Eagles - One of These Nights (1975)

Ik weet het nog goed. Het was een paar jaar geleden en we waren op weg naar een verjaardag.
Het was donker en mijn ouders hadden een CD opgezet. Niet-wetende dat het van the Eagles was. Ik kende Hotel California al, maar daar hielden the Eagles voor mij op.

Je hebt niet veel beters te doen dan naar de muziek te luisteren tijdens zo'n autoreis, dus doe je het maar. Het meeste boeide me niet echt, maar toen kwam dat nummer: Take It To The Limit. Ik kon amper Engels, dus ik begreep het niet, noch verstond ik wat ze zongen. Ik wist alleen wel dat ik het een leuk lied vond en het raakte me op een of andere manier.

Ik heb er niks mee gedaan, totdat we een paar weken later naar mijn voetbal gingen en ik het nummer weer hoorde. Ik heb direct gevraagd wie dit nou eigenlijk waren en zodra ik thuis was, moest ik er aan denken en ben gelijk het internet op gedoken.

Zodoende ben ik in aanraking met the Eagles gekomen en tot op de dag van vandaag luister ik dagelijks naar nummers als One Of These Nights, Take It To The Limit en After The Thrill Is Gone.

Heeft in de loop der jaren voor mij toch wel wat van z'n glans verloren.Afgezien van het nog steeds fantastische titelnummer en After the thrill is gone klinkt voor mij allemaal wat glad,nauwelijks spannend en zijn ook de composities niet echt top.Een uitzondering is misschien Take it to the limit maar daar heb ik het wel een beetje gehad met de zang van Meisner.Daarnaast werd jammer genoeg het country gehalte steeds lager iets wat uiteindelijk ook leidde tot het vertrek van Bernie Leadon.Begrijp me niet verkeerd ik blijf One of these nights een goede plaat vinden maar tot m'n favoriete Eagles albums behoort ie niet meer.

Mwah, nog steeds ben ik niet de grootste fan van de 'Eagles'. En dat begint er steeds vaker in te slaan, vooral na het geweldige debuut kon het muziek van de heren me toch steeds minder boeien. Ook dit album geeft weer zo'n gevoel weg, waarvan ik denk dat het leuk is dat ik hem een keer geluisterd heb maar meer ook niet echt. De top nummers zijn natuurlijk 'One of These Nights' en 'Lyin' Eyes' maar daar blijft het eigenlijk ook wel bij. Het is me allemaal iets té sloom, zeker na het eerste nummer. En ik had me misschien ook wel iets beter moet inlezen dat de 'Eagles' hier voornamelijk bekend om staan, dat heb ik zelf nooit echt door gehad maar, het is niet bepaald mijn smaak, zou ik ook niet snel vaker opzetten. En misschien is dat wel de stijl van de 'Eagles', ik had toch op iets meer rock gekozen. Misschien is dat ook wel een reden waarom ik het album vaak wat aan de linker kant liet liggen, en wederom wat teleurgesteld.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Desperado
03. On The Border
04. One of These Nights

“ONE OF THESE NIGHTS” is wat mij betreft de “kantelplaat” in de geschiedenis van de Eagles. De Amerikaanse band, geformeerd in 1971 in Los Angeles, bracht zijn vierde album uit op 10 juni 1975 en scoorde daarmee zijn eerst wereldwijde commerciële succes.

Het viertal dat aan de basis stond van Eagles waren zanger/gitarist Glenn Frey, zanger/drummer Don Henley, gitarist/zanger Bernie Leadon en bassist/zanger Randy Meisner. De mannen ontmoeten elkaar in de begeleidingsband van de Amerikaanse zangeres Linda Ronstadt en gingen na een tournee verder als één band. Het debuutalbum “EAGLES” verscheen in 1972 en is een echte country-rock plaat, zoals The Byrds, Poco en de Flying Burrito Brothers die ook gemaakt hebben. “DESPERADO” uit 1973 heeft een concept en bevat iets meer rockinvloeden. Deze twee albums hebben Eagles klassiekers als “TAKE IT EASY”, “TEQUILA SUNRISE” en “DESPERADO” voortgebracht. De doorbraak in Amerika kwam met het derde album, “ON THE BORDER”. Op dit album is Don Felder voor het eerst als gitarist te horen en hij zou vast bandlid van de Eagles worden. De doorbraak van de band kwam vooral door de nummer één hit “BEST OF MY LOVE”. De door Henley gezongen ballad stond één week bovenaan de Billboard Hot 100 hitlijst.

