Eagles - Desperado (1973)

We hebben enkel de LP in huis, over de kwaliteit van de digitaal geremasterde versie kan ik dus niet oordelen.

Vroeger was ik naïef...
...Mijn precieze woorden waren: Wat een boerderijmuziek!

Doolin' Dalton.
Een prachtige opener. De eerste noten hebben mij een lange tijd kippenvel gegeven. En let vooral op de prachtige galm bij de eerste woorden van Henley. Ik weet verder niet zo goed hoe ik de klasse van dit nummer moet verklaren, luister zelf maar.
Een tip: Luister dit 's avonds als het donker is. Dan is het nummer nóg beter!

Twenty-One.
Vooruit dit is wel boerderijmuziek, echter heb ik er nu een hele andere kijk op dan destijds. Lekker vlot nummer, niet al te moeilijk doen. Swingend is het woord dat ik zoek.

Out of Control.
Moet ik hier nog wat over zeggen? De tekst spreekt voor zichzelf:
Come on, saddle up, boys, we're gonna ride into town,
we're gonna get a little out of control.
Dit is rock in zijn zuiverste vorm.

Tequila Sunrise.
Ik geloof dat dit één van mijn eerste Eagles nummers was (op Hotel California en Take It Easy na) dat ik echt kende. Dit geeft een nummer natuurlijk altijd een extra lading mee, maar dit nummer verdient het ook! De zoete klanken van Frey zijn een genot om naar te luisteren en het nummer beschrijft precies het gevoel dat je erbij krijgt: You just get numb. Je doet even je ogen dicht en laat je meevoeren door Glenn.

Desperado.
Niet voor niets wordt dit nummer zoveel de hemel in geprezen. Het is Don Henley op zijn best. Een nummer dat zich leent om beluisterd te worden, maar evengoed om keihard meegebruld te worden. Ik weet niet precies wat dit nummer zo goed maakt. Ik denk de eenvoud. Simpel, back to basic, maar wel tot in de perfectie uitgevoerd. Staat niet voor niets op #27 in mijn top 250.

Certain Kind of Fool.
Dit is zo'n nummer dat ik ooit super vond, maar in de tussentijd te vaak gedraaid heb. Echter merk ik nu dat ik het nummer best wel goed vind. Prima gitaarspel, zowel het elektrische als het akoestische deel en prima zang van zowel Henley als Frey.

Doolin' Dalton-Outlaw Man.
Muzikaal echt een hoogstandje in hun carrière. Vooral de opening... prachtig gitaarspel. Evenals het moment waarop de elektrische gitaar zijn intrede doet. Frey zingt zoals weer geweldig, het gitaarspel is subliem en het laatste couplet (de "bridge") is één van de (vele) hoogtepunten op dit album.

Saturday Night.
Op Desperado na misschien wel het mooiste nummer van het album. Het klinkt zo zuiver, zo prachtig. Vooral het 2e couplet.
The years brought the railroad, it ran by my door;
now there's boards on the windows and dust on the floor.
And she passes the time at another man's side
and I pass the time with my pride.
What a tangled web we weave, go 'round with circumstance.
Someone show me how to tell the dancer from the dance.
Ik vind het één van de mooiste coupletten die ik ken. Tekstueel en muzikaal zit het geniaal in elkaar.

Bitter Creek.
Het minste nummer van het album. Voor zover je hier van kunt spreken dan. Opzich is er niks mis met Bitter Creek. Het verbleekt simpelweg bij de klassse van nummers als Desperado, Saturday Night en Doolin' Dalton. Het is niet slecht, verre van zelfs, maar het is geen hoogvlieger. De tekst is iets te simpel daarvoor en muzikaal mist het iets om je echt omver te blazen.

Doolin' Dalton/Desperado.
Een prachtige afsluiter van een prachtig album. Deze variatie is heel lang mijn favoriete nummer van dit album geweest. Nu, een aantal maanden later, heb ik de echte klasse van de originele nummers ontdekt. Niettemin is dit nog steeds een prachtig nummer. Nu ik de tekst weer hoor begin ik te twijfelen. Dit is toch wel briljant!

