Eagles - One of These Nights (1975)

Wisselvallige plaat met sterke singles, maar ook een paar opvullers (tracks 3,4 en 9).

Journey of the sorcerer een opvullertje!?

Ik vind dit een sterk album; er zit wat meer pit in dan in Hotel California. Naast JOTS mag ik ook Too many hands, Lyin' eyes, Take it to the limit en het ontzettend grijs gedraaide titelnummer nog steeds graag horen.

Opvullertje is misschien niet het goede woord, maar feit is wel dat het nummer m.i. niet past op een Eagles plaat. Veel te expirimenteel. Mede hierdoor is One of these nights een verzameling losse nummers die geen geheel vormen. Lost zand van wisselende kwaliteit.

zeker niet de beste eagles plaat , inderdaad meer opvullers dan goede nummers , vooral de eerste drie nummers zijn zeer zwak , dan wordt het beter , maar toch een tegenvallende lp

Een redelijk Eagles album , niet hun beste .
One of these nights en Lyin eyes zijn wel 2 grote hits.
" Visions "" is trouwens het enige Eagles lied ooit die door Don Felder gezongen werd .
2,5*

In tegenstelling tot velen, vind ik dit een zeer sterk album van America's countyrockers eerste klasse.
Ok, ze halen hier nog nèt niet het niveau van wat de opvolger zal worden, nl. Hotel California, maar deze plaat getuigt van een enorme klasse, zowel qua compositietalent als wat de heren met hun instumenten (ik heb het wel degelijk over hun muziekinstrumenten, geile zieke geesten !) kunnen aanvangen !
Mooie songs toutcourt. Veel hoogtepunten.
Voor mij zeker 4 sterren waard ! ****

Geen slecht album, maar de voorgaande albums vind ik toch iets beter. Het te lange 'Journey of the sorcerer' is volgens mij een verdwaalde song.

Er zou eigenlijk, net als op sigarettenpakjes, een sticker op moeten zitten.

"Het met enige regelmaat classic rock zenders beluisteren brengt de interesse in The Eagles ernstige schade toe"

Ergo: halfje eraf

One Of These Nights (track 1, dus één van "de eerste drie nummers" die zeer zwak zijn), kun je toch met het beste vermogen geen zeer zwak nummer vinden, lijkt mij.
Wee je wel zeker dat je hier het juiste nummer bedoelt?

De meeste classic rockzenders draaien steeds maar weer dezelfde geijkte hits en dat gaat natuurlijk gauw vervelen. Ieder Eagles-album bevat wel een aantal sterke album-tracks.

Mooie plaat van mijn favorieten, maar zeker niet hun beste!!!
Haalt het niet bij Desperado & Hotel California.
Het album wordt mijn inziens voornamelijk overeind gehouden door het supertrio One Of These Nights, Lyin Eyes & Take It To The Limit!!
Ook Journey Of The Sorcerer is fraai, verrassend mooi instrumentaal nummer.

One Of These Nights kwam in een periode dat The Eagles al veel
minder het stigma Countryrock band met zich mee droeg.
Laatste album ook met Bernie Leadon die zich steeds minder in de
commercielere koerswijziging kon vinden.
De plaat zelf heeft een aantal geweldige nummers.De duidelijk op
disco/soul gerichte titeltrack en opener heeft een aanstekelijke groove en dat broeierige sfeertje.Zeer radiovriendelijk en daarom ook een grote hit.
Lyin' Eyes van Frey is gepoleist, maar is van een prachtige schoonheid. Een langere variant van Tequila Sunrise.
Take It To The Limit met smaakvolle orchestratie(erg in die tijd) is
een smaakvolle meedeiner. De zang van Randy Meisner is geweldig.
Journey Of The Sorcerer is Leadon ten voeten uit.Spannend instrumentaal nummer met prachtig snaarwerk.
After The Thrill is Gone is eveneens een klassieker.Mooie
co-compositie van Henley & Frey.
I Wish You Peace is het passende afscheid van Leadon.
Emotionele ballad en krijgt uiteindelijk meer lading, toen enkele maanden na de release Leadon de band verliet.
Oppervlakkiger van aard zijn Too Many Hands, Hollywood Waltz
(zwakker broertje van Saturday Night van Desperado)
en Visions, waar Don Felder zich als leadvocalist te horen is.
Een redelijk goede plaat met afwisselend sterk en minder goede
songs.

