Eagles - One of These Nights (1975)

Ha! een gewetensvraag, beide topnummers maar...doe toch maar The Best Of My Love
En Bernie had wat mij betreft mogen blijven.

Ik weet het nog goed. Het was een paar jaar geleden en we waren op weg naar een verjaardag.
Het was donker en mijn ouders hadden een CD opgezet. Niet-wetende dat het van the Eagles was. Ik kende Hotel California al, maar daar hielden the Eagles voor mij op.

Je hebt niet veel beters te doen dan naar de muziek te luisteren tijdens zo'n autoreis, dus doe je het maar. Het meeste boeide me niet echt, maar toen kwam dat nummer: Take It To The Limit. Ik kon amper Engels, dus ik begreep het niet, noch verstond ik wat ze zongen. Ik wist alleen wel dat ik het een leuk lied vond en het raakte me op een of andere manier.

Ik heb er niks mee gedaan, totdat we een paar weken later naar mijn voetbal gingen en ik het nummer weer hoorde. Ik heb direct gevraagd wie dit nou eigenlijk waren en zodra ik thuis was, moest ik er aan denken en ben gelijk het internet op gedoken.

Zodoende ben ik in aanraking met the Eagles gekomen en tot op de dag van vandaag luister ik dagelijks naar nummers als One Of These Nights, Take It To The Limit en After The Thrill Is Gone.

Nou, elke dag Take it to the limit gaat je ook niet in je kouwe kleren zitten.

Ik adviseer enige variatie aan te brengen, voordat je het weet heb je het meer dan genoeg gehoord voor de rest van je leven.

Tenzij je Take it to the limit gebruikt om dagelijks mee in slaap te vallen, dan kan ik het me voorstellen. Het werkt beter dan pillen.

Ik zeg niet dat ik er elke dag specifiek naar dat nummer luister. Maar je hebt gelijk. Ik zit nu op een punt dat ik wat variatie kan gebruiken. Ben dus ook heel veel albums aan het opzoeken

Niet hun beste , maar wel een zeer aangename plaat, en Take It To The Limit in de Meisner uitvoering is helemaal geweldig, vanaf het moment dat Glenn Frey dit nummer ging zingen vond ik het stuk minder klinken.

De neerwaartse spiraal begon hier langzaamaan. De muziek is meer en meer mainstream gericht. Misschien heeft het er voor een deel mee te maken dat Glyn Johns niet meer achter de knoppen zat?

Het is geen slecht album, maar ik hoor hier geen enkel nummer waarvan ik echt ondersteboven ben. Ik vind daarentegen wel nummers waar ik niets mee aan kan: 'Hollywood Waltz', 'Take It to the Limit', 'After the Thrill is Gone' en 'I Wish You Peace'. Niet toevallig net de tamme, ietwat gladde nummers.

De helft van het album is mislukt en de andere helft zijn nou ook niet bepaald meesterwerkjes. Ik twijfel tussen 2,5* en 3*, maar ik geef 'm voorlopig het voordeel van de twijfel.

En dan nog gezwegen over Lyin' eyes.

Van mijn kant heb ik hier toch wel hoge tot zeer hoge Eagles waardering voor de titelsong, Too many hands en vooral Journey to the sorcerer. Hoewel nota bene instrumentaal behoort het wat mij betreft tot één van de hoogtepunten in het complete Eagles oeuvre.

Beste nummer van deze plaat is toch echt Journey of the sorcerer.

Een coherent geheel dit One of these Nights en een gegeven dat Bernie Leadon een belangrijk aandeel had in het geluid van de Eagles. Hotel California kan dan wel algemeen als het Magnum Opus gezien worden, maar de albums ervoor herbergen stuk voor stuk de andere klassiekers van deze grote band uit de jaren zeventig. Na vertrek van Leadon werd het geheel toch wel wat softer.
One of these Nights, Lyin' Eyes en Take it to the Limit zijn de bekende tracks. Waarvan One of these Nights een heerlijk basloopje heeft als begin. Maar ook een Journey of the Sorcerer is een plaatje voor het oor en eentje waar de rol van Leadon nog eens word bevestigd.
I wish you peace, zou net zo goed door Nat King Cole gedaan kunnen zijn...beetje op het randje.
Stoere hoes ook, zal het ws. ook wel goed doen als een tattoo.