Mijn precieze woorden waren: Wat een boerderijmuziek!
Vroeger was ik naïef.

Prachtig geschreven, maar naïef zal ik je zeker niet noemen.

Ik kan de meeste kritieken helemaal volgen, alleen het enigszins onheilspellende, prachtige Bitter creek komt er een beetje bekaaid van af.

Persoonlijk vind ik het nummer beter dan Desperado, hoewel ik dat laatste nummer weer beter vind uitkomen in de reprise met Doolin' Dalton, aan het einde van het album.

Twenty one is echt zo'n nummer dat je aanvankelijk niet het beste nummer van de cd vind maar dat later tot grote hoogte stijgt, dat was voor mij in ieder geval zo. Ik vind de banjo en de mandoline stiekem geweldige muziekinstrumenten.....

Ik voel me ook bekaaid door Bitter Creek. Dat nummer is, samen met Twenty-One, toch mijn voornaamste reden om geen 5,0* te geven. Het zijn nummers die i.m.o. niet op een 5,0*-album horen.

Op een 4,5*-album echter...

Mee eens musician, Bitter Creek vind ik zelfs het mooiste nummer op het album en ik ben ook o.a door deze plaat een groot liefhebber geworden van de banjo & madoline verweven in ( pop ) muziek.

De banjo vind ik veel beter gebruikt bij Journey of the Sorcerer (One of These Nights)

Bitter Creek is mooi, maar de beste track vind ik Certain Kind of fool. Ook het eerste nummer trouwens dat ik van dit album hoorde, gezongen door Randy Meisner, net als op Try and love again (Hotel california), ook een van mijn favoriete songs. Zijn stem raakt mij het meest. Heel intens.

Meisner had ( heeft?) een heel uniek hoog stemgeluid . Het meest geweldige nummer wat hij zingt vind ik nog altijd Take It To The Limit van One Of These Nights .

Ook in de coirtjes was hij zeer belangrijk . De hoogste stem die de zaak bijelkaar hield . Certain Kind Of Fool is inderdaad een fraai nummer . Mooie sfeer .

Ik verhoog naar een 5,0* + top 10-notering. Veruit het beste Eagles-album zonder ook maar één zwak nummers.

Lekker album, niet echt mijn smaak, maar het klinkt toch lekker.
Desperado is een hele mooie nummer .

Een terechte constatering . En dan met de wetenschap dat dit de minst verkochte Eaglesplaat is . Een parel in hun oevre .

Klassieker dit album . Mijn favorieten op dit album zijn Doolin`Dalton, Desperado, Outlaw man,Bitter Creek, Certain Kind of Fool en het laatste nummer. Zonder overdrijven het beste album van de Eagles.

Groots album inderdaad, kan ook maar geen genoeg krijgen van het tweetal Outlaw Man & Bitter Creek, voor mij 2 van de hoogtepunten op dit pareltje.

waardering iets opgetrokken. Hele goede plaat van de The Eagles

Ik ben me al een tijdje aan het verdiepen in de muziek van de Westcoast van de USA van zo rond eind jaren 60 tot en met 1979.
Buiten de Byrds, Dillard & Clark, Flying Burrito Brothers, Country Gazette, Neil Young & Crazy Horse, waren de Eagles vanaf 1972 de belangrijkste en succesvolste groep.
Na dit album weer goed beluisterd te hebben (uiteraard voor mij op vinyl) kom ik tot de conclusie dat deze LP Desperado van ongekende hoge kwaliteit is met één minpuntje: Out of control. Daarom krijgt hij van mij niet de volle 5 punten.
Maar wat zijn de overige nummers goed/ mooi !!!!
Mijn favorieten, die er nog meer bovenuit schieten zijn:
Desperado, Saturday night, Bitter Creek en de afsluitende reprise nummers.
De geremasterde CD-versie heb ik niet beluisterd, maar dat zal ik zeker een keer gaan doen!

