Morphine - Good (1992)

Maar liefst één bericht bij mijn op 4 na favoriete album. Dit vraagt om een reactie, ook al ben ik nu aan de beschonken kant. Sax, bas en drums. Wat een interessante combinatie, dacht ik toen ik voor het eerst aan deze lui begon. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Good is het eerste en meteen het beste nummer. Enter Mr Sandman. En de rest doet er nauwelijks voor onder. Een onbegrijpelijk voorbeeld van een plaat met enkel sterke nummers, is dit album werkelijk een tijdloos stukje geschiedenis. De blues wordt op dit album hergedefinieerd volgens de maatstaven van onze tijd en de blues kan er daardoor weer een aantal jaren tegenaan, zonder zich zorgen te hoeven maken over een gedateerd geluid. Verdere favorieten in een briljant rijtje zijn (als ik dan toch moet kiezen) The saddest day, Claire, You speak my language, You look like rain, Do not go quietly unto your grave, The only one, The other side, I know you (part I). Ik tel nu dat ik 9 favorieten noem op een plaat met 13 nummers, ik hoop dat jullie interesse is gewekt... 5/5

Zegt het voort, zegt het voort Nog steeds in mijn top 10 ook, blijft een subliem album. Beter dan de opvolger ook, maar dat is persoonlijk. Weet dat velen het daar niet mee eens zijn. Vind de 'sfeer' op dit album relaxter en intiemer. Klasse-album!

Morphine - Good

Erg mooie plaat van Morphine naar mijn mening nog beter dan Cure For Pain.
De plaat start met het titelnummer Good, het basspel klinkt erg goed en warm.
Ook de sax die bespeeldt word door Dana Colley klinkt goed.

De drums klinken erg fris en houden het tempo er goed in.
Mijn favoriet is You Speak My Language de sax is prachtig en het refrein wordt schitterend gezongen door Mark Sandman.
Een 4,5* voor dit schitterende Good.

Met slechts beperkte middelen (bas, drums en saxofoon) weet Morphine toch een spannend en intrigerend geluid te creëren dat nergens verveeld. Op "Good" hoor ik een intrigerende mix van rock, jazz en blues. En dat dus met slechts drie instrumenten en hier en daar aangevuld met wat strijkers of geluidseffecten. En dat is een hele prestatie. Vooral op de nummers waarop het tempo wat lager ligt wordt de muziek dreigender, donkerder en wordt de sfeer van een rokerige nachtclub goed geëvenaard. Persoonlijk vind ik de tweede plaat "Cure for Pain" net even wat consistenter, maar ook "Good" is van een uitzonderlijk goed niveau. Morphine is een band om te koesteren, ondanks dat deze door het overlijden van Mark Sandman niet meer actief is. Dit is eigenzinnige muziek die je dwingt om je best te doen. Maar als je er de tijd voor neemt is het heel verslavend.

Dit is het debuut van deze band. Ze beginnen de dans meteen met hun beste. Begrijp me niet verkeerd, wat hierna komen gaat is op z’n minst ook heel mooi. Dit album is mooi in balans en er wordt heel mooi gemusiceerd. Dat blijkt wat mij betreft uit het volgende:
Mark Sandman is fantastisch bij stem. Zo veel gevoel en emotie in “The Saddest Song” of zijn vuur in “You Speak My Language”. Sandman is (was) een complete zanger, een goede bassist en een geweldig artiest.
Het gebruik van de verschillende saxofoons blijft mij trekken. Dana Colley gebruikt voornamelijk de baritonsaxofoon, hij doet dit op bijzonder swingende en catchy manier. Het ene nummer draagt het jazz uit, het volgende voelt meer als een blues. Fijn!
Op de meeste nummers drumt Jerome Deupree , behalve op “You Speak My Language” en “You Look Like Rain”, daar neemt Billy Conway het alvast over. Vanaf 1993 was hij sowieso de vaste drummer van Morphine. Persoonlijk ben ik meest fan van het jazzy drumspel van Jerome Deupree.

Favorieten genoeg op deze plaat! Maar aller favorietst zijn "Claire" en "Good".