Halfje erbij. Prachtige plaat! De overbekende hits One of These Nights, Lyin' Eyes en Take It To The Limit zijn geweldig. Maar ook de zwaar onderschatte After The Thrill Is Gone en Journey of a Sorcerer zijn prachtig. Overigens is het intro van Visions ook wel heel erg lekker!

Leuk wat er over Take it to the limit gezegd wordt. Ik heb hem ook een poos heel vaak achter elkaar gedraaid, omdat ik het zo geweldig vond en ook ik besefte dat het tijd voor wat anders werd voor ik hem nooit meer kon horen........(sorry even Hans Liberg afzetten, iemand die dat leuk vind krijgt van mij een gratis psychiatrische behandeling).......Zo ben weer terug. Wel vreemd in mijn ogen is de lof for Journey of the Sorcerer. Wat mij betreft een geweldige zeperd die de plaat aardig verpest. Past totaal niet bij ze. Ik vind het sowieso overall een van de mindere van de Eagles, maar nog altijd de moeite waard.

Take It To The Limit is zelfs maandenlang mijn meestgedraaide nummer geweest. (Inmiddels op een 13e plek)

En heb het ook een hele tijd hét nummer gevonden dat op mijn begrafenis gedraaid moet worden.

Hallo hallo , tegen die tijd kent niemand meer dat nummer .

En dan wordt het dus een nummer 1 hit.

Leadon zijn invloed is hier niet erg groot meer , en als je het album goed kent is het ook wel logisch dat deze traditionele countryman niet meer terugkeerde . The Eagles zijn hier definitief overstag gegaan naar een gelikter commercieeler geluid . Journey To The Sorcerer is een fraaie instrumental , maar is inderdaad een vreemde eend in de bijt hier .
De countryrock is er nog wel , maar is al lang niet meer het ultieme streven van de band op dit album .

Dan moet het nummer WEL door Randy Meisner gezongen worden, dan is het nummer weergaloos.
Na het vertrek van Meisner nam Glenn Frey bij live optredens de vocalen voor zijn rekening bij dit nummer en dat werkt bij mij niet zo, niets tegen de vocale kwaliteiten van Glenn maar bij dit nummer komt het niet bij mij over.
Wanneer bij eventuele toekomstige live optredens The Eagles Take It To The Limit spelen svp Randy Meisner laten invliegen
Luister ook eens naar de uitvoering van dit nummer op Eagles Live ( 1980 ).
KIPPEVEL !!

Grappig, ik vind de Glenn Frey-uitvoering van 'Take It to the Limit' beter dan het origineel. Nu vind ik, nagenoeg alleen als het om de Eagles gaat, live-uitvoeringen sowieso beter, dus daar zou het aan kunnen liggen. Anyway, met de versie van Meisner is ook niets mis, ik blijf het hoe dan ook het beste nummer van 't album vinden.

Andere nummers van One of These Nights die ik weleens opzet - m.a.w. m'n favorieten - zijn 'After the Thrill Is Gone', 'One of These Nights' (die korte gitaarsolo blijft super), 'Lyin' Eyes' en 'Visions'.

Take It To the Limit is het ultieme Meisner nummer . Ik zou de man niet een hele plaat alleen hoeven horen , maar dit is een geweldig gezongen nummer . Frey zingt het nu live inderdaad .
Hij doet dat niet onverdienstelijk , maar zingt het wat behoudender . Meisner bracht er veel meer emotie in .

En nog een halfje. Niets dan toppers op deze plaat.

Gisteravond weer eens heel goed de LP One of these nights beluisterd.
Desperado vond ik al goed, maar deze vind ik nog iets beter. Eigenlijk staan er op dit album alleen maar goede nummers, hoewel het instrumentale nummer Journey of the sorcerer mij minder boeide. Het laatste nummer I wish you peace van Bernie Leadon is inderdaad heel soft, maar o zo mooi en met veel gevoel gezongen.
Na de overbekende nummers zoals Lyin' eyes, vind ik de song After the thrill is gone het hoogtepunt van dit prachtige album direct gevolgd door Visions en Hollywood Waltz.

