Shearwater - The Golden Archipelago (2010)

Mijn eerste kennismaking met Shearwater en ik moet zeggen dat dit helemaal niet verkeerd klinkt. Ik vind niet alles even sterk en moest wel even wennen aan de stem van de zanger in de rustigere nummers (bij Black Eyes vond ik zijn stem toch wel mooier dan bij Meridian bijvoorbeeld, in het begin) maar dat is nu wel op zijn plek gevallen.
Het prettige aan dit album vind ik inderdaad de melancholieke sfeer, maar soms mis ik ook een beetje diepgang - of lijkt dat maar zo? Moet nog wel een aantal keren luisteren denk ik.

Net als itbites mijn eerste ervaring en ik kan me bijna in zijn geheel aansluiten bij zijn reaktie. De nummers moeten nog "bezinken" bij me, maar het album ademt een heel aparte sfeer uit, die mij erg aanspreekt. Na wat meer luisteren kan ik er wat meer over zeggen, denk ik. En misschien is dit wel een aanzet om me wat meer op Shearwater's ander werk te gaan concentreren, want dat is voor mij nu nog geheel onbekend terrein.

Zeker de vorigeplaten eens beluisteren. Paolo Santo en Rooks zijn zeker de moeite.

En als ik dan van een rustig nummer waarin de zang me raakt, naar het nummer Landscape at Speed ga, dan ben ik blij dat ik deze band heb leren kennen. Want ook instumentaal vind ik het geweldig om naar te luisteren.

paar goede nummers maar landscape at speed springt er met kop en schouders bovenuit... geweldig nummer..

strakke beat, talk talk achtige zang.. maar dan meer breekbaar en emotie.. nice!

Hier kan ik me wel bij aansluiten, behalve dan dat ik 'verveelt' zou typen i.p.v. 'verveeld'.

op dit moment wel de meeste onderschatte band die er is. Ook deze cd is net als de 2 voorgangers weer ontzettend mooi. elke cd die ze hebben uit gebracht heeft op de "een of andere manier een bepaald thema. Deze is eigenlijk helemaal in de betekenis van het eiland Bikini Atol ( waar in de jaren 1946 tot ongeveer eind 1960 atoom proeven zijn gehouden) de muziek brengt iets triest met zich mee maar is hemeltergend mooi. als je er een beetje in verdiept over de achtergrond van deze cd brengt het een extra dimensie met zich mee. vooral het begin nummer begint met het volkslied van de bewoners van Bikini Atol waarna jonathan meiburg het overneemt. alle nummers zijn perfect in balans. cd verveelt geen moment en houdt de aandacht goed vast. Deze gaat in ieder geval in mijn jaarlijst zeer hoog komen. ik heb het een 4,5 gegeven

Erg fraai. Ga helemaal nat op Castaways.

Mooie CD
Een groeidiamant - wordt steeds mooier.
Ik denk dat maar eens naar Rook moet gaan luisteren.
He, volgende week komen zij naar Nijmegen (festival de affaire)
Treft dat even

Let op: het is Vierdaagse week dus Nijmegen is dan een ramp om in te komen.

Ik verhoog naar 4,5 na een geweldige show in Nijmegen gezien t e hebben.

En ChrisX het was easy om Nijmegen in en uit te komen, maar je moet niet over de Waalbrug komen

Nijmegen leerde me juist dat sommige nummers op dit laatste album haast Blöf-achtig zijn, vooral die bongo's deden 't 'm . Nee, ik heb een zware voorkeur voor hun eerdere werk, dat bij vlagen echt magisch mooi is.

Mijn eerste kennismaking en ik vind het geweldig. Ik ben erg benieuwd geworden naar het voorgaande werk.

Wat een prachtige plaat en voor mij misschien wel het mooiste wat ik dit jaar gehoord heb. Tot aan God Made Me, kan ik er bijkans in 'zwelgen'. Zozeer zelfs dat ik in 1ste instantie wat teleurgesteld voel als 'de band' invalt bij Runners of the Sun. Maar wat zemel ik...dan nog zijn het mooie liedjes, die goed aansluiten bijv. bij een Midlake. Maar dit is vooral muziek naar mijn hart. Blof-achtig...dat is wel het laatste waar ik bij dit album aan moet denken. Maar goed eenieder zijn eigen associatie. Als het voorgaande werk nog meer magischer is als dit, dan ben ik een muzikale bofkont.

Dat God made Me vind ik nou net met enige afstand het minste nummer hier, de dramatiek die ze trachten te evoceren met die wisselende dynamieken ligt er veel te dik op. Zo een beetje hetzelfde trucje die je b-post rock bandjes slag om slinger hoort gebruiken.
Neen, geef mij dan maar de verstilde idylle van Runners of the Sun.

Geïntrigeerd door de hoes ben ik eens wat meer gaan luisteren van deze groep. Net als de hoes schitterend en sfeervol. Wat een prachtige stem op Hidden Lakes. Uhmm ga het album maar eens compleet beluisteren

Topplaat van een mijns inziens onderschatte band. De betrekkelijk eenvoudige nummers worden met veel sfeer gebracht en dat al drie, vier platen lang. Maar dit vind ik geloof ik hun beste en hij dingt met Foals mee naar plaat van het jaar. Zoveel schoonheid blijft boeien.