Ik kan je als mede westcoast liefhebber de box van Leo Blokhuis aanbevelen:
The Sound Of The Westcoast 1965-1979 met o.a Byrds, Eagles, Flying Burrito Brothers, Poco en vele anderen.
Grandioze muziek met alle door jou reeds gememoreerde bands, werkelijk een parel van een naslagwerk

Beste Tequila, als groot liefhebber van de Westcoastmuziek, heb ik deze NATUURLIJK in mijn bezit.
Ik ben het helemaal met je eens, het muzieknaslagwerk van Don Leo is ook van hoge kwaliteit en er staan werkelijk prachtige ( ook voor mij onbekende) songs op de 4 CD's.
Bijv. Nicolette Larson kende ik van Comes a time van Neil Young. Nooit geweten dat ze ook solo-albums had gemaakt. Nou, haar eerste LP "Nicolette" met o.a. Lotta love heb ik op de kop getikt voor een habbekrats. ( zie mijn mening darover bij genoemde LP).

Ik zie dat er nu 10 mensen zijn die deze in hun top 10 hebben. Dat kan ik alleen maar toejuichen.

Er zijn van die albums die je moet koesteren. Dit is er daar eentje. Een helaas onbegrepen meesterwerk dat veel te vaak in de schaduw van Hotel California staat.

Hotel California staat bekend als de klassieker , maar wat mij betreft door de status van verkoopcijfers . Desperado is een mooie prille Country /Rock plaat , en toendertijd wellicht wat over het hoofd gezien . Van alle Eaglesplaten is dit echt de allerbeste .

Mooi gesproken hoor Chevy93 maar ik ben dan denk ik nog naïef.
Ik vind de langzame nummers van de Eagles prachtig. Met als topper natuurlijk Desperado wat misschien wel het mooiste Eagles nummer ooit is. Maar wanneer ze een beetje up tempo gaan dan heb ik het idee dat de hillybilly's binnen komen voor een feestje en de koeien van stal moeten.

Sterk album met stuk voor stuk goede nummers. Ook al zie ik het zelf niet als het beste album van The Eagles, kan ik me wel voorstellen dat velen dit wel zullen vinden. Net zoals ik van wel meerdere personen gelezen heb. Hou ik persoonlijk meer van de langzamere/rustigere nummers van The Eagles. De wat vlottere en drukkere nummers zorgen echter wel voor een fijne afwisseling op het album. Waardoor het album als geheel naar mijn idee wel lekkerder weg luistert.

Naar aanleiding van de documentaire History of the Eagles, die ik een paar weken geleden zag, raakte ik nieuwsgierig naar Desperado. Sindsdien draai ik dit album non-stop.

Als kind van de jaren 70 kon ook ik niet om the Eagles heen. Ik herinner mij dat het album Hotel California gedraaid werd in de bus naar Luxemburg, waar we als 14 jarige mavo klantjes 3 dagen verbleven. The Eagles werden afgewisseld met Supertramp en Fleetwood Mac. De andere kinderen deden heel gewichtig over deze muziek, dus ik hield mijn mond maar over Abba. ’s-Avonds werd er gedanst in een zaaltje, verlicht door TL buizen. Op “Wasted Time” werd geschuifeld. Ik stond aan de kant, alleen, en opeens voelde ik wat de muziek van the Eagles betekende. Een verpletterend verlangen naar verbinding én vrijheid, geblokkeerd door het onvermogen van jezelf om die tegenstrijdigheden te combineren, terwijl buiten de zon medogenloos schijnt.

Verderop in mijn leven raakte ik helemaal verslingerd aan West Coast Sound, maar wat betreft the Eagles bleef het bij Hotel California. Tot nu dus.

De legende van de Desperado is zo intrigerend. Ik kan me er alles bij voorstellen. The Eagles zetten deze legende, dit mannelijke Amerikaanse archetype, om in muziek. Al luisterend voel ik de hitte van Death Valley, mijn haren lang en uitgedroogd, wapperen in de wind. Ik wil terug naar de stad, maar ik hou me schuil in het ruige landschap, want alleen hier ben ik veilig voor de velen die mijn bloed wel kunnen drinken.

