Eagles - Desperado (1973)

Tja het titelnummer is natuurlijk volledig verarbeidsvitamiend, maar luister eens naar Tequila Sunrise, Outlaw Man en vooral het schitterende Bitter Creek en je waant je toch op de prairie. Veel beter zou het met The Eagles niet meer worden.

Vroeger was ik naïef...
...Mijn precieze woorden waren: Wat een boerderijmuziek!

Doolin' Dalton.
Een prachtige opener. De eerste noten hebben mij een lange tijd kippenvel gegeven. En let vooral op de prachtige galm bij de eerste woorden van Henley. Ik weet verder niet zo goed hoe ik de klasse van dit nummer moet verklaren, luister zelf maar.
Een tip: Luister dit 's avonds als het donker is. Dan is het nummer nóg beter!

Twenty-One.
Vooruit dit is wel boerderijmuziek, echter heb ik er nu een hele andere kijk op dan destijds. Lekker vlot nummer, niet al te moeilijk doen. Swingend is het woord dat ik zoek.

Out of Control.
Moet ik hier nog wat over zeggen? De tekst spreekt voor zichzelf:
Come on, saddle up, boys, we're gonna ride into town,
we're gonna get a little out of control.
Dit is rock in zijn zuiverste vorm.

Tequila Sunrise.
Ik geloof dat dit één van mijn eerste Eagles nummers was (op Hotel California en Take It Easy na) dat ik echt kende. Dit geeft een nummer natuurlijk altijd een extra lading mee, maar dit nummer verdient het ook! De zoete klanken van Frey zijn een genot om naar te luisteren en het nummer beschrijft precies het gevoel dat je erbij krijgt: You just get numb. Je doet even je ogen dicht en laat je meevoeren door Glenn.

Desperado.
Niet voor niets wordt dit nummer zoveel de hemel in geprezen. Het is Don Henley op zijn best. Een nummer dat zich leent om beluisterd te worden, maar evengoed om keihard meegebruld te worden. Ik weet niet precies wat dit nummer zo goed maakt. Ik denk de eenvoud. Simpel, back to basic, maar wel tot in de perfectie uitgevoerd. Staat niet voor niets op #27 in mijn top 250.

Certain Kind of Fool.
Dit is zo'n nummer dat ik ooit super vond, maar in de tussentijd te vaak gedraaid heb. Echter merk ik nu dat ik het nummer best wel goed vind. Prima gitaarspel, zowel het elektrische als het akoestische deel en prima zang van zowel Henley als Frey.

Doolin' Dalton-Outlaw Man.
Muzikaal echt een hoogstandje in hun carrière. Vooral de opening... prachtig gitaarspel. Evenals het moment waarop de elektrische gitaar zijn intrede doet. Frey zingt zoals weer geweldig, het gitaarspel is subliem en het laatste couplet (de "bridge") is één van de (vele) hoogtepunten op dit album.

Saturday Night.
Op Desperado na misschien wel het mooiste nummer van het album. Het klinkt zo zuiver, zo prachtig. Vooral het 2e couplet.
The years brought the railroad, it ran by my door;
now there's boards on the windows and dust on the floor.
And she passes the time at another man's side
and I pass the time with my pride.
What a tangled web we weave, go 'round with circumstance.
Someone show me how to tell the dancer from the dance.
Ik vind het één van de mooiste coupletten die ik ken. Tekstueel en muzikaal zit het geniaal in elkaar.

Bitter Creek.
Het minste nummer van het album. Voor zover je hier van kunt spreken dan. Opzich is er niks mis met Bitter Creek. Het verbleekt simpelweg bij de klassse van nummers als Desperado, Saturday Night en Doolin' Dalton. Het is niet slecht, verre van zelfs, maar het is geen hoogvlieger. De tekst is iets te simpel daarvoor en muzikaal mist het iets om je echt omver te blazen.

Doolin' Dalton/Desperado.
Een prachtige afsluiter van een prachtig album. Deze variatie is heel lang mijn favoriete nummer van dit album geweest. Nu, een aantal maanden later, heb ik de echte klasse van de originele nummers ontdekt. Niettemin is dit nog steeds een prachtig nummer. Nu ik de tekst weer hoor begin ik te twijfelen. Dit is toch wel briljant!

Mijn precieze woorden waren: Wat een boerderijmuziek!
Vroeger was ik naïef.