Vind het nog moeilijk om, na twee luisterbeurten, tot een echt oordeel van deze plaat te komen.. De zanger heeft werkelijk een prachtige stem en er zijn al een paar nummers die me echt weten te pakken. Maar andere hebben denk ik meer tijd nodig om echt tot me door te dringen. Slecht vinden zal ik het in ieder geval zeker niet

3,5*

Een aantal luisterbeurten verder blijf ik toch bij 3,5*. Eerste helft van de plaat is ijzersterk (met name Meridian, prachtig..), maar de tweede vind ik minder spannend. Verre van slecht, maar pakt me op de een of andere manier minder.. Het doet me overigens allemaal een beetje aan Elbow denken!

Dat heb ik ook, terwijl ik Elbow geen hele minuut volhoud en met Shearwater juist het tegenovergestelde heb.

Helaas een wat minder dan voorganger Rook. Desondanks bevat dit album wel degelijk het geluid van Shearwater wat ik heel erg kan waarderen. Dit komt vooral tot uiting in de prijsnummers Black Eyes en Castaways. Maar ook God Made Me en An Insular Life vind ik heel sterk. Het is het eerder gehoorde verhaal van pieken en dalen. Het verschil tussenbeide is klein op dit opnieuw zeer geslaagde album van een band die live zelfs buitenaards mooi klinkt.

Was Rook een bijna-meesterwerk (één miskleun verhinderde de maximale score), dit is het album die de hoge verwachtingen volledig inlost want alle songs hier vind ik prachtig zonder uitzondering. Vooral de zang dat mij wat doet denken aan Roy Orbison vind ik prachtig - gevoelig, indringend en toonvast - en die past volledig bij de melancholieke songs. Ook uitstekend geproduceerd met helder geluid en aangenaam gitaargeluid.

Op mijn elpee staan 12 nrs, na Castaways komt The silver bodies (ook mooi), misschien is de plaat anders dan de cd?

De vierde Shearwater op rij met een quasi-orkestrale aanpak, de vijfde als je EP The Snow Leopard meerekent. Dat betekent dat de instrumentatie per nummer kan verschillen. Uitvoerenden zijn naast oudgedienden Jonathan Meiburg, Kimberley Burke en Thor Harris nieuwelingen Jordan Geiger en Kevin Schneider, plus opnieuw de nodige gastmusici.
Voor inspiratie koos de frontman voor een bijzondere aanpak: "Shearwater’s singer Jonathan Meiburg spent several months camping around the world at various island communities to get first-hand inspiration for the album", lees ik bij USD Student Media. Dit wordt hoorbaar in de eerste tonen, die bij Meridian horen: daar klinkt "The Anthem of Bikini Atoll" uit 1946, een opname op het eiland Kili uit 1998.

Van dit album belandden op mijn afspeellijst het in 7/8-maat gestoken Black Eyes, het cinematische Hidden Lakes waar Meiburg weer fraai falsettozang gebruikt, God Made Me bouwt fraai op van klein naar groot om weer klein te eindigen, het uptempo en toch etherische Runners of the Sun, de qua melodie op een klassiek zangstuk lijkende Castaways en de melodie van An Insular Life is ook al zo mooi.

Overigens kent het luid gezongen Corridors eveneens zo'n fraaie melodie, maar met z'n grommende bas en scheurende gitaar is het me hier te afwijkend voor in de afspeellijst. Alsof er een postpunkgroep speelt, zij het wél pakkend. Opnieuw twee jaar verder verscheen Animal Joy.

Wat de opmerking van psmoor betreft: dan heb je waarschijnlijk deze persing?

PS De twee nummers die niet op ieder album staan, zijn inmiddels toegevoegd als track 12 The Silver Bodies en 13 False Sentinel. Op de vinylversie te vinden als tracks B3 en B7, zie hier.

Wat de opmerking van psmoor betreft: dan heb je waarschijnlijk deze persing?
ja klopt!

Wat een sfeervolle instrumentatie heeft Shearwater in de loop der jaren opgebouwd. En waar de zangpartijen op de eerdere albums nog flinke drempels opwierpen, worden deze met elke nieuwe plaat lager en lager. Het is een hoorbare evolutie die zich op latere albums pas écht zou doorzetten: Meiburg ruilt zijn theatrale uithalen steeds vaker in voor een beheerst stemgeluid, alsof hij deze barrières zelf probeert glad te strijken.

Helaas is hij op deze plaat nog niet helemaal klaar met vijlen, polijsten en bijschaven: Corridors, Castaways en Black Eyes blijven hindernissen waar ik nochtans graag een blokje voor omloop. Want zodra Meiburg begint te 'schreeuwen', duiken er spontaan rood-witte afzetlinten op; zijn stem verschiet van kleur en wordt scherp. Het wonderschone God Made Me bevat nog steeds die falset-uithalen waaraan ik liever niet herinnerd wil worden, maar de fraaie melodie maakt ontegenzeggelijk veel goed.

Gelukkig staan er op The Golden Archipelago al een paar liedjes die doen vermoeden dat de weg voor mij wat minder hobbelig gaat worden.