Wat ook erg tot mijn verbeelding spreekt is de fotosessie van the Eagles voor Desperado. Geweldig, en hoe stoer ze waren! Heel imaginair en cinematografisch. Ik kan me voorstellen dat de massa dit niet helemaal begreep.

Hoe opmerkelijk dat Desperado in Engeland is opgenomen. Zo blijkt maar weer dat de bandleden sterk bezield waren en hun muziek heel verinnerlijkt was. Toen al, want ze waren nog best jong. Alleen op het nummer “21” klinken ze als hun leeftijd, als jonge honden. Al met al vind ik elk nummer geweldig. De absolute topper vind ik Outlaw Man.

The Eagles hebben m.i. altijd sterke albums gemaakt.
Desperado is er zeer zeker eentje van, waar geen enkel slecht nummer op staat
Als ik dit album draai zou je zo een prima westeern erbij kunnen kijken. Geluid van de film uit en Desperado opzetten. Topsfeertje

"Hotel California" zal dit album qua bekendheid altijd voor blijven, maar de kwaliteit van "Desperado" steekt er met kop en schouders bovenuit.

Typische is ook dat Desperado helemaal niet zo goed verkocht werd. Op On The Border klinken ze al een stuk gelikter. De definitieve knieval voor de commercie.
Maar beter dan Desperado werd het niet meer.

Uiteindelijk na (pas)25 jaar liefhebben van de platen van Eagles, is het deze die voor mij al met al de beste is. Hierboven staat al voortreffelijk beschreven waarom. De reprise van twee op zichzelf al geniale nummers. Het heerlijk rauwe rocken van Out of control en Outlaw man, het prachtige Saturday night. Als Tequila Sunrise het minste nummer van een plaat is, dan zegt dat meer over de rest van de plaat dan dat nummer voor mij.

Na 25 jaar was het Bernie Leadon zelf, vorige week in de Ziggo Dome, die mij liet zien wat de beste plaat van de Eagles was en waarom: Desperdado vanwege al het Eagles kwaliteit geweld EN Bernie. Bijvoorbeeld de geniale tonen van zijn banjo door Saturday night heen en de Doolin' Dalton reprise.

Dit terwijl Joe Walsh mijn gitaarheld is....

Walsh is natuurlijk de rocker en podiumbeest. De perfecte keus toen de heren besloten om een meer rockgerichte koers te varen. Iets wat ik overigens wel mee vind vallen achteraf.
Hotel California is nu niet bepaald een typisch rockalbum in mijn ogen, maar dat terzijde.

Leadon was de stylist, de man die uitstekend zijn weg vond in subtiliteit. Juist Frey was in deze periode meer de man van de stevige sounds.

Walsh is geweldig, maar op deze plaat en het debuut is de inbreng van Leadon onmisbaar gebleken.

Is ook zo; uiteindelijk ging het naar minder country en meer mainstream pop met soms wat rockkantjes of andersom.

Frey wilde vanaf Desperado een tijd flink rocken, maar heeft zich met de jaren gesettled en gelukkig maar hij heeft wat mij betreft 1 van de mooiste country stemmen ooit.

Walsh moest ze meer succes brengen ook en dat is glansrijk gelukt, samen met Don Felder. We hadden het toch ook zeker niet willen missen wat er na Desperado zou komen. Veel van het geniale had ook met Henley te maken natuurlijk.

Ik voel helemaal met je mee. En ik ben het ook eens. De eerste twee de beste albums van The Eagles. Walsh de betere gitarist. Hoewel op Desperado natuurlijk in geen velden of wegen nog te bekennen.

Waar zit 'm het probleem.
Ik denk toch dat het een soort van richtingenstrijd is geweest.

The Eagles leunden ten tijde van Desperado nog een beetje op Leadon. Het duo Frey/Henley was nog geen uitgemaakte zaak. Het album kreeg een conceptueel tintje mee, het gevoelsleven van de band. Ze oefenden in een kleine ruimte, in een klein plaatsje in Zuid Californië. De heren zijn nog fris, de songs vol aardige ideeën en vondsten. Het thema outlaw paste helemaal in de tijd.

