Eagles - One of These Nights (1975)

On The Border volkomen vergeten!!!
Ik ben afgelopen week een jaartje ouder geworden, maar dat ik dan al groot Eagles liefhebber de chronologische volgorde van mijn favoriete band niet meer weet is toch wel alarmerend te noemen
Ik vind Desperado wel veel country invloeden hebben ( banjo & pedal steel rangschik ik daar toch wel onder )
Bij het album On The Border uit 1974 was dat al veel minder het geval.
Met Journey Of The Sorcerer ben ik het met je eens, een prachtig instrumentaal nummer en een beetje een buitenbeentje in hun oeuvre, over Lyin Eyes dan weer totaal oneens.
Een van de mooiste Eagles nummers ooit gemaakt!!
Hoe smaken kunnen verschillen.

Ik schaar het onder de noemer Country, maar kan inderdaad de plank natuurlijk volledig misslaan. Ik hoor de slide gitaar, en dan noem ik t al country. Het is in ieder geval die typische Amerikaanse sound die me dan op dit album niet zo aanspreekt. Heel af en toe vind ik het wel leuk, maar hier is het teveel voor me.



Ik denk dat ik met Hotel California gewoon het juiste album heb beluisterd voor mijn smaak. Nu ik wat dieper in het oevre wil gaan graven kom ik er gewoon achter dat ik het misschien bij dit album en een best of moet houden?

Ondanks dat wil ik Desperado toch nog gaan proberen. Niet geschoten is altijd mis.

Hij was als muzikant natuurlijk de virtuoos van The Eagles. En ik vermoed dat ze blij waren met hem in de band. Maar Frey en Henley dachten al heel snel in groot (geld, commercie, roem.) terwijl Leadon een echte Country-purist was, en helemaal niet zo bezig was met commercie.
En de 2 trokken steeds meer naar elkaar toe als het ging om liedjes schrijven.
Met Don Felder in de band werd het geluid grootser en mikten ze op de grote markt.

't Blijft toch steken dat de twee mooiste nummers van deze plaat, After the Thrill is Gone en met name I Wish You Peace onderaan staan qua voorkeursstemmen.

Laatstgenoemde schreef Bernie Leadon met (toenmalig?) vriendin Patti Davis. Een bloedjemooi nummer dat ogenschijnlijk simpel is, maar eigenlijk bizar goed gemusiceerd is:
Een nummer dat als een warme deken over je heen valt (excuus voor de cliché beeldspraak) en waar ik ook na de 100e keer nog kippenvel van krijg.

Een oprechter nummer heb ik nog nooit gehoord. Geen haat en wrok, gewoon een 'mutual understanding' en iemand het allerbeste wensen. Het is de muzikale equivalent van "make peace not war" en had ik al gezegd dat het gewoon een verdomd schoon nummer is?

Wat het nummer nog een extra lading meegeeft, is dat het de zwanenzang van Leadon was bij de Eagles. "Ik ga weg, maar succes verder!" En die succestoewensing heeft duidelijk geholpen.

Ze zijn beiden beter dan Lyin' eyes in ieder geval.

Bij het recente concert van de Eagles, vorige week, blijkt toch wel hoe bloedeloos veel van die trage nummers eigenlijk zijn en nog nauwelijks meekunnen met de huidige tijd. Het is van een slaapverwekkendheid waar destijds eigenlijk al wat van had moeten worden gezegd.

Ze waren volgens eigen zeggen nota bene overgestapt van producer (naar Scymzcyk) omdat ze meer wilden rocken. Nou, daar is met I wish you peace en After the thrill is gone weinig van terecht gekomen.

Konden ze het niet? Jawel, de live uitvoering van One of these nights gaf aan dat het wel degelijk tot de mogelijkheden had kunnen behoren en zo zijn er nog wel een paar nummers op dit album. De verhouding is hier helemaal zoek.

After the thrill is gone is in z'n soort nog best goed. Maar, zou ik zeggen, had dat als enige ballad gekozen. One of thsese nights had beduidend meer spanning en sensatie mogen hebben.

Ha,ha Hans, dan zijn we het duidelijk niet eens met elkaar.
Lyin Eyes is na het titelnummer voor mij het mooiste nummer van dit album en moet wat mij betreft absoluut op hun setlist blijven staan zolang de heren nog blijven touren.
Ook in het Ziggodome vorige week weer ruim 6 minuten maximaal genieten van dit nummer.
Ach, zo blijft muziek de meningen verdelen.

Ik zie het bezwaar van Hans ook niet zo. Lyin' Eyes is een prachtig werkje, en de samenzang is echt groots. Soepele C&W, met een hemels refein.
Het enige wat er misschien op aan te merken valt is de wat lange speelduur. Maar goed, Frey's tekst is nogal verhalend, als een soort film.

After The Thrill Is Gone is prachtig. Mooi één- tweetje tussen Frey en Henley. En wat mij betreft een hoogtepunt op dit album.

Wat I Wish You Peace betreft, Het is een oprecht gemeend afscheid ( zeker achteraf) van Leadon.
Muzikaal vind ik het wel iets te stroperig, maar het heeft wel iets emotioneels.