I Wish You Peace was inderdaad Leadon zijn zwanenzang, ook toen al waren er de nodige fricties tussen de heren onderling, uitvoerig beschreven in het boek To The Limit " The Untold Story Of The Eagles" van Marc Eliot ( absolute aanrader )
De opgezwollen ego" s tussen de heren onderling waren met enige regelmaat een obstakel, Leadon was op een gegeven moment het gekrakeel meer dan zat, tevens was hij het inderdaad niet eens met de muzikale koers die de band o.l.v Henley /Frey ging varen.
Deze 2 heren hebben zich met enige regelmaat als 2 potentaten gedragen, enige input van andere bandleden werd niet of nauwelijks gepruimd.
E.e.a culminerend in the night at Wrong Beach ( i.p.v Long Beach )
in 1980 waar Frey & Felder elkaar op podium al naar het leven stonden, de microfoon stond nog open terwijl Frey Felder tussen 2 nummers toesnauwde " When this show is done, i"m going to kick your ass.
Later in de kleedkamer schijn het compleet uit de klauw te zijn gelopen.
Rest mij te zeggen dat ik Lyin Eyes de ultieme meezinger vind in de popmuziek, vooral knalhard in de auto draaien, heerlijk.

Het is inderdaad niet altijd een pretje geweest werken onder
de leiding van de heren Henley & Frey.
Ook Randy Meisner moet zich dat beseft hebben, want die had het
na Hotel California wel gezien.
Het verhaal gaat dat Frey zijn baspartijen uitschreef, tot groot ongenoegen van Meisner.
Ook hij schijnt op het eind gevochten te hebben met Frey
Ik denk dat uiteindelijk Joe Walsh de enige is die gewoon zijn ding
kon doen.
Misschien ook omdat ie al aardig succesvol was voordat ie
in The Eagles kwam spelen.En natuurlijk een behoorlijke staat van
dienst had als componist en zanger/gitarist.

One of these Nights (de single)

Goed album van The Eagles, en de eerste die ik van hun kocht, nadat ik de singles One of these nights en Lyin' eyes al had. Die stonden echter in een langere uitvoering op het album.En de achterkantjes van deze singles stonden ook op het album. De hoes vond ik erg mooi, in relief. Later de CD gekocht, en nog later de vinyl versie er weer bijgekocht. Draai het album nog regelmatig.

Sterk en afwisselend album van the Eagles waarin zeer knap gemusiceerd wordt met een aantal zeer sterke songs waaronder het titelnummer, "Lyin' Eyes" en "Take It to the Limit". Het instrumentale "Journey of the Sorcerer" is afwijkend maar vind ik tenslotte ook geslaagd.

Bij 'Journey of the sorcerer' had ik hier verdwaalde song neergezet, maar ik bedoel dus een zeer verdwaalde instrumental.
Het doet mij een beetje aan 'Piece of the action', een vocale rock-classic van The Babys denken.

One Of These Nights is zo`n nummer dat nooit gaat vervelen , ik vind hem zelfs beter dan Hotel Cal. .
Moet altijd de vergelijking maken met Go Your Own Way van Fleetwood Mac , beide klassieke nummers en uit het zelfde tijdperk .
het hele album ken ik niet behalve de 3 bekende nummers die erop staan dus ook geen stem.

Soms kan ik je echt niet volgen, beaster1256.... de titelsong is toch één van de machtigste songs die ze schreven/speelden??

Toch weer een sterk album van de heren Eagles. Het bombast van de vorige twee albums is overboord gegooid en dat komt het album te goede. Er zit nu meer ruimte in de muziek, waar de vorige albums bij tijd en wijle echt overvol muziek zaten.

Favoriete nummers zijn One of These Nights, Lyin' Eyes After the Thrill Is Gone en het lange instrumentale Journey of the Sorcerer, waarop ze zich van een hele andere kant laten zien. Favoriete album na hun debuut.

Ik vind dan met name Lyin' eyes weer tenenkrommend slecht, zo'n beetje het meest langdradigste en vervelendste nummer uit het gehele oeuvre van The Eagles.

En dat, terwijl er aan de andere kant ook erg veel spannend werk op staat: het instrumentale Journey of the sorcerer lijkt rechtstreeks opgenomen in de woestijn van Utah. Het doet de hoes in ieder geval alle eer aan.

Zo staan er vier ijzersterke nummers op deze opvolger van On the border (titelsong, Too many hands, Journey... en Visions), twee draken (Lyin' eyes, Take it to the limit) en drie onzijdige nummers, Hollywood waltz en het slot met After the thrill is gone en I wish you peace, waarvan de laatste eigenlijk teveel is van het goede. Het had van mij mogen blijven bij Afther the thrill is gone als afsluiter.