Na Desperado, wijzigt zich de koers. Ze willen een andere producer. De band wilde meer rocken. Dat laatste werd vooral in woorden beleden, niet in daden. Want ik ben zelden meer een Out of Control of Outlaw man tegengekomen.

Opvolger On the border verloor van alles. Het thema, de ideeën achter de goede songs, de eenheid van werken. Bernie Leadon voelde er zich niet meer thuis en wist dat zijn dagen waren geteld. Hij kon niet op tegen de commerciële opzet van The Eagles o.l.v. Henley en Frey en hij mocht zich nog slechts op een enkel nummer manifesteren.

De band en hun muziek gingen letterlijk van kampvuur naar hotelkamer en, zoals bekend, beiden hebben voor- en nadelen. Leadon was een kampvuur liefhebber, de man van de slaapzak achter zijn zadel. Een eerlijk man, begenadigd gitaar- en banjospeler en een voortreffelijk songsmid. Maar dan wel op de prairie. Zodra de paarden van de Eagles leden dan ook de rijksweg naderden, tikte hij beleefd aan zijn Stetson en reed weer terug.

Het is mij ook een raadsel wáár precies ze hem weer hebben opgepikt om mee te kunnen toeren in 2014.

Je kunt zeggen, dat Desperado, Doolin Dalton, Saturday Night en Bittercreek dezelfde balladachtige structuur kennen als latere, rustige nummers van The Eagles.

Het is niet waar.

De tracks van Desperado zitten vol zand, broeierige hitte, zweet, slangen, laarzen met sporen en ongeschoren mannen. Op latere albums pogen ze, tegen beter weten in, die sfeer opnieuw op te roepen.

Pas op Hotel California staken ze die strijd en geven ze een goed overzicht van de werkelijke stand van zaken op dat moment. Bovendien waren ze Joe Walsh tegen het lijf gelopen, de man die geweldig gitaar kon spelen en vooral oog had voor de bar van het hotel en de rondlopende schaarsgeklede dames.

Ik heb Leadon en Walsh beiden horen en zien spelen verleden week en vroeg mij af wat mijn voorkeur zou hebben. Een nieuw album met Leadon of één met Walsh. En ligt het te ver uiteen om beiden op één cd te krijgen. Walsh maakt onmiskenbaar meer en betere herrie, geheel ook in lijn met zijn solocarrière.

Ik ben er nog niet uit.

Sterk verhaal Hans. En ben het helemaal met je eens. En vooral aangaande Leadon sla je de spijker op zijn kop.

Wellicht heeft zijn inbreng in de docu het één en ander losgemaakt bij Frey en Henley. Who knows.
De man is daar bijna voorbeeldig oprecht en eerlijk. Betreurt het incident met Frey, waar Bernie meende een glas bier over de drammerige Frey leeg te moeten gooien.
Geen fijne tijd voor de Country/ Blue grass purist. Maar de tijd heelt alle wonden (kennelijk)
Voor Don Felder is het te laat, maar voor Leadon werd er kennelijk graag weer een plaatsje vrijgemaakt.

The Eagles werden te groot voor Leadon. Ook tijdens het bijzetten in The Hall Of Fame ( eind jaren 90) is hij aanwezig, maar stelt zich uiterst bescheiden op. Voor het geval de mensen hem vergeten waren, stelde hij zich opnieuw voor. Aandoenlijk.

Ik vermoed dat The Eagles langzaam maar zeker afscheid aan het nemen zijn. Er komt een tijd dat de stemmen niet meer zo goed willen en het hoge spelpeil niet meer op te brengen is.
De heren zijn perfectionistisch en ik geloof niet dat zij half bakken hun show nog willen en kunnen opvoeren.
Daarom is deze tour vooral één van terugkijken ( meer dan ooit) en waarom dan ook niet met muzikanten van het 1e uur.
Randy Meisner is er fysiek jammer genoeg niet meer voor in staat. Maar wat had het nog prachtig geweest. Doolin' Dalton met alleen Henley, Frey, Meisner en Leadon op het podium.