Zwakke broeders vind ik eigenlijk de twee rocktracks. Too Many Hands is wat clichematig. En Meisner komt veel beter tot zijn recht in ballads. In Take It To The Limit laat hij echt wel van zich horen.
Visions met Don Felder als vocalist, is een standaart wat vlak rockertje. Gitaarwerk is puik, maar zingen is duidelijk niet zijn ding.
Ik begrijp ook wel dat hij op Hotel California die rol niet meer kreeg toegedeeld.
Het was de bedoeling dat hij Victim Of Love zou zingen, maar daar werd ( niet op een al te tactische manier) een stokje voor gestoken.

Hier staan een paar prachtige nummers op; ook klassiekers inmiddels (after all these years...), Lyin' Eyes, One of These Nights (dat ik op een zomervakantie in mijn jeugd, in 1975 heb leren kennen, dus dan heb je daar ook een zwak voor.. , Take it to the Limit en Hollywood Waltz, allemaal prachtig. Ook de rest is niet verkeerd, weliswaar niet echt spannend, maar o zo lekker om naar te luisteren. Relax and Sit Back...

Zeer mooi album. De eagles vervelen nooit en op elk album staan een paart wonderschone nummers. Zo ook op dit album. Toppertje

Ik kan me voorstellen dat de Eagles liefhebbers van het eerste uur dit geen al te beste plaat vinden.
Veel classic rock (al was dat toen nog niet classic ), weinig country.

Dat verklaart ook waarom ik dit album goed kan waarderen,
Journey of the Sorcerer is 1 van de allerbeste nummers van deze band.

Ik als Eagles liefhebber en country liefhebber kan ook dit album prima waarderen, alleen juist dat Journey of the Sorcerer had er van mij rustig uit kunnen worden gelaten. Pure inhoudsloze plaatvulling. Voor mij dan.

Het is sowieso hun meest afwisselende album en voor elke Eagle is wel wat ruimte.
Henley is minder nadrukkelijk te horen als leadvocalist bijvoorbeeld.
Door die beslissing is het ook wat wisselend in kwaliteit.
Too Many Hands en Visions zijn wat flauw en volkomen terecht dat Felder niet meer de lead zou zingen op de volgende albums.
Typisch gevalletje van schoenmaker blijf bij je leest.

Journey vind ik persoonlijk erg geslaagd. Een mystiek momentje op een verder heel toegankelijke plaat.
En de Country is zeker nog niet helemaal verdwenen. Lyin Eyes en Hollywood Waltz zijn toch duidelijk gerelateerd daar aan.

Maar Hendrik, juist Eagles liefhebbers moeten Journey ... toch geweldig waarderen? Ik heb nog nooit zo'n nummer gehoord dat zo thuis hoort in de desolate hete woestijn, vol met van die cactussen met omhoog staande armen en af en toe een berg. Die sfeer proef je er gewoon van af.

Ik heb hem wel in een eigen compilatie van de Eagles gezet waarin ook veel banjo-nummers van Bernie Leadon.

Buitengewoon droevig, dat dit soort instrumentaal werk niet vaker voorkwam op albums van de Eagles. Het is eigenlijk de essentie van wat je vindt dat er thuis hoort in hun catalogus.

Lyin' eyes daarentegen........................ Daar gaan er 500 van in een dozijn en is te saai en vreselijk voor woorden. Het is ook niet bijzonder zoals "Journey. Eigenlijk vind ik het alleen maar muzak.

Zo kan je het ook bekijken. Opvallend eigenlijk dat er best een hoop symfonische rock fans zijn die ook de Eagles in de armen sluiten. Jij bent daar een van, maar ook Bikkel, Chevy en ROE luisteren met evenveel plezier naar de Eagles als naar Pink Floyd, terwijl ik nergens ook meer 1 raakvlak aantref. Maar misschien zit het hem daar wel in dat jullie een instrumentaal nummer als Journey etc. beter verteren dan ik.

Zou er wellicht best mee te maken kunnen hebben. Het is uiteindelijk natuurlijk wel een Bernie Leadon nummer. De meest Country minded van het stel.
Musician verafschuwd Lyin' Eyes, maar dat is imo ook een waanzinnig Eaglesnummer. En dat heeft in alle opzichten een Countryfeel.
Als de stemmen van de Eagles samenkomen gaat de hemel open.
Ik mag ze graag horen al vind ik hun discografie erg grillig.

Lyin Eyes saai Hans?
Een van de mooiste nummers door de heren gemaakt!!
Voor straf dien je een maand verplicht naar Fleetwood Mac te luisteren, dat zal je leren
Enfin , daar gaan we weer.....euh.. smaken verschillen nietwaar?

Best of my love vind ie ook niets hoor.
Hans is niet zo van de gevoelige snaar geloof ik. Althans niet bij de Eagles.

Ik vraag mij af wat ie van I Wish You Peace vindt.

Hoe zit dat Musician ??

Heeft in de loop der jaren voor mij toch wel wat van z'n glans verloren.Afgezien van het nog steeds fantastische titelnummer en After the thrill is gone klinkt voor mij allemaal wat glad,nauwelijks spannend en zijn ook de composities niet echt top.Een uitzondering is misschien Take it to the limit maar daar heb ik het wel een beetje gehad met de zang van Meisner.Daarnaast werd jammer genoeg het country gehalte steeds lager iets wat uiteindelijk ook leidde tot het vertrek van Bernie Leadon.Begrijp me niet verkeerd ik blijf One of these nights een goede plaat vinden maar tot m'n favoriete Eagles albums behoort ie niet meer.

Met het binnenhalen van Joe Walsh werd de country ingeruild voor (hard) rock.... ( solo op Victim of Love (Hotel California)
Ik vond het een zet van de bovenste plank, want Joe had zich al op soloalbums bewezen.

Walsh deed af en toe al eens mee als gast tijdens concerten.
Het was in een periode dat duidelijk werd dat Leadon niet lang meer een Eagle zou zijn.

Met Walsh kon de band inderdaad meer de rockkant uit. Op de buhne spetterde het in ieder geval meer.
Artistiek vind ik de periode met Leadon een stuk boeiender.

Ik sla dit album, na Desperado, nog net een stukje hoger aan dan Hotel California. Afwisselende plaat. Vooral het blokje Too Many Hands, Hollywood Waltz en Journey of the Sorcerer vind ik fraai en sfeervol. De single-successen One of These Nights, Lyin' Eyes en Take It to the Limit zijn minder overtuigend, beetje doorsnee composities. Hoewel de laatste wel bepaalde broeierige herinneringen oproept aan tienerfeestjes. (oef!)

Binnenkort 40 jaar oud, deze release. Tijd voor een opgepoetste CD-versie bij Warner, maar dan betaalbaarder dan de Jap van 2009.

En wat een hoes he

Prachtig album! inderdaad inclusief de Hoes
Ik begrijp sommige mensen wel dat ze Lyin'eyes een beetje saai vinden, dat vond ik ook eerst. Echter daar kwam een moment dat ik dit nummer een keer in mijn eentje in de auto hoorde en toen voelde ik de tekst ineens en begreep het nummer veel beter. Sindsdien is het juist 1 van mijn favoriete nummers van the eagles

Afwisselend goed Eagles Album
Met sowieso 3 hele sterke songs One Of These Nights /Lyin Eyes /Take It To The Limit
De laatste met uitzonderlijke goede zang van Randy Meisner
Het enigste Eaglenr met vocals van Don Felder vind ik wat minder geslaagd...Visions
Too Many Hands van Felder/Meisner vind ik een van de betere songs, Journey Of The Sorcerer is hierop een vreemde eend bij de rest,maar vind dat aparte juist uitzonderlijk goed
After The Thrill Is Gone en I Wish You Peace zijn Pareltjes
I Wish You Peace voelt aan alsof Bernie Leadon met deze woorden afscheid nam van het Eaglesnest
krijgt van mij een 9

Inderdaad afwisselend, zowel in de kwaliteit van de songs, als in de presentatie van het songmateriaal. Hier en daar is het wel heel erg zoet en glad, maar tegelijkertijd kan die invalshoek de schoonheid van de song niet bederven, zoals in het fraaie, atypische 'Journey Of The Sorcerer'.

Geweldig album met de toppertjes One of These Nights, Too Many Hands en Take It to the Limit!

N.a.v. de geweldige/interessante Docu afgelopen weekend van deze superband (van de '70 's) weer eens afgespeeld. Het is mijn ding niet echt, ondanks dat ik het kwalitatief een goede band vind/vond. Ik ben ook meer een Frey liefhebber, de rocker dus; volgens mij was Bernie Leadon hier ook al weg wegens muzikale meningsverschillen over de richting. De mengeling van stijlen was enerzijds hun kracht , maar ook hun achilleshiel. Toch is voor mij het album te soft, zelfs zonder Leadon en met Felder.

De eerste 2 nummers komen er goed in en zijn mijn pakkie an, maar de rest eigenlijk niet meer, hoewel ik Lyin Eyes en Take It To the Limit sterke songs vind.

Waardering voor de band zelf, de prachtige samenzang en het songschrijversduo Frey/Henley, maar meer als een verzamelaar van ze was voor mij niet weggelegd, behalve Hotel California, dat ik wel bezit en waar naar ik soms prima, rustig kan luisteren.

Bernie Leadon doet hier nog op mee hoor.
Journey Of The Sorcerer en I Wish You Peace zijn van hem.
Wel de laatste plaat met Leadon.
Joe Walsh is zijn vervanger en te horen op Hotel California.

Ok, had ik niet precies meer onthouden, maar nu je het zegt snap ik ook dat het mede daarom niet echt mijn album is.

Voor mij markeert dit album in grote lijnen het einde van de country rock formatie en het begin van de west coast rock formatie; all downhill from here.

Was I Wish You Peace ook niet een boodschap aan het sympathieke duo Henley & Frey?