Eagles - On the Border (1974)

Het is in ieder geval geen straf.

Ik heb wel wat met de 70's maar neig ook steeds meer naar de 80's.
Zeker de acts die eind 70er jaren ontstonden.
Joe Jackson, Japan, Talking Heads ( moet ik nog gaan ontdekken) Fischer Z maar vooral XTC.
Dat is echt een all- time favo band van mij geworden.

Ok klinkt goed bikkel..zal ze ook eens checken. Joe jackson is id goed. Japan is ook een favoriet van mij ken alleen het tweede album niet..Talking heads ken ik te weinig van..vond beetje te eigenzinnig. Fischer Z goede verhalen van gehoord..XTC ken ik alleen van naam..succes met de ontdekkingtocht iig. Voor mij zijn de jaren 70 mega onbekend..ms id eens de moeite doen..

Roxy Music, en dan vooral de beginperiode is goud. Jou smaak inschattend, wel iets voor jou.

XTC zeker proberen. Ik stuur wel even een PM met wat titels als je wilt.
We zijn hier een beetje off topic aan het raken.
Mijn schuld overigens.

Haha lol ja terug on topic dan maar Zal deze Eagles ns proberen.
Sgoe bikkel..ik zie t tegemoet..je hebt ze ook in je top 10 zag ik. Ken de laatste 2 van Roxy plus de hits..begin roxy vond ik n tijdje terug ook te eigenzinnig..maar wie weet..

Ik stuur wat titels naar je toe.

:

Ik doe het morgen even. Tel. is leeg.

Komt goed.

No problem

Eagles gewoon in chronologische volgorde afluisteren Luigifort, er zitten enkele parels tussen.

Thanx..will do

Mainstream rockplaatje van Eagles met een randje country. Maar ook wel verzorgd (mooie samenzang) en prima te verteren hoor. Geen topper, maar ok album.

Blijft een mooi album met contrasten zoals het scheurende rocknummer Good Day In Hell versus de mierzoete ballad The Best Of My Love. Een van de hoogtepunten blijft voor mij Midnight Flyer en dan vooral het gebruik van de banjo door Leadon en de slide gitaar van Frey. Ook voor het gebruik van de pedal steel gitaar blijf ik een zwak houden.

Er was altijd een bepaalde reden dat ik dit album liever links liet liggen, en ik ben er eigenlijk wel een beetje achter. Langzamerhand weten de 'Eagles' mij minder te boeien, dit komt zeker door de sterkte van hun songs en de pakkende teksten die ik nu nog wel een beetje mis. Ze gaat wat dat betreft wel weer richting hun debuut album met hun sound, en de zware country klanken zoals we deze kennen van het tweede album (waar je echt het wilde westen gevoel van kreeg) zijn meer en deels toch weg gelaten. Ook zijn de nummers weer wat swingender en leuker. Met een paar leuke nummers, en wederom een fijn zingende Meisner sluit ik het album niet al te negatief af, toch word het zeker niet mijn favoriet.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Desperado
03. On The Border

Ik vind wel dat er (zoals we gewend zijn) mooie nummers op dit album staan, maar het is allemaal wat gladder en gepolijster dan de vorige albums.

De opvolger van Desperado en het is wederom een wat wisselvallig geheel. De vrolijke huppelrock van Already Gone is degelijk maar klinkt in mijn ogen wat obligaat. De krachtige piano ballad You Never Cry Like A Lover is een stuk sterker, het is een fraai gearrangeerde song en behoort wat mij betreft tot de beste songs van de Eagles. Het jolige karakter van Midnight Flyer trek ik echter weer slecht, het line-dance imago wat aan dit nummer kleeft vind ik niets. Het akoestische en rustige My Man is vervolgens weer wat beter, het is een degelijke song en doet onwillekeurig wat denken aan Crosby, Stills, Nash & Young (dan zijn deze heren altijd al een inspiratiebron geweest voor de heren). Het titelnummer is een te gek nummer, waarbij de meerstemmigheid het werkstuk naar een hoger niveau tilt. James Dean vormt een slappe song, het rock n' roll gehalte is oke, maar het simplistische refrein irriteert eerder dan dat het fascineert. Ol 55' vormt een rustige country song, is degelijk maar geen voltreffer. Is It True ligt een beetje in het verlengde van de titelsong, een fijn nummer maar maakt ook niet heel veel indruk. Good Day in Hell is wel weer erg prettig, een lekkere groove, mooie meerstemmigheid en goed uitgewerkt. The Best of My Love, heeft weer een country 'feel' maar blijft net aan de goede kant van de streep, dit komt wederom door de samenzang en het pakkende refrein. Zo vormt dit een plaatje met 2 gezichten; een aantal harmonieuze krakers die elke dag aan mij voorbij mogen trekken maar ook enkele nikszeggende songs die voor mijn gevoel de plaat meer opvullen dan aanvullen. Kortom; de Eagles (voor mij dan) in een notendop, enkele fenomenale nummers per album maar nooit een coherente plaat afgeleverd die over de hele linie sterk bleek te zijn.

gewoon pure country rock, niks wisselvalligheid wat mij betreft, maar een prima afwisselend (!) album

On The Border is een overgangsplaat. Het moest groter en hitgerichter worden uiteindelijk.
Niet voor niets is "magic fingers" Don Felder er bij gehaald om de sound wat rockyer te krijgen.
Geen onaardig album wat mij betreft, maar heb hun oprechtere en puurdere countryrock van Desperado in een hoger vaandel staan. Ik vind dat met afstand hun meest geslaagde werk.

