Spoon - Transference (2010)

Ik heb dit album nu één keer geluisterd, maar kan nog niet echt tot een oordeel komen. Eerste algemene indruk is dat het vrij consistent klinkt, maar dat echte uitschieters, zoals "The Underdog" op de vorige cd, ontbreken. Maar mogelijk groeit de cd nog als ik 'm vaker heb gehoord.

Zie het tekstje echt direct boven jouw bericht: daar staan ze genoemd.

Dat instrumentaal gepriegel dat plotsklaps opdoemt in de 2e helft van I Saw the Light lijkt in eerste instantie een coole move maar gaat na een aantal luisterbeurten anders wel vervelen wegens ook weer niet zo interessant en iets te lang doordenderend.

Na nog een luisterbeurt kom ik voorlopig tot een 3,5. Sommige nummers zijn goed, een paar andere verzanden in te veel gepriegel. Zo vind ik de afsluitende track vrij matig. Ik ben ook iets minder fan van het ruwe randje langs sommige nummers.

Ga ga ga ga ga is werkelijk een fantastische plaat, maar juist The Underdog vind ik het minst van allemaal

ben heel benieuwd naar deze plaat, ga em snel beluisteren

Mij doet the mystery zone op een of andere manier denken aan Endlessly van Muse. Het heeft met het voortkabbelende te maken maar vooral met het gebruik van de instrumentale intermezzo's (met toetsen en gitaar).

Lekkerrrrrrrr!!! Groeiplaatje!

Spoon op een Zuid Frans terras

Het nieuwe album van Spoon (Transference, 2010) is geen verrassing. Spoon levert consistent goede popalbums af. Maar na het album Ga Ga Ga Ga Ga uit 2007 zijn de verwachtingen hoger. En maakt Spoon dat waar?

Tuurlijk blijft Britt Daniel gezegend met die hese soulsnauw, mishandelt Jim Eno zijn drumvellen als vanouds met millimeterprecisie, en klinken de gitaren onverminderd afgemeten en scherp.
(Bron: www.humo.be)

Spoon is een uit Austin Texas afkomstige samenwerking tussen Britt Daniel en Jim Eno met een roulerend gezelschap gasten. Vanaf 1994 maken zij meer dan een handvol studio albums met pakkende popliedjes. De strakke songs hebben steeds vaker een rauw randje Rock en die op het nieuwste album klinken als demo’s. Demo’s die zijn opgenomen in de op de hoes afgebeelde huiskamer, waar moeders voor de koffie zorgt, zo stel ik mij voor.

Transference is een album dat zich niet direct laat inpakken, zoals Ga Ga Ga Ga Ga dat wel deed. In de zomer van 2007 op een terras bij het zwembad in de Provence genoot ik met grote teugen van dit geweldige album. Ik verwacht dat ook Transference deze kwaliteit in zich heeft, maar daarvoor zal ik zeker nog een aantal draaibeurten nodig hebben. En mogelijk een Zuid Frans terras.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog

Ik kan mij in delen van bovenstaande CD-Recensie niet bepaald vinden:

Dit album van Spoon is wel degelijk een verrassing: het is veel donkerder en rauwer dan Ga Ga Ga. Zij kiezen juist voor een volledig eigen richting en bouwen niet simpel voort op het succes van Ga Ga Ga.

Spoon heeft in de afgelopen jaren geen studio albums met popliedjes gemaakt. Het was veel pure rockmuziek wat klonk als je een Spoon in je cd speler gooide, Ga Ga Ga enigzins uitgezonderd.

Ik denk dat hun moeder weinig te maken heeft met de rauwere somberder rockmuziek van Transference, ook niet om koffie te serveren. En een Frans terras is al helemaal geen associatie die mij aanspreekt bij dit album Transference.
Eerder een vol Paradiso voor een wat steviger rauwer rockconcert met een groot bier in de hand. Hé dat is mooi: binnenkort gebeurt deze associatie echt.

Herken me ook meer in de interpretatie van West. Lekker rauwe, basic rockmuziek wat je na GGG niet zou verwachten. Snapt iemand trouwens de link tussen Endlessly en Mystery Zone? Verder twee nummers met een andere strekking en lading maar toch die associatie...

*jaloers*

dit album is voor mij ook een verrassing. het slaat wel degelijk een andere richting in, zoals door west beschreven. dat had niet per se gehoeven, want ik vond dat ze met Ga Ga Ga Ga Ga ook niet verkeerd bezig waren. met name meerdere nummers als The Underdog, had ik zeer welkom geheten. en dat had ik ook van ze verwacht. Don't You Evah, mijn favoriet van het GGGGG album ligt nog het meest dichtbij deze nieuwe, maar ook die ligt nog zover van deze vandaan dat het geen aanwijzing had kunnen zijn.

wat er op Transference gebeurd zag ik dus niet aankomen, maar stelt me geenszins teleur. sterker nog, het is alsof ze mijn meest hoopvolle gebed met betrekking tot hun muzikale potentie hebben verhoord door precies deze richting in te slaan.