Toch het prijsnummer van deze plaat hoor.

Ik vind het niets meer dan plaatvulling. Het is niet eens een geweldige compsositie, technisch springen de vonken er ook niet af. Qua melodie is het matig. Ik kan echt niet begrijpen dat een Eagles fan dit nummer tot het beste uit hun oeuvre rekent. Ik vind het gewoon gebrek aan creativiteit op dat moment. Het album wat al geen topper was maakt het met dit nummer een wel heel middelmatig album, dat maar net aan de goede kant van de streep blijft.

Ach wat is middelmatig . Ik ben het er mee eens dat dit niet het meest sprankelende Eaglesalbum is , maar er staan m.i toch een aantal rake songs op . Lyin' Eyes , Limit , de titeltrack en After The Thrill Is Gone , zijn sterk en memorabel . Journey is vooral Leadon's pakkie an . Het is een wat vreemde eend in de bijt , maar als song deugt het wel vind ik .
Het had denk ik beter op het debuut of Desperado tot zijn recht gekomen .

Das een rake constatering. Nooit zo bij stilgestaan, maar het klopt wel.

Too many hands is een meesterlijke track

Waar ik me bij het album Hotel California liet verassen omdat de vooroordelen die ik had van deze band gewoon niet klopten, wordt ik bij dit album enigszins terug geworpen.

Dit album klinkt voor mij lang niet zo verassend als Hotel California, en shit, het is toch een beetje zoals ik dacht. Veel country invloeden die ik gewoon niet to zo trek.

Titel nummer is veelbelovend, maar eigenlijk wordt het niveau daarna niet meer gehaald wat mij betreft.
Kant 2 wil ik zelfs erg saai noemen. Lyin' eyes is in potentie echt een mooi nummer, maar weer die country invloeden die me nekken.

Ik ga nog wel de voorganger proberen, omdat die me wordt aangeraden, maar dit is 'm niet voor me vrees ik. Wel vond ik Journey of the sorcerer een fijne toevoeging op de plaat!

Oei Lennon, voorganger Desperado heeft nog meer country invloeden, dus ik vrees het ergste voor je

Volgens mij moet Lennon eerst nog naar On the Border, als er over voorgangers wordt gesproken

Ik weet helemaal niet of er wel sprake is van country. Het is volgens mij gewoon doodordinaire Westcoast met vleugjes Southern Rock. Ik geloof niet dat de Eagles iets met Nashville op hebben. California heeft van zichzelf ook heel wat woestijn.

Het instrumentale Journey of the Sorcerer is inderdaad een prachtig pareltje (één van de hoogtepunten in het gehele oeuvre van de band) maar voldoet juist volgens mij volledig aan alle criteria (heet zand, paarden en banjo muziek) die Lennon nu juist niet leuk vind aan One of these Nights.

Het staat volledig haaks op het gekweel van Lyin' eyes, wat ik dan een slecht nummer vind. Gelukkig voor Lennon, zou ik dan zeggen, voldoen de oudere albums meer aan het Journey of the sorcerer gevoel dan dat van Lyin' eyes. Voldoende aanleiding om terug te grijpen naar die oudere albums, toen Bernie Leadon het nog zo'n beetje voor het zeggen had, in plaats van Henley en Frey.

Mmm.... Ik weet niet zo zeker of Leadon nu wel zo'n leiderstype was. Hij was vooral de man van de uitmuntende muzikaliteit binnen de groep.
Frey profileerde zich in het begin als de voornaamste componist en de man die de lijnen uitzette.
Frey en Henley kwamen samen uit de begeleidingsband van Linda Rondstad en waren maatjes.
Tussen die verbroedering kwam niemand tussen.
Maar met een muzikant als Leadon in de gelederen zou je wel gek zijn om zijn kracht niet te benutten. Daarom klinken het debuut en Desperado nog Country(rock) gericht.
Op On The Border is dat al een stuk minder het geval.

Ik ken de onderlinge relaties niet zo, maar keken ze niet tegen Leadon op vanwege zijn betrokkenheid bij Dillard & Clark en Flying Burrito Brothers?