Zullen we cowboytje spelen?
Ja dat is goed.
Ik wil Joe Dalton zijn, zegt Don, die rol van kleine driftige leider ligt mij goed.
Nee, ik wil Joe Dalton zijn, zegt Glenn.
Jij mag wel Averell Dalton zijn, die is een stuk groter, maar wel wat lomper.
En wij zijn wij dan, vragen de overige twee.
Bernie en Randy mogen William en Jack Dalton zijn.
Hun rol is wat kleurlozer, en gemakkelijk te vervangen.
Ik heb nog een vriend, die heet ook Don, ik zal hem vragen of hij Lucky Luke wil spelen.
Prima, zegt de andere Don, in zijn rol van Joe Dalton.
Gniffelend denkt hij; mooi, dan kan hij als ik hem niet meer nodig heb naar de noorderzon vertrekken.
Joe Dalton had ook nog een soortgelijk plan met William en Jack Dalton.
Maar eerst zou hij aan de slag gaan met het illegale casino, dit boevenhol moest ook nog een naam hebben.
Weet je wat; ik zet er gewoon het bord hotel op, dan krijg ik minder problemen met andere instanties.
Joe Dalton had helemaal geen zin meer in cowboytje spelen, maar boefje en politie leek hem wel erg leuk.

The Eagles is Don Henley en Glenn Frey en ze waren van Los Angeles, Californie, USA. Maar niet heus. Frey is van Michigan en Henley is van Texas. In Los Angeles gebeurde het. Dus daar trokken ze naar toe. Ze kwamen beiden terecht in de begeleidingsband van Linda Rondstadt. Frey en Henley besloten een eigen band te starten. Bernie Leadon en Randy Meisner ook uit Rondstadt’s band, complementeerden the Eagles.
In wezen is Bernie Leadon het geweten van de band. Bernie had zijn wortels in de bluegrass. Hij werd voor het eerst bekend via de samenwerking tussen Gene Clark en Doug Dillard. Vervolgens dook zijn naam op inj the Flying Burrito Brothers waar hij samen met Chris Hillman, trachtte de band te laten overleven na het Gram Parsons tijdperk. Dat werd geen succes. Zijn volgende halte werd the Eagles waarbinnen hij verreweg de meest begenadigde instrumentalist was. Byrds – Dillard & Clark – Flying Burrito Brothers – Eagles: dan heb je stiekem de kern van de country rock te pakken. Bernie verliet de band na One Of These Nights (1975) pal voor hun grote doorbraakalbum Hotel California (1976). In zijn beleving werden the Eagles te rockerig, te weinig country. En hij had gelijk. Op Hotel California komen alleen maar ballads, rocksongs en een tussenvorm daarvan, de powerballads, voor. ‘Hotel California’, de hit, is een voorbeeld van een powerballad. Net zoals ‘Stairway To Heaven’ van Led Zep en ‘Child In Time’ van Deep Purple. Powerballads hebben iets. Anders is niet te verklaren dat zoveel van die ballads jaarlijks in de top van de jaarlijkse top 1000 voorkomen. Randy Meisner is net als Bernie ook zo’n opmerkelijk figuur. Hij was gelieerd aan Buffalo Springfield, vervolgens lid van Poco en uiteindelijk the Eagles. Het is de andere lijn die de country rock vorm heeft gegeven: Byrds – Buffalo Springfield – CSN(Y) – Poco – Eagles.
Is de invulling van 2 jonge haantjes (Frey en Henley) met die ondersteuning, optimaal geweest om de country rock een succesvolle richting op te duwen? Uiteindelijk artistiek niet, commercieel wel. In het begin was het net andersom: artistiek wel, commercieel niet.
Eagles (1972) hun debuutalbum, bevat 10 nummers waarvan 2 van troubadour Jackson Browne (vergeet de e op het einde niet Koenis), 1 van Jack Tempchin (Peaceful Easy Feeling), 1 van Dillard & Clark (Train Leaves Here This Morning), 3 middelmatige rockertjes (Frey), 1 zeer slappe ballad (Most Of Us Are Sad) en dan hou je nog 2 songs over. Van die 2 is ‘Witchy Woman”(Leadon/Henley) verreweg de beste. Het is de enige song waar de zwoele stem van Don Henley de lead heeft.
Desperado (1973) is al een stuk beter. Op de achterkant van de hoes is een foto opgenomen waar de 4 Eagles ‘dood’ op de grond liggen. Het is een remake van de foto die gemaakt was toen de 4 outlawbroers Dalton eindelijk gepakt waren. Desperado is een conceptalbum. Het is een ode aan het Wilde Westen. In wezen vertelt het ook het verhaal van een country rockband op zoek naar goud aan het eind van de einder. Mooi voorbeeld is ‘Out Of Control’ dat gevolgd wordt door ‘Tequila Sunrise’. ‘Out Of Control’ is een semi zware rocker dat eindigt in semi chaos. Het staat synoniem voor een avondje stappen dat ontaardt. De volgende dag begint met hoofdpijn (Tequila Sunrise). ‘Desperado’, het titelnummer is een geweldige ballad (Henley) maar wordt gedomineerd en daarmee verpest door een synthesizer die een orkest tracht na te doen. Het is een voorbode op wat komen gaat. Johnny Cash laat op zijn American Recordings horen hoe ‘Desperado’ echt had moeten klinken. Desperado, het album heeft in ‘Bitter Creek’ zijn hoogtepunt. Een Leadon nummer. En hoe profetisch. Ben je op zoek naar iets dat essentieel is, dat ‘goud’ is. Denk je het te vinden en dan heeft het een bittere nasmaak. Commercieel was Desperado geen succes. Tijd om het over een andere boeg te gooien.
Rockgitarist Don Felder werd erbij gehaald. Hij speelde op On The Border (1974) al mee inclusief het echt heavy ‘Already Gone’.
One Of These Days (1975) was de laatste plaat waarop Bernie meedeed. Hij werd vervangen door Joe Walsh. Joe is meer Don Felder dan Bernie Leadon en daarmee werd de turnaround van country rock naar rock afgerond. Tegen die tijd werd ook duidelijk dat Don Henley Glenn Frey voorbij was gestreefd als componist. Het is hoorbaar doordat de Eagles songs in toenemende mate door Henley werden gezongen.
Hotel California (1976) bevat geen country accenten. Banjo, mandoline, dobro waren vervangen door een gitaar. De megahit ‘Hotel California’ wordt alleen gered door het samenspel tussen Felder en Walsh. Het is zeer nauw op elkaar afgestemd en het is zeer bijzonder omdat de gitaarlijnen gedurende het nummer steeds op een iets andere wijze worden ingevuld. Aan het album is hoorbaar dat de muzikanten apart in een hokje hun partijen inspeelden. De edele taak van de producer om de boel daarna aan elkaar te lijmen. En dat doet geforceerd aan. Het is minder hoorbaar op ‘Hotel California’ maar des te meer op ‘Life In A Fast Lane’ en ‘Victim Of Love’. Voorts zijn de ballads van Henley overgeproduceerd. Dat was al begonnen met ‘Desperado’ en zet zich op dit album versterkt door in ‘Wasted Time’. Wat een gedrocht van een nummer. Het slaat dood als vet bier. Hotel California, de plaat, is dus een deceptie. 5 egotrippers waar het commercieel succes naar hun hoofd was gestegen. 2 rockers van wie het voor mij onbegrijpelijk is, dat ze hun partijen op weeïge, larmoyante ballads hebben ingevuld. En het is meestal geen goed teken wanneer de gemiddelde songduur de 5 minuten overschrijdt. Hier gebeurde het alleen maar. Net alsof er een verband bestaat tussen de lengte van de lul en de song. Hotel California is uiterlijk vertoon. Het is nep. Het laat de strijd horen binnen een band, een strijd die nu al tot een aantal rechtzaken heeft geleid. 3 Rockers versus 1 balleeder en Henly was de winnaar.
Momenteel zijn de heren Eagles op hun afscheidstournee. Net als de songs op hun latere platen, komt daar geen einde aan. Ik kies voor de muziekgroep the Eagles en niet voor de supergroep the Eagles. Toen klonken ze nog spontaan. Met dank aan Bernie.
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