Met de komst van Felder kwam er meer rock in de band en dat is op “ONE OF THESE NIGHTS” te horen. Het schijfje werd voor het eerst geheel door Bill Szymczyk geproduceerd. De nu 79 jarige Amerikaan werkte voorafgaand aan zijn dienstverband met de Eagles met onder andere Joe Walsh en zijn James Gang en ze zouden elkaar later weer tegenkomen. “ONE OF THESE NIGHTS” bevat negen nummers en klokt zo’n 43 minuten en gaat van start met het titelnummer, een pop-rock song gezongen door Don Henley. Het nummer bevestigde de status van het vijftal, want ook dit bereikte de eerste plaats in de Amerikaanse hitlijst. Dat inmiddels legendarische begin, een heerlijk basloopje, prachtige samenzang, mooie koortjes en een geweldige gitaarsolo door Felder, alles zit in dit nummer dat de Eagles definieert. Randy Meisner zingt “TOO MANY HANDS” naar grote hoogte. Zijn hoge stem klinkt soms wat geknepen, maar heeft een karakteristieke klank. Meer rock dan pop, mooi gitaarwerk en de koortjes zijn ook weer top. De Eagles zijn goed in het maken van ballads, dat hadden ze al laten horen op de voorgaande albums en daar is het door Henley gezongen “HOLLYWOOD WALTZ” weer een goed voorbeeld van. De pedalsteel gitaar, bespeelt door Bernie Leadon zorgt voor de country-feel. Het instrumentale “JOURNEY OF THE SORCERER” is een prachtig voorbeeld van country-rock. Banjo, mandoline, viool, strijkers arrangementen en een heerlijke melodie. Dit nummer is tevens het langste van het album.

“LYIN’ EYES” klokt net iets minder, maar met ruim zes minuten is het een lang nummer. Glenn Frey is voor het eerst te horen als leadzanger en hij geeft dit “overspel” nummer de juiste emotionele lading mee. In Amerika bereikte het net niet de eerste plaats, in Nederland bereikte het, net zoals het titelnummer de Top 40. De koortjes zijn prachtig, de leadgitaar door Leadon is erg mooi en de stijl kun je in de country hoek zetten. Meisner mag opdraven als zanger in de Eagles klassieker “TAKE IT TO THE LIMIT”. Hij zingt op de toppen van zijn kunnen en de live versie van het album “EAGLES LIVE” is van grote klasse. Een pure ballad met fantastische koortjes en een geweldige melodie. De arrangementen zijn prachtig en de piano wordt bespeeld door Jim Ed Norman. Don Felder zingt op “VISIONS” de lead, een pakkende rocker, waarop hij laat horen een geweldige gitarist te zijn met een eigen geluid. Eén van de hoogtepunten van het album vind ik de ballad “AFTER THE THRILL IS GONE”. Frey en Henley zijn de leadzangers, de lead gitaar wordt bespeeld door Felder en dit is een nummer waar ik nog steeds kippenvel van krijg, prachtig! Het album sluit af met het afscheidsnummer “I WISH YOU PEACE”. Bernie Leadon had aangegeven dat hij de groep zou gaan verlaten. De stijl van de Eagles was niet meer waar hij zich mee kon identificeren en dat was de reden van het vertrek. Een mooi nummer, prachtige strijkers arrangementen, koortjes en ingetogen gitaarsolo van Leadon zorgen voor een prima slotakkoord.

Het vertrek van Leadon werd opgevangen door de komst van Joe Walsh, waarmee er nog meer rock in de band kwam. Dat had succes, de opvolger van “ONE OF THESE NIGHTS” was de millionseller “HOTEL CALIFORNIA”. Twee Amerikaanse nummer 1 hits en wereldwijd meer dan 32 miljoen verkochte exemplaren. De geschiedenis van de band daarna was een grillige. “THE LONG RUN” werd nog gemaakt in de jaren zeventig, maar daarna was het gebeurd. Pas in 1994, toen "Pasen en Pinksteren" op dezelfde dag vielen, kwam de band in de “HOTEL CALIFORNIA” bezetting, onder de titel “HELL FREEZES OVER”, weer bij elkaar voor een zeer succesvolle come-back. Met een album, uitgebreide tournees, onenigheid met Felder, wat hem een ontslag opleverde en tenslotte een prachtig album met louter nieuwe songs, “LONG ROAD OUT OF EDEN”. Na het overlijden van Glenn Frey in 2016 treedt de band nog steeds op, maar of er ooit nieuw materiaal gaat verschijnen, is te betwijfelen. Er is echter genoeg te genieten, dit album is daar een goed voorbeeld van en daarom is dit ook een terechte klassieker.

Nu een spannend moment. Was Eagles in 1975 nog dezelfde band? De introductie van Joe Walsh moest het ruige gehalte van de mannen uit het wilde westen omhoog stuwen. En met succes. Een stoere plaat met meer gitaarrock en minder country. Binnenkomer One of These Nights leek dit te bewijzen. Toch ook weer niet helemaal. Want een nummer als Hollywood Waltz was weer helemaal old-school emotionele countryrock. Dat zijn toch wel de nummers waar ik van ondersteboven ga. Heerlijk. Na het mysterieuze en bijna klassiek orkestrale Journey of the Sorcerer - een waar studioproject, gaan we op kant 2 verder met het all-time favoriete Lyin' Eyes. Een kanjer, eenvoudig, rechttoe rechtaan uit het hart en de hitparade in. Het verveelt niet. Trage, gearriveerde loomheid - we zullen het op het volgende album volop ontmoeten - vinden we in Take It to the Limit. Studioviolen vinden we ook in het minst geslaagde nummer: I Wish You Peace. Het is een beetje Let it Grow van Eric Clapton, maar dan in suikerzoete versie. Eagles op z'n popst. De plaat gaat als een nachtkaars uit.