Eigenlijk is het country gehalte pas echt vervangen door een stevig rock geluid door de komst van Joe Walsh.
De banjo welke op dit album nog wel een enkele keer voorbij komt werd na de komst van Walsh nauwelijks meer in hun muziek gebruikt.
Ik hou van beide gezichten van de groep, niet voor niets zijn in mijn ogen Desperado & Hotel California hun beste platen.

Dit album van de band ken ik het beste omdat ik het al in 1975 op cassettebandje had opgenomen en helemaal tot kreukels draaide. Midnight Flyer, My Man, Ol '55 kan ik dromen. De ballads, zeg maar. Wat een emotie, vooral in dat laatstgenoemde nummer. Ik houd het met moeite droog. Heerlijk sentiment. En dan natuurlijk The Best of My Love. Als tiener zwijmelde ik hierop. Dat betekent dat ik de steviger rocknummers, met uitzondering van de titeltrack, wat sneller doorspoelde. Daar krijg je kreukelige bandjes van, dat weet ik.
Want tussen al die harmonie werd het duidelijk dat Eagles ook wel wat steviger konden rocken en dat betekende zo langzamerhand een koerswijziging.

Ik ga dit album er eens een vol punt bij geven.
Ja, The Best of my Love is zeker niet het beste nummer dat de Eagles hebben geschreven.
Maar ik hoorde een loepzuivere, laatste geremasterde versie van On the Border en ik was toch wel gecharmeerd van het geheel. Een punt meer dan ik was.

Het album heeft qua tijd altijd ingezeten tussen de bejubelde albums Desperado en One of these nights. En ik vond de productie altijd maar erg mager en afgeknepen. Maar in de loop van de tijd heeft het zich toch redelijk weten te herstellen.

Soort van start van een nieuwe fase. Bernie Leadon, die vooral erg van de rootsy country/ bluegrass was en nog steeds is, zal al nattigheidheid gevoeld hebben schat ik zo in.
Het moest namelijk rockyer en daarom kwam Don Felder, die niet voor niets de nickname 'Magic Fingers' kreeg. Een erg goede gitarist.
Zo gebeurde het dat Leadon zich steeds meer terug trok en als buitenstaander gedroeg. Het werd 'm allemaal veel te commercieel.
On the Border is vooral meer up-tempo en dat stevige is vooral terug te horen op Good Day in Hell.
OL'55 is een mooi liedje, maar Tom Waits ging er met een doorleefde versie mee aan de haal. Ik denk dat het onderhand bekender is dan de Eagles versie.
The Best of My Love was de grote hit en is mij ook net even wat te zoetig, maar natuurlijk wel een slim liedje.
James Dean en Already Gone deden het vooral goed op de bühne.

De Eagles kiezen hier voor een format dat werkt; een groter publiek aanspreken met uitgebalanceerde poprock waar de countryrock nog niet afgeserveerd is, maar niet meer het belangrijkste is.
The Loner Bernie Leadon tenslotte kon er niets meer tegen doen. Vrienden voor het leven Don Henley en Glen Frey hadden inmiddels de rol van leiders gepakt en de koers was uitgezet.
Als opvolger One of These Nights een jaar later het daglicht ziet is voor hem de maat vol, het plezier is weg en hij voelt de nieuwe richting als verraad.
Hij luidt zijn vertrek in door Glen Frey een glas bier over diens hoofd te gooien na weer een ruzie.
Het was het begin van toenemende conflicten. Randy Meisner en later ook 'Magic Fingers' kwamen ook aan de beurt.

Mooi relaas Bikkel2!

Vanaf 2024 heb ik alle jaargangen van Muziekkrant OOR doorgenomen, die vroeger natuurlijk ven een heel andere orde (lees beter) was dan het 'huidige blad' dat zich vooral op de binnenlandse popmarkt concentreert van de Froukjes en S10's.

Maar dus even terug naar de Eagles, rond de jaren 73-74 was dit volgens de toenmalige OOR de beste band ter wereld, waarvan acte. Mooie artikelen zijn er toen over verschenen. En later ook inderdaad de geschiedenis van het uit de groep treden van Bernie Leadon.

Ha, interessant Roxy6. Daar zal Oor een aantal jaren later wel van teruggekomen zijn denk ik zo
De Eagles werden teveel voor de massa heb ik het idee en met name toen de punk en ff later ook new wave op kwamen begon Oor zich toch ook wat te ageren tegen succesvolle rockands?

Heb m'n abonnement op OOR in 1985 opgezegd

Begon Oor in de jaren 90 te lezen

Blijft een prima plaat van de heren, een stuk steviger dan hun voorganger Desperado die ik wel hoger aansla.
Overigens had Oor er in de periode 73-74 wel kijk op, waarvan akte

Het waren hier toch echt de Eagles die met een nummer van Tom Waits aan de haal gingen en niet andersom

Je hebt natuurlijk volkomen gelijk uffing. Suf van mij. Bedankt voor de correctie.