het ligt veel dichter bij traditionele rock allemaal. dat wijst in dit geval echter zeker niet op een gebrek aan creativiteit, het klinkt allemaal bijzonder fris en de subtiele drumvariaties en fijne melodielijnen zijn een lust voor het oor. ze doen me denken aan Beck, dat met Modern Guilt een soortgelijke plotwending heeft gemaakt. met beide benen op de grond gezet om beter in toon te vallen zodat er volwassen gebalanceerde en bovenal sfeervolle nummers ontstaan. ook de zang van Britt is nu veel meer onderdanig aan de songs. zijn impact is daardoor alleen maar groter. de elementen werken nu echt als een team samen. aangepast, maar aangenaam.

maar het gaat verder dan dat. de mysterieuze en rauwe randjes geven de nummers extra lading, waardoor spoon nu meer dan ooit onze onderbuikgevoelens weet te beroeren. bovendien zitten de arrangementen zo subtiel in elkaar dat elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen oplevert.

echt een topplaat!

@West

De door mij voorgestelde moeder (die koffie serveert) staat rechts nog net op de hoes afgebeeld. Het is een vrije associatie van mij die niet serieus is bedoeld.

toch kan er wel eens waarheid in zitten, want zoals ik mij Spoon voorstel zijn het nogal brave jongens. ik weet echter niet waar ik dat vandaan heb

Deze avond enkele songs van deze plaat beluisterd, het klinkt alvast veelbelovend . Nu staat hij reeds op mijn mp3 speler voor verder onderzoek

Wisselvallige plaat die de ene keer indruk maakt en de andere keer irriteert.
Gun hem tot dusver het voordeel van de twijfel.

Misschien was het wel het oh zo knappe buurmeisje.

Goed nieuws: er zijn nog reguliere kaarten op ticketmaster te koop voor Spoon en the White Rabbits.

wil jij voor me betalen?

Mmm, eigenlijk niet. Maar alweer goed nieuws: het kost maar 17,00 euro.

Mag ik hier even I Saw The Light bewieroken? Ja, mag het? Want wát een opbouw heeft dat nummer zeg. Wat is dit toch een ontzettend goede band. Ben er nog niet helemaal uit wat Transference nou precies verdient. Begin maar met 4*.

Goodnight Laura is trouwens ook een prima nummer. Welkome afwisseling tussen de ruigere nummers.

Over de hoes: het is een Image uit 1970 van ene William Eggleston en is getiteld: untitled. Ja zeg, dan weten we niets meer. Maar al die eigen interpretaties zijn dan dus schijnbaar de bedoeling.

Grappig vind ik wat onderaan de Thank You's staat in hoofdletters:

"BUYING RECORDS IN RECORD STORES IS COOL."

Inmiddels neigt dit album bij mij naar de 5,0* Wow, wat een steengoede en ultracoole muziek is dit!
Ultracool vanwege de geweldige baspartijen, synthesizerriedeltjes en heerlijke drums. Advies: je zou het niet gelijk zeggen, maar draai dit album vooral hard!

Nobody gets me but you

Steeds meer nummers vallen op hun plaats. 4* maar neiging naar 4.5*

Het duurt even en het gebeurt veel langzamer dan bij Ga^5 of Gimme Fiction, maar uiteindelijk kan ik ook deze Spoon gewoon níet weerstaan. Ik weet niet hoe ze het doen, het zijn echt niet de meest briljante nummers ofzo, maar de nummers blijven maar in m'n hoofd spoken. Heerlijke werkmuziek ook, dit. Stilzitten op Written In Reverse kan gewoon niet.

Ja, de mannen van Spoon hebben het weer geflikt. Het klinkt wat donkerder en minder makkelijk dan Ga^5 en is, laten we eerlijk blijven, ook wat zwakker dan dat album. Erg? Nah. Wederom een puike verzameling liedjes, goed voor vier dikke sterren.

Ik houd van Spoon.

Ga Ga Ga Ga Ga Ga Ga Ga is natuurlijk een prima popalbum. Dit is een steengoede rockplaat. Wat minder toegankelijk, hoewel dat ook wel weer meevalt, maar als je er eenmaal inzit vind ik dit echt een klasse beter dan Ga.

Wat mij na een tijdje ook opvalt is dat er in een aantal nummers een geweldige beat en bas zit, zoals bijvoorbeeld in The Mystery Zone & Nobody Gets Me But You. The backbone van dit album is erg sterk.

Ook wat mij betreft hun beste. Hoogtepunt: Out go the lights.

Gaat er vanavond nog iemand naar hun optreden in Paradiso? De tour van dit album Transference. Om 19.30 uur spelen trouwens the White Rabbits in het voorprogramma. Ik kan er gelukkig op tijd zijn.

Dit album kwam trouwens een paar weken terug op 4 (!) binnen in de Billboard Album top 200. Waanzinnig! En dat terwijl ze hier vooral een band voor indierock-fijnproevers zijn. Wat een verschil tussen Europa en hun homeland.

Ja, ben erbij. Ook erg benieuwd. Live-versies van nummers van Transference die ik via Youtube heb beluisterd klonken in elk geval veelbelovend...

Ik zal er ook zijn in Paradiso vanavond!