Nee, hier ben ik niet helemaal weg van als ik eerlijk moet zijn. Ik kende het album deels maar over het algemeen toch wat minder gecharmeerd van de plaat, wat ik eigenlijk best jammer vind. De rustigheid straalt er af maar is niet iets wat ik had gehoopt te horen, zeker in de stijl mis ik de wat swingende nummers. Toch kent het album in het algemeen wel wat sterke songs, daar niet van. Zo vond ik altijd 'Desperado', 'Certain Kind Of Fool' en 'Bitter Creek' de leukere nummers van het album en vandaag de dag sta ik nog steeds in deze mening. 'Doolin-Dalton' is geinig, wat swingender maar steekt niet boven de drie opgenoemde nummers uit. Ook 'Twenty-One' is leuk maar niet speciaal. De rest was leuk om te volgen maar vond ik niet héél bijzonder.

Echter is het stiekem best leuk om te horen, en om even in een rustige roes te komen, dus wat dat betreft scoorde het album echt goed. En 'Bitter Creek' verhelpt een hoop, uitstekend nummer waarvan ik zeker kan en weet te genieten. Misschien was het album in het algemeen niet helemaal mijn ding dat kan, echt slecht vond ik het niet.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Desperado

Tweede album en we horen in de eerste song al meteen de stem van Don Henley op de voorgrond. Laat ik zeggen: het western-rock&roll gehalte op dit album is overal aanwezig en we maken een trip door het wilde westen met de cowboys. Dat is aardig en onderscheidend ten opzichte van het meer ingetogen debuut. De contrasten zijn hier groot en niet alles is even geslaagd. Daar staan dan wel kapitale monumenten als Desperado en Tequila Sunrise tegenover. Een gewaagde plaat. De groep was bezig een eigen geluid te ontwikkelen en de strijd om de richting begon voelbaar te worden Ook nu nog een echte groepsplaat en geen conceptwerk. Bitter Creek is een prachtsong, die wel dicht in de buurt komt van de harmonie van CSN&Y.
Eagles is hard op weg een band van formaat te worden.