt op gang, al wordt dit wel geprobeerd met kleine veranderingen in de melodie, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat er iets mist.

Who Makes Your Money is een heerlijk 'trippend', ietwat funky nummer... I Saw The Light en Out Go the Lights hebben niet alleen donkere titels, maar zijn dat ook. Beiden hebben ook relatief lange instrumentele solo's (respectievelijk piano en gitaar). Goodnight Laura heeft ook weer zoiets donkers over zich heen, maar is verder wel een 'mooi rustig pianonummer'. Het één na laatste nummer, Got Nuffin, is een lekker rocknummer en één van de betere nummers van het album. Het afsluitende nummer, Nobody Gets Me But You, stelt helaas niets voor, en dat bedoel ik letterlijk, het gaat namelijk geruisloos aan me voorbij.

Nu mijn eindoordeel: laat ik zeggen dat ik het lastig vind. Het is namelijk best anders dan hun vorige albums. Het nummer Written in Reverse vind ik geweldig. Toch staan er ook een aantal nummers die niet slecht klinken, maar ook niet zo goed zijn, dat ze het tot een album maken dat je niet snel vergeet. Misschien komt dit omdat ik toch iets anders gewend ben bij Spoon, of omdat ik het album wat vaker op 'repeat' moet gaan zetten omdat het beter wordt naarmate je het meer luistert... Maar op dit moment is het gewoon niet meer, maar ook niet minder dan een leuk album, waarmee Spoon een donker zijweggetje heeft ingeslagen.

ForMusicOnly

Spoon op een Zuid Frans terras

Het nieuwe album van Spoon (Transference, 2010) is geen verrassing. Spoon levert consistent goede popalbums af. Maar na het album Ga Ga Ga Ga Ga uit 2007 zijn de verwachtingen hoger. En maakt Spoon dat waar?

Tuurlijk blijft Britt Daniel gezegend met die hese soulsnauw, mishandelt Jim Eno zijn drumvellen als vanouds met millimeterprecisie, en klinken de gitaren onverminderd afgemeten en scherp.
(Bron: www.humo.be)

Spoon is een uit Austin Texas afkomstige samenwerking tussen Britt Daniel en Jim Eno met een roulerend gezelschap gasten. Vanaf 1994 maken zij meer dan een handvol studio albums met pakkende popliedjes. De strakke songs hebben steeds vaker een rauw randje Rock en die op het nieuwste album klinken als demo’s. Demo’s die zijn opgenomen in de op de hoes afgebeelde huiskamer, waar moeders voor de koffie zorgt, zo stel ik mij voor.

Transference is een album dat zich niet direct laat inpakken, zoals Ga Ga Ga Ga Ga dat wel deed. In de zomer van 2007 op een terras bij het zwembad in de Provence genoot ik met grote teugen van dit geweldige album. Ik verwacht dat ook Transference deze kwaliteit in zich heeft, maar daarvoor zal ik zeker nog een aantal draaibeurten nodig hebben. En mogelijk een Zuid Frans terras.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog

Ik kan mij in delen van bovenstaande CD-Recensie niet bepaald vinden:

Dit album van Spoon is wel degelijk een verrassing: het is veel donkerder en rauwer dan Ga Ga Ga. Zij kiezen juist voor een volledig eigen richting en bouwen niet simpel voort op het succes van Ga Ga Ga.

Spoon heeft in de afgelopen jaren geen studio albums met popliedjes gemaakt. Het was veel pure rockmuziek wat klonk als je een Spoon in je cd speler gooide, Ga Ga Ga enigzins uitgezonderd.

Ik denk dat hun moeder weinig te maken heeft met de rauwere somberder rockmuziek van Transference, ook niet om koffie te serveren. En een Frans terras is al helemaal geen associatie die mij aanspreekt bij dit album Transference.
Eerder een vol Paradiso voor een wat steviger rauwer rockconcert met een groot bier in de hand. Hé dat is mooi: binnenkort gebeurt deze associatie echt.

Voor mij veruit de beste plaat van Spoon. Ik vind hier dingen die ik hun andere platen mis. Transference grenst aan perfectie. Het gortdroge geluid en de kunst van het weglaten worden hier tot het uiterste doorgevoerd. Dat de liedjes soms opzettelijk wat worden gesaboteerd (gekke echo's, afgebroken einden) maakt de plaat alleen maar intrigerender. Het meest gemankeerde nummer staat helemaal vooraan en zet de toon. Alle liedjes zijn sterk tot zeer sterk, en ze hebben bijna allemaal een memorabel moment: het gekke maar toch kloppende einde van Is Love Forever?, de geniale tempowisseling in I Saw The Light, De schreeuw met echo aan het begin van Trouble Comes Running, de rollende pianoriedels in Nobody Gets Me But You.
Heerlijke plaat die nooit verveelt!