Na One of these nights laten de Eagles hun teksten inzake het cowboyleven een beetje voor wat het is, ze moesten verder en deden dat natuurlijk met Hotel California.

Met de genoemde vier, naar mijn mening ijzersterke nummers, aangevuld met Hollywood waltz, hebben de Eagles een geweldige kans laten liggen een onvervalste, bewierrookte klassieker af te leveren, vergelijkbaar met de status van het eerder genoemde Hotel California.

Dat spijt mij enorm, want per saldo steken de genoemde nummers ook makkelijk boven het niveau van On the border uit. Eigenlijk vind ik met name Journey of the sorcerer en Too many hands zelfs beter dan alles wat er op Hotel California staat.

Maar voor mij niets aan te doen, One of these nights heeft m.i. dus verre van recht op vijf sterren, ook al is de potentie in de grondslag wel aanwezig.

Hoe smaken kunnen verschllen betreft de tracklijst van dit album .
Visions en Too Many Hands vind ik juist wat vlakke rockertjes die bij mij in ieder geval weinig los maken .
Lyin' Eyes en Take It To The Limit vind ik dan juist weer hoogtepunten op deze plaat . Randy Meisner laat op '' Take It " horen wat een geweldige strot hij wel niet had .
Al met al een wat wisselvallig album die net voldoende goede tracks bevat om het toch op een ruime voldoende te laten uitkomen .

Inderdaad, hoe meningen kunnen verschillen: Lyin Eyes een van de mooiste Eagles songs door Musician als tenenkrommend betiteld
Akkoord, het album is verre van consistent te noemen, Visions & I Wish You Peace hadden van mij ook niet gehoeven.
Maar het titelnummer & Lyin Eyes? : weergaloos
En Randy Meisner tilt wat mij betreft met zijn unieke stem Take It To The Limit naar grote hoogte.

Jongens, wat is er dan zo bijzonder aan Lyin' eyes? 6,5 minuut monotoon tamme Eagles muziek, waar echt helemaal niets speciaals aan is.

Er kan nog geen solootje van af, het kabbelt maar lusteloos voort met een verre van spectaculaire melodie.

Hetzelfde geldt toch ook in grote mate voor Take it to the limit: tamme, veilige muziek en weinig bijzonder.

Too many hands en Journey of the sorcerer daarentegen zijn nummers, die nog niet eerder waren vertoond in de catalogus van de Eagles.

Hier tonen de leden van de band gepassioneerd, professioneel en vol overgave hoe het wel kan, dat sterke composities in combinatie met goede experimenten tot een geweldig resultaat kunnen leiden.

Zelfs al wordt er op Journey... niet eens gezongen! En het is juist op Too many hands dat Randy Meisner zich vocaal moet laten gelden: om overeind te kunnen blijven tegenover de andere elementen van het nummer.

@ TEQUILA SUNRISE; ik vind Lyin' Eyes nèt ook één van de allermooiste Eagles ballads, ik kan het ook niet helpen, Hans!

Ik vind Lyin' Eyes ook één van de beste Eagles-nummers samen met de titelsong. Enkel Visions en I Wish You Peace (dat teveel naar easy-listening neigt) vind ik wat minder maar voor de rest is dat een puik album.

Tja Hans, we kunnen niet allemaal van dezelfde nummers houden nietwaar??
Ik vind persoonlijk Lyin Eyes tot de beste 10 Eagles nummers horen ooit gemaakt.
En met de omschrijving tam kan ik niet veel, alsof The Eagles op deze of andere platen wel muzikaal het grote avontuur zochten.
Ik vind het zowel muzikaal als tekstueel wel een heel speciaal nummer; heerlijk laid back, prachtige harmony vocalen van Henley / Frey het meezinggehalte van dit nummer ( vooral in de auto ) is bij mij zeer hoog.
Prachtnummer

Ach, jullie zijn allemaal van die Eagles-softies

Wat zal het zijn, Already gone of Best of my love?

"Best of my love natuurlijk!"



Die Bernie Leadon had ook nooit weg moeten gaan..............

Lyin' Eyes is in een verkorte versie ooit op single verschenen .

De kracht zit 'm in de verhaallijn en dat goddelijke refein .

Zoet ? ok , maar wel op een positieve manier zoet .

Het verveeld mij in ieder geval nooit . 1 van de betere